Of je nu al lid bent of nieuw op het feest, de Canadese metakomedie ‘Nirvanna the Band the Show the Movie’, over de epische ontdekking van een muzikaal duo, vertoont weinig publieksfavoritisme terwijl het pingpongt tussen tijdlijnen, formats, realiteiten, culturele lofbetuigingen en zijn twee onvermoeibare hoofdpersonen. Maak vier hoofdrolspelers, terwijl regisseur en co-schrijver Matt Johnson en zijn beste vriend, componist Jay McCarrol, zichzelf elk twee keer spelen, dankzij archiefbeelden die in deze levendige mockumentary worden gepresenteerd als bewijs van tijdreizen.
Wees niet in de war. Of beter gezegd, wees verward maar avontuurlijk! Zeker als je niet bekend bent met de cultwebserie waar deze film uit voortkomt. Slimme indie-bioscoopbezoekers kennen Johnson’s werk misschien van de maanlandingscomplotleeuwerik “Operatie Avalanche” of de brutale dramatische documentaire “Mora,” Beide regisseerde hij en speelde hij in de hoofdrol. Maar als je ze nog nooit eerder hebt ontmoet, kun je er niet omheen: je zult Motormouth Clown een tijdje tegenkomen in Fedora (Johnson) en Understated Guy at the Piano (McCarrol).
Met drie N’s in hun bandnaam (geen relatie met een iets bekendere groep), een droom om een historische live-locatie in Toronto te boeken, en alleen een rommelig huis in de buitenwijken om daarvoor te laten zien, lijkt de band van het duo vooral domme ideeën te hebben om zichzelf bekend te maken. Johnson’s nieuwste inspiratie is om vanaf de top van de 600 meter hoge CN Tower in het centrum van Toronto te parachutespringen naar het open Rogers Centre-stadion beneden, een plan dat tegemoetkomt aan de grappige, gealarmeerde bezorgdheid van een echte medewerker van een ijzerhandel. Het is de eerste van vele ontmoetingen met nietsvermoedende burgers, à la het werk van Sacha Baron Cohen.
Zelfs als hun stunt mislukt – maar voor ons slaagt het als een stukje guerrillafilmmagie – duwt het Johnson naar een nog gekker idee: tijdreizen in een camper naar 2008 om hun lot te veranderen en hun onvermijdelijke roem veilig te stellen. Denken “Terug naar de toekomst” en denk er veel over na, want vanaf nu wordt die klassieker uit 1985 de structurele, komische en muzikale leidende ster van deze film. (McCarrol’s aangenaam over-the-top orkestpartituur schreeuwt componist Alan Silvestri uit.)
Het feit dat de filmmakers tegen zichzelf kunnen spelen met behulp van video’s van de 2008-versies van hun personages (toen ze de webserie hadden) is onmiskenbaar slim, zo niet altijd de lach die het belooft te zijn. Maar het draagt ook bij aan de door jaloezie gedreven farce die het verhaal van vandaag overneemt, en het is echt grappig: een vernieuwde tijdlijn waarin McCarrol een grote popster wordt en Johnson achterblijft.
Deze maffe scenario’s zullen steevast leuker zijn voor oude fans, voor wie een hectische climax, vergelijkbaar met de razendsnelle finale van “Back to the Future”, als nostalgie zal spelen. Maar voor niet-ingewijden kan het, zelfs te midden van voortdurend gelach en een stiekeme zorg dat deze dwaze vriendschap zijn leven zal verbeteren, een hoop ophef lijken over wie weet wat.
Maar Johnson is niets anders dan een wellustige circusdirecteur met uitgestreken humor, en zijn grijpersmentaliteit genereert genoeg goodwill om de doe-het-zelf-brutaliteit van dit alles te waarderen. Ik ben een van degenen die geen idee hadden van de geschiedenis van deze act en ik ben er vrij zeker van dat ik niet kan wachten om “Nirvanna the Band, the Show, the Movie, the Sequel” te zien.
“Nirvanna de band, de show, de film”
Beoordeeld: R, voor taalgebruik en kortstondig geweld
Looptijd: 1 uur en 35 minuten
Spelen: Opent vrijdag 13 februari in beperkte oplage
