Sally Wainwright, de schepper en schrijver Van “Gelukkige Vallei” (verhaal van een politieagente), “Gentleman Jack” (lesbisch historisch drama), “Laatste tango in Halifax” (zeventigjarige romantiek) en die van vorig jaar “De afvallige Nell” (periode-actiefantasie) creëerde en schreef een nieuwe serie, “Riot Women”, over een aantal vrienden, nieuwe vrienden en niet-zo-vrienden – de meesten “aan de verkeerde kant van de 50” – die samenwerken om een band te vormen om op een talentenjacht te spelen. Wat begint als een grap, wordt serieus en opent de deur naar een met drama doordrenkte komedie – of misschien een met komedie doordrenkt drama – waarvan het veelbewogen eerste seizoen veel oplost, maar op de laatste momenten de deur opent naar een reeds gepland tweede seizoen.
Het speelt zich af in een stadje in West Yorkshire dat narratief functioneert als een kleine stad en vat enkele thema’s van Wainwright samen in een feministische muzikale soapserie over thema’s als vriendschap, familie, moederschap, vrouwenhaat en leeftijd. Als verhaal over onwaarschijnlijke mensen die samenkomen in een onwaarschijnlijk project, doet het denken aan films als ‘The Commitments’, ‘The Full Monty’ en ‘Calendar Girls’, hoewel het ook gezien kan worden als een middelbare versie van ‘We Are Lady Parts’, zonder de Zuid-Aziatische specificiteit. Het is ambitieus, zoals al deze verhalen moeten zijn om ze de moeite van het vertellen waard te maken, maar gespannen; er bestaat de angst dat er dingen ernstig mis kunnen gaan, zelfs als de impliciete belofte van de serie is dat dit misschien niet zal gebeuren.
Dit geldt vanaf de openingsscène, waarin Beth (Joanna Scanlan), wier echtgenoot haar een jaar eerder verliet; wiens getrouwde zoon Tom (Jonny Green) zijn telefoontjes en sms-berichten negeert; en degenen die, omdat ze zich onzichtbaar voelen voor de wereld, besluiten zichzelf op te hangen. Ze wordt twee keer onderbroken door telefoontjes. De eerste is van haar broer, boos dat Beth het huis van hun moeder heeft verkocht om haar 24-uurszorg te betalen; hij wil zijn toekomstige erfenis. De tweede is van Jess (Lorraine Ashbourne), die een pub runt. Ze vermaakt zich met de drums en kwam op het idee om een rockband op te richten om “voor de lol” te spelen in een lokale talentenjacht. Hij wil dat Beth, die piano kan spelen, meedoet: zelfmoord wordt in ieder geval tijdelijk afgewend. (Het touw – blauw, zodat je het kunt zien – blijft eraan vast.)
Beth bezoekt een muziekwinkel om een digitaal toetsenbord te kopen. ‘Ik zit in een rockband’, zegt hij tegen de griffier. ‘Punkachtig, meestal… We zingen liedjes over middelbare leeftijd, de menopauze en min of meer onzichtbaar. En jij dacht dat de Clash boos was.’
“Normaal gesproken zijn er geen keyboards en synthesizers in punkbands”, zegt de medewerker, maar als je bedenkt dat Devo, Atari Teenage Riot en, verrassend genoeg, de Los Angeles Screamers eruit komen. En hoewel dit waarschijnlijk het resultaat is van Wainwrights onderzoek naar ‘punkbands met synthesizers’, is de gedachte dat deze obscure maar baanbrekende band uit het Hollywood van de jaren zeventig in het bewustzijn van een muziekwinkelbediende in het West Yorkshire van 2025, nogal verrukkelijk is.
Ondertussen wordt Kitty (Rosalie Craig), een dronken vrouw in een jas met luipaardprint, razend in een supermarkt, terwijl ze keukenmessen en dozen met pijnstillers pakt en wodka drinkt uit flessen die uit de plank zijn weggerukt, terwijl Garbage’s “Only Happy When It Rains” op de soundtrack schalt. Dit brengt politieagent Holly (Tamsin Greig), wier laatste werkdag het is, en haar partner Nisha (Taj Atwal) ter plaatse.
Holly: “Leg het mes neer.”
Kitty: “Ik heb geen mes.”
Holly: “Je hebt een mes. In je hand… In je andere hand.”
Kitty (Rosalie Craig), links, en Beth (Joanna Scanlan) ontmoeten elkaar na een dronken karaokesessie.
(Helen Williams/Britbox)
Het lijkt erop dat Holly zich al heeft toegelegd op het spelen van bas in de band van Jess, waarbij ze haar gespannen zus Yvonne (Amelia Bullmore), een vroedvrouw, meeneemt om gitaar te spelen (ze hebben geen van beiden ervaring) en Nisha, die ook een vriendin meeneemt, om te zingen. Na een discussie over de vraag of ze een cover van ABBA’s “Waterloo” moet spelen of, zoals Beth hoopt, iets origineels om zichzelf uit te drukken, vertrekt ze (opnieuw het gevoel ongehoord) te vertrekken, maar komt van alle mensen Kitty tegen, vrijgelaten uit hechtenis, die karaoke zingt. ‘Altviool’ van Hole in een bar, waar ze het soort woede uitdrukt dat Beth wil uiten. (Craig, een krachtpatser en relatief jong op 44-jarige leeftijd, is een muziektheaterster.) Opgetogen en geïnspireerd krijgt ze een band met Kitty, die zich er niets van zal herinneren als ze de volgende ochtend wakker wordt bij Beth’s, inclusief het lied dat ze samen schreven tijdens de rit naar huis. (“Just Like Your Mother”, gebaseerd op een beschuldiging van Beth’s echtgenoot – een van de drie originelen van het punkduo uit Brighton, Arxx.) Kitty heeft veel bagage, waaronder de beroemdste crimineel van het gebied: een vader, maar Beth, die haar in de band inschakelt, zal haar helpen die uit te laden.
Er zullen onderweg obstakels zijn, stappen heen en weer, want… dat is het verhaal. Hun volwassen, maar niet bepaald volwassen kinderen zullen aan hen twijfelen: “Traditioneel komt er talent bij kijken”, zegt Jess’ dochter Chloe (Shannon Lavelle) over het talentenjachtprogramma van haar moeder. Ze zullen aan zichzelf twijfelen. Op een paar uitzonderingen na gaat het niet goed met de mannen die ze kennen of ontmoeten; ze zijn vaak egoïstisch, kinderachtig, zwak, oneerlijk, minachtend, hebzuchtig of gewelddadig. (Jess brengt in reactie op het nieuws op televisie de kwalen in de wereld in kaart: “Bommen, raketaanvallen, vluchtelingen, armoede, ongelijkheid, uitbuiting, honger, woede, schietpartijen, marteling, haat, misbruik, ellende – en weet je wat daarachter zit? … Mannen. Elke keer zijn het mannen.”) Ze maken het drama ingewikkelder, maar zijn op de een of andere manier naast de kwestie.
De band, die Riot Women gaat heten, is de ruggengraat waaraan de verhalen verbonden zijn, zonder in het bijzonder het verhaal zelf te zijn. (Alle personages hebben afzonderlijke uitdagingen.) Maar hoe opwindend het ook is om de groep samen te zien komen en op te vrolijken op de ouderwetse manier van een show opvoeren en ze succes te zien krijgen op het podium, het is een genot om de acteurs aan het werk te zien. Vrouwen worden vaak in close-up gefilmd, in lange gesprekken; het geeft je de tijd om ze te verwelkomen en maakt de serie intiem. “Riot Women” is echt; niet zozeer in het verhaal, met zijn muzikale stijlfiguren achter de schermen, scherpe punten en een toeval dat Dickens twee keer zou doen nadenken, maar in de details van het karakter en de ruimte die samentrekt en uitbreidt tussen de spelers: de verhalen binnen het verhaal.
Kracht.
