‘How to Make a Killing’ heeft zo’n sterke opening dat het genoeg goodwill van het publiek oplevert om bijna de hele looptijd door te gaan. Dit is van onschatbare waarde in een moordmysteriefilm waarin ieders ziel te koop is.
Ter dood veroordeelde gevangene Becket Redfellow (Glen Powell) Er resten nog vier uur tot de executie. Een priester (Sean C. Michael) arriveert plechtig om zijn laatste bekentenis af te leggen en vindt de veroordeelde man liggend met een slapend oogmasker, klagend dat zijn laatste maaltijd hem de verkeerde smaak van cheesecake opleverde. ‘Dood me nu,’ grapt Becket.
Dit wordt een verhaal over misdaad en straf, verteld in flashback, terugspoelend naar Beckets moeder, een erfgename die een fortuin van elf cijfers is opgelicht omdat ze als ongehuwde tiener ter wereld is gekomen. En het zal, zoals Becket volhoudt, ‘een tragedie’ zijn.
Maar hoewel de verhaalstructuur bekend is, is wat deze inleidende reeks interessant maakt Powells sluwe nonchalance, het kleine stuitertje dat hij maakt op de bank wanneer Becket zich omdraait om de verbijsterde priester zijn volledige aandacht te schenken. Hij heeft de onze ook. Powell moet zijn perfecte rol nog vinden (deze is dichtbij), maar zijn vertrouwen is de reden waarom de industrie ervan overtuigd is dat hij de reïncarnatie is van een klassieke leidende man: Tom Kruis OF Gary Grant als we geluk hebben, of tenminste Bugs konijntje.
De moreel duistere komedie van schrijver-regisseur John Patton Ford is zelf een reïncarnatie van de Britse capriolen uit 1949 “Vriendelijke harten en kronen”, die een verbannen vader aanspoorde terwijl hij wraak neemt op zijn koninklijke familie door iedereen te vermoorden die tussen hem en het hertogdom staat. Het 21e-eeuwse Amerikaanse privilege dat Becket in de remake najaagt, is niet gebaseerd op formele titels. Hij wil hard geld, maar ook een paar privé-eilanden, vliegtuigen en ultra-luxe jachten. Bovendien heeft hij al een naam die klinkt als een achternaam, die de Amerikaanse high society betekent.
Deze Dickensiaanse wraakstrategie geeft ons genoeg mensen om te vermoorden, allemaal karikaturen van de elite. De oorspronkelijke ‘Coronets’ haalden een chique feministe tevoorschijn die vanuit een heteluchtballon politieke pamfletten door heel Londen verspreidde, Ford verandert die grap uit het verleden in een running gag waarin Beckets verwende neef (Raff Law) in een helikopter zweeft en geld verspreidt over een zwembadfeest en vervolgens, voor de goede orde, kanonskogels in het water gooit om de bankbiljetten in de open, waarderende monden van de menigte te proppen. (Voor zijn volgende truc zal Ford het misschien nog een keer doen Terry Zuid grillige satire “De Magische Christen”, die zo’n scène heeft, maar dan vijf keer smeriger.)
De traditie zegt dat wanneer Alec Guinness ontving het script voor “Coronets” met een aanbod om vier ongelukkige magnaten te spelen, reageerde gretig en zei: “Waarom niet acht?” Gelukkig voor ons, Guinness Klaar speel ze alle acht, zelfs de suffragettes. “How to Make a Killing” deelt de rijkdom en biedt zeer vermakelijke cameo’s Zach Woods als de telg die zichzelf als hipsterkunstenaar beschouwt (foto’s maakt van daklozen) en Topher Grace zoals de Redfellow die geloof vond, of beter gezegd, een meer hypocriete draai aan de zwendel als megakerkpastor. De bleekblonde Grace vergelijkt zichzelf met Jezus en zegt: ‘Haat me niet alleen maar omdat mijn vader een grote speler is.’
Er zit een vleugje kritiek uit de echte wereld in de manier waarop de predikant zijn kantoor heeft versierd met ingelijste foto’s van zichzelf met verschillende presidenten en drugshandelaren, wat duidt op het onontkoombare vermoeden dat de wereld wordt bestuurd door een machtige club wiens enige toelatingseis een bankrekening vol nullen is. De shots stoppen bij de toespelingen: ze zijn grappig maar subtiel als een communiewafel. Ik lachte echter hardop toen Becket terugkeerde naar zijn huidige cel om zijn publiek, de katholieke priester, te bespotten: “Het laatste wat de Kerk wilde was een onderzoek”, zegt hij met een grijns. ‘Ik weet zeker dat je alles weet.’
Net als zijn hoofdpersoon moest Ford zelf beroemd worden om dit script te regisseren, dat hij in 2014 op de Zwarte Lijst lanceerde. In plaats daarvan debuteerde hij met de veel kleinere onafhankelijke film uit 2022. “Emily de crimineel”, die handelde Aubrey-plein als kunststudente die wanhopig haar studieleningen probeert af te betalen. Zijn hart gaat uit naar degenen die ernaar streven te ontdekken dat onze K-vormige economie het onmogelijk maakt om rechtdoor te gaan.
Toch slaagde hij er niet in vast te stellen of de lijken in ‘How to Make a Killing’ zelf slachtoffers zijn. De rijke Redfellows worden de een na de ander in grappige maar lege scènes gestuurd – noch louterend, noch komisch, maar gewoon vakjes die moeten worden afgevinkt met grote donderslagen en klavecimbels.
Ik dacht dat de film zeker zal begrijpen hoe het voelt als er een Redfellow wordt uitgeschakeld die gewoon normaal verschrikkelijk is: Bill Kamp dronken en laffe bankier. Maar dit is niet het geval en het echte slachtoffer van besluiteloosheid is Powell, die tijdens het spelen zelden een reactie krijgt. (Schuldgevoel? Woede? Vreugde?) Hij moet ons nog een aanwijzing geven over hoe hij zich voelt: als acteur is Powell zo sluw dat zelfs zijn normale glimlach nep lijkt. Ik zou zeggen dat hij niet oprecht zou kunnen zijn als hij het probeerde, behalve dat Powell het daadwerkelijk voor één scène probeert en de vage, doodsbange blik in zijn ogen verwoestend is.
Hoewel de belofte van de openingsscène van de gangster een beetje onvervuld blijft, heeft ‘Killing’ twee sterke plotwendingen en genoeg redenen om ervan te genieten. Ik vermoed dat de film misschien te slim is voor zijn eigen bestwil, of misschien omgeven door een cynisme dat overal waar we de laatste tijd kijken het lijkt alsof misdaad geleden betalen. Zoals Becket in het begin zegt: “We zijn hier allemaal volwassenen.” Ford ziet alle verkeerde bewegingen en is er niet zeker van dat hij de juiste kiest, ook al denk ik van wel. Het hedendaagse publiek wil rocken Die van Marie-Antoinette taart en eet het ook op.
In ieder geval is er onderweg een speelse driehoeksverhouding tussen Julia (Margaret Qualley), de bevoorrechte nachtmerrie die Becket sinds de basisschool om haar pink heeft gewikkeld, en Ruth (Jessica Henwick), een bescheiden onderwijzeres. Beide personages spelen hun gepolariseerde hoeken uit – de rijke hoer versus de lieverd – waarbij Qualley op de een of andere manier altijd haar benen verleidelijk horizontaal rangschikt in haar te weinig scènes. Henwick krijgt meer prozaïsche rollen en dialogen (“Het is eng om klein te dromen”, zegt ze). Haar aanwezigheid is echter zo overtuigend dat we elke keer dat ze op het scherm verschijnt voor Ruth zoeken.
Ik ben blij dat Ford deel uitmaakt van het hedendaagse guillotineteam dat zich bezighoudt met economische ongelijkheid. Maar het beste shot van de film laat zijn belofte als romantische komedie zien: Becket en Ruth ontmoeten elkaar in de regen, en net als ze elkaar in de ogen kijken, komt de zon tevoorschijn en delen ze een glimlach. Het is een klein moment van magie dat je hoop geeft dat deze jonge geliefden de situatie kunnen oplossen. Beter nog, het geeft je ook hoop voor de mensheid, ook al zijn de algemene voorspellingen van de film voor de samenleving stormachtig.
“Hoe maak je een bloedbad”
Beoordeeld: Beoordeeld met R, voor taalgebruik en enkele gewelddadige/bloederige afbeeldingen
Looptijd: 1 uur en 45 minuten
Spelen: Ruim verkrijgbaar op vrijdag 20 februari
