Recensie ‘Here Lies Love’: David Byrne’s muzikale remake in de Taper

Imelda Marcos’ fetisj voor verdomd dure schoenen was een running gag in de jaren ’80. Maar wist je dat ze ook een soort discokoningin was?

Het beeld van een jetsetting Marcos in zijn Beltrami-pompen die danst met wapenhandelaren in trendy nachtclubs in New York is een van de inspiratiebronnen voor David Byrne’s musical over de beruchte voormalige first lady van de Filipijnen, die op campagne zong voor haar man, Ferdinand E. Marcos, en met ijzeren vuist aan haar zijde regeerde nadat ze de staat van beleg had afgekondigd en haar land in een meedogenloze dictatuur had gestort.

‘Here Lies Love’, dat zijn première in Los Angeles beleeft op het Mark Taper Forum, volgt de opkomst en ondergang van het politieke machtspaar door middel van een reeks dansfragmenten die de irrationele greep vastleggen die charismatische leiders op het publiek kunnen hebben – tenminste terwijl de muziek knalt.

Byrne, de ingenieuze mede-oprichter van Talking Heads, creëerde de show en schreef de muziek en teksten. Fatboy Slim, een Grammy Award-winnende DJ, muzikant en producer, droeg de muziek bij. De soundtrack, een mix van weelderige disco en synthpop met vleugjes eilandbriesje en karaoke, brengt een clubachtige energie op het podium.

Ik zag “Here Lies Love” voor het eerst in het Public Theatre in New York in 2013, toen de productie, geregisseerd door Alex Timbers, werd opgevoerd als een meeslepend dansfeest. Het publiek bewoog zich over een wisselende dansvloer terwijl de romance tussen Imelda, een provinciale schoonheidskoningin, en Ferdinand, een ambitieuze senator die gewend was te krijgen wat hij wil, zich op duistere wijze ontvouwde tegen de achtergrond van een traumatische nationale geschiedenis.

Deze meezingmusical veroorzaakte een soort staatsgreep. Terwijl Ferdinand, nu president en flirtende echtgenoot, en Imelda, zijn verbitterde vrouw druipend van compenserende luxe, hun ‘huwelijksdictatuur’ in stand houden, ontdekken kijkers dat, terwijl ze meedoen aan het verleidelijke ritme, er een politieke dystopie om hen heen stolt.

Stel je voor dat in ‘Evita’ het publiek werd uitgenodigd om opnieuw op het balkon te zingen terwijl Eva Perón ‘Don’t Cry for Me Argentina’ uitschreeuwde en haar vergezelde in haar manipulatieve laatste hoera. ‘Here Lies Love’ leek bedoeld om het publiek een nasmaak van cognitieve dissonantie achter te laten.

Het publiek houdt er doorgaans niet van om misleid te worden. Maar kiezers moeten er voortdurend aan worden herinnerd dat wanneer ze met een sterke man naar bed gaan, ze waarschijnlijk wakker zullen worden zonder gezondheidszorg of stemrecht.

‘Here Lies Love’ at the Taper volgt niet de enscenering van het Public Theatre of de al even boeiende Broadway-productie van Timbers die in 2023 volgde. Het is een eenvoudigere presentatie die het publiek op zijn plaats houdt, behalve op één moment waarop er rellen in de lucht hangen en sommige theaterbezoekers worden ingeschakeld om zich bij de extatische rebellie aan te sluiten.

Jeff Lorenz Garrido, van links, Joshua Dela Cruz en Garrick Goce Macatangay in “Here Lies Love” op het Mark Taper Forum.

(Jeff Lorch)

De koers van Snehal Desai is politiek helder en nauwgezet. Corruptie, autoritarisme en censuur, zoals we uit de eerste hand leren in constitutioneel schandaal na constitutioneel schandaal, zijn geen lachertje. De vraag is of ‘Here Lies Love’ de kritiek van een meer traditionele musical kan doorstaan.

Er is geen traditioneel libretto, dus het verhaal wordt voornamelijk via songteksten overgebracht. Maar stompe toespraken, strijdkreten en de theatrale begeleiding van Imeldific (Aura Mayari, alumna van het vijftiende seizoen van “RuPaul’s Drag Race”) helpen het nieuws inhoud te geven.

Deze presentatorfiguur, een innovatie van Taper, vervangt de DJ-rol van eerdere producties en vestigt het metathatrale raamwerk van de show. Het openingsnummer, ‘American Troglodyte’, benadrukt de imperiale rol van Amerika in het verhaal en voorziet Imdeldific van een satirisch spandoek dat een glimlachende supermacht niet van de wijs laat komen.

De choreografie van William Carlos Angulo is onfeilbaar kinetisch, maar het bijwonen van een feest geeft meer energie dan het van een afstandje bekijken. Toch spreekt de politieke casus van Ferdinand en Imelda Marcos, een verhaal over beroemdheden en tirannie die hand in hand marcheren, zo rechtstreeks tot onze tijd dat ik gefascineerd raakte door de objectieve les van deze publieke saga, ook al is het niet altijd gemakkelijk om alle fragmenten met elkaar te verbinden, laat staan ​​onderscheid te maken tussen harde feiten en denkbeeldige licenties.

Ik was vooral gefascineerd door het portret van Imelda (Reanne Acasio), wier politieke karakter gevormd lijkt te worden door persoonlijke teleurstellingen en gewone vernederingen. Imelda wordt niet alleen gekwetst door de intimidatie van Ferdinand (Chris Renfro), maar ook door een nog pijnlijkere wond toegebracht door haar eerste liefde, Ninoy Aquino (Joshua Dela Cruz), een politicus die vastbesloten is de stem van zijn volk te worden.

Ninoy erkent een essentiële onverenigbaarheid tussen hen. Imelda leeft voor de liefde terwijl hij politiek werk te doen heeft. Hij neemt afscheid van haar in het nummer ‘Opposite Attraction’, hoewel het lot hen samen zal brengen nadat Imelda en haar man de macht hebben overgenomen en Ninoy, als leidende figuur van de oppositie, hun gevangene en uiteindelijk slachtoffer wordt van de chaos die door hun regime is ontketend.

Joan Almedilla en het gezelschap van “Here Lies Love” op het Mark Taper Forum.

(Jeff Lorch)

Onder de theatrale auspiciën van Imeldific vertelt ‘Here Lies Love’ het verhaal van de Marcos-jaren als een muzikaal spektakel. Imelda’s transformatie van verlegen, bescheiden plattelandsmeisje naar ‘Iron Butterfly’, die haar schaamte verbergt met Tiffany-juwelen en een wil onthult die net zo sterk is als de diamanten waarmee ze pronkt, wordt gepresenteerd met muziek die zo aanstekelijk en dwangmatig is dat het de kracht van historische onvermijdelijkheid heeft.

De groove van Byrne en Slim neemt niet alleen de personages maar ook het publiek mee op een reis door een brute antidemocratische tijd. Behandelt de esthetiek van de discoshow dit verhaal te licht?

De productie lijkt op hun hoede voor deze kritiek. In een programmanota van toneelschrijver Ely Sonny Orquiza, afgestemd op de gevoeligheden van de grote Filipijnse diaspora in Los Angeles, wordt opgemerkt dat de productie, “met een volledig Filippijnse cast en een meerderheids AAPI creatief team, niet bedoeld is als een definitief of compleet verhaal, maar als een startpunt voor dialoog en onderzoek.”

De omvang van de schade die het regime heeft aangericht, wordt nog steeds collectief bepaald. Eén slachtoffer, Estrella Cumpas (Carol Angeli), maakt de fout om Imelda, een jeugdvriendin, te confronteren en wordt in hechtenis genomen. Hij zal de plaats van duizenden anderen moeten innemen.

Het ontwerpschema is zeker niet bedoeld om iemands plezier te bederven. De decors van Arnel Sancianco, de verlichting van Marcella Barbeau en de meest blitse kostuums van Jaymee Ngernwichit lijken ons in een retro-Europese discowereld te plaatsen, waar genieten doorgaans een functie is van de kracht van de geconsumeerde cocktails.

Maar er is een tegenbeweging in de show, de People Power Revolution, die aan kracht wint na de moord op Nimoy. De lofrede van zijn moeder (Joan Almedilla) verandert in een opzwepend protestlied, ‘Just Ask the Flowers’, waarin zoiets basaals als moederliefde de stad wakker schudt voor de waanzin om hen heen. Desai, waarvan richtinggevend Werk at the Taper heeft tot nu toe rave en rebellie gecombineerd, waarbij de dionysische waanzin van de muziek op zachte wijze is versmolten met de geweldloze revolutie die in 1986 een einde maakte aan de lange dictatuur van Ferdinand Marcos.

De emotionele Ninoy van Dela Cruz die standhoudt tegen de patriarchale wreedheid van Renfro’s Ferdinand en de kleinzielige wraak van Acasio’s goed getekende Imelda is een krachtige oproep tot actie. De partituur van Byrne en Slim benadrukt dat zelfs de dood het slaan van deze democratische geest niet kan stoppen.

De productie wijst er op het einde op dat een andere Marcos, Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr., zoon van Ferdinand en Imelda, nu president is. Misschien kan het laatste nummer van de show enig licht werpen: “God trekt recht, maar met kromme lijnen.”