Recensie ‘Merrily We Roll along’: de filmversie is niet zomaar een bioscoopfilm

Het komt naar je toe vanaf de andere kant van het muzikale spectrum van de film “Kwaadaardig” perches is de compacte en voortstuwende film van Maria Friedman, gebaseerd op haar veelgeprezen revival-enscenering Stefano Sondheimis “laten we vrolijk verder gaan”.

De musical van de gerespecteerde componist uit 1981 is die canonieke zeldzaamheid: een flop (zoals in: hij sloot twee weken na opening) die in de loop van de tijd een gewaardeerde klassieker is geworden. Dit is een passende meevaller voor een verhaal dat gebruik maakt van omgekeerde chronologie. Vorig jaar gevangen in het Hudson Theatre tijdens zijn Tony-winnende Broadway-runDeze ‘Merrily’ is een ontroerend bewijs van een succesvolle productie, met in de hoofdrollen Jonathan Groff, Daniel Radcliffe en Lindsay Mendez als het hechte trio New Yorkse creatieven wier vriendschap, decennialang achteruit gespeeld, voelt als een verbrijzelde vaas die weer in elkaar wordt gezet, zodat je de scheuren en samenhang ervan kunt waarderen.

Soms is het alsof je met de cast op het podium staat. Toch weerspiegelt die eenvoudige aanpak, in veilige handen, de magie die alleen camera’s en opnames kunnen doen: afstand en tijd terugbrengen tot bijzondere intimiteit, sterke acteurs met liedjes van expertniveau de beste speciale effecten laten zijn.

Gefilmd theater heeft een slechte reputatie, maar dat hoeft niet zo te zijn als het meer is dan alleen een opname, en voorlopig voldoet deze versie. (Het moet zo zijn, gezien de aankomende filmische weergave van Richard Linklater, die de ronde doet “Jeugd”-stijl die al meer dan 20 jaar bestaat, is echt ‘ver weg’, om Sondheim te citeren.)

Denk eens terug: waar de dingen beginnen, is het bittere einde, op een blits Hollywood Hills-feest in 1976 vol showbizz-volgers. Frank (Groff), ooit een gedreven componist, heeft de muziek verlaten om een ​​succesvolle filmproducent en dubbelechtgenoot te worden. Mary (Mendez), een scherpe schrijfster, is een alcoholiste die de uitverkoop die Frank is geworden niet langer kan tolereren.

Naarmate het heden het verleden wordt, zien we eerst de zenuwinzinkingen, vervolgens de wankelende punten die daaraan voorafgaan, en ten slotte de eerste bloei van kameraadschap, succes en liefde. We ontmoeten de spotlight-averse tekstschrijver Charlie (Radcliffe). Het is een genot om te zien hoe de magnetische Groff een onwaarschijnlijke jongen traceert naar zijn idealistische afkomst, Radcliffe’s gezicht verzacht van veroordelende collega naar hoopvol met grote ogen, en de prachtige Mendez lagen van onbeantwoorde liefde afpelt. Niet minder krachtig in het terugdraaien van de jaren zijn Krystal Joy Brown en Katie Rose Clarke als de getalenteerde echtgenotes die bijkomende schade veroorzaken in Franks zielloze zoektocht naar roem en rijkdom.

Het is passend dat het traject niet naar een opzichtig crescendo leidt, maar naar de zachtere, meer melancholische landing van de finale van ‘Our Time’: sterrendromen gezongen op een dak in 1957. In een tijd waarin zoveel regisseurs zijn vergeten hoe ze films moeten maken met een paar mensen van dichtbij, kunnen er lessen worden getrokken uit de bescheiden doelstellingen van deze ‘Merrily We Roll along’: het filmpubliek naar het leven op het podium brengen en daarmee ook naar de netelige levensfasen.