Er zijn er veel films waar Roger Ebert van hield en die iedereen minstens één keer zou moeten zien. Maar hij heeft in zijn tijd ook een aantal verbijsterende perfecte scores gegeven. De criticus leek bijvoorbeeld dol te zijn op de middelmatige thriller ‘Lakeview Terrace’ van Samuel L. Jackson, ook al wezen al zijn collega’s deze af. Ebert gaf ook een perfecte score voor een uiterst vreemde uitslag fantasy-horrorfilm en hield ook van de controversiële acid-western ‘El Topo’ uit de jaren zeventig. Maar als het ging om zijn viersterrenrecensie van ‘The President’s Analyst’, waren hij en zijn collega-critici op één lijn. Het publiek leek er echter niet zo veel om te geven.
In zijn recensie, Roger Ebert prees de satire van Ted Flicker uit 1967 als ‘een van de grappigste films van het jaar’ en plaatste deze naast ‘The Graduate’ en ‘Bedazzled’, maar deze sindsdien verwaarloosde sciencefiction-satire is misschien wel de meest absurde van dat stel. James Coburn speelt de rol van psychiater Dr. Sidney Schaefer, toegewezen aan de president van de Verenigde Staten. Nadat Shaefer de persoonlijke worstelingen van de opperbevelhebber heeft gehoord, voelt hij zich gestrest en overbelast. Hij ontsnapt al snel en begint aan een odyssee waarbij hij wordt achtervolgd door iedereen, van internationale spionagebureaus tot de telefoonmaatschappij.
Voor Ebert en zijn collega-critici was het een levendige satire die de groeiende paranoia blootlegde die ten grondslag ligt aan de moord op John F. Kennedy in de Amerikaanse samenleving en in de samenzweringsthriller zelf, die de komende tien jaar een veel populairder genre zou worden. “The President’s Analyst” is inderdaad niet gemakkelijk te classificeren, aangezien het ongeveer 10 verschillende genres in één omvat. Het is een farce, een politieke thriller, een buddy-komedie, een duistere satire en alles daartussenin. In plaats van dat het verwarrend aanvoelde, was het volgens Ebert echter een van de beste films van het jaar.
Roger Ebert gaf The President’s Analyst een van zijn eerste perfecte scores
In ‘The President’s Analyst’ wordt Dr. Sidney Schaefer tijdens zijn bizarre reis door het Amerika van het midden van de jaren zestig met spion Don Masters (Godfrey Cambridge) ondergedompeld in de tegencultuur van die tijd. Ondertussen wordt hij achtervolgd door het filmische equivalent van de FBI (FBR) en verschillende internationale instanties die proberen te ontdekken wat hij heeft geleerd tijdens zijn tijd bij de president van de Verenigde Staten. Het is een desoriënterende maar altijd vermakelijke odyssee die ook van “The President’s Analyst” een film die erg lijkt op “Het ene gevecht na het andere”.
Toen de film in december 1967 debuteerde, maakte hij echter niet veel indruk aan de kassa. Critici waardeerden het daarentegen zeer, vooral Roger Ebert, die de satire ‘modern en bijtend’ noemde en schrijver / regisseur Ted Flicker prees vanwege de ‘vele verfijnde en subtiele accenten’ van de film. Flicker had voor de televisie gewerkt voordat hij ‘The President’s Analyst’ schreef en meewerkte aan programma’s als ‘The Dick Van Dyke Show’ en ‘The Man from U.N.C.L.E.’ Maar hij maakte indruk met zijn eerste speelfilm, die niet alleen zijn talent als regisseur demonstreerde, maar James Coburn ook de kans gaf om te schitteren na enkele twijfelachtige projecten.
Ebert was zeker blij om de acteur weer bovenaan te zien. Volgens de criticus had Coburn ‘de laatste tijd in slechte films gespeeld’, zoals ‘In Like Flint’ en ‘Waterhole No. 3’. Maar met ‘The President’s Analyst’ heeft de acteur, volgens Ebert’s inschatting, ‘zijn vorm als cabaretier teruggevonden’. Dit alles resulteerde in een perfecte score van de criticus, die datzelfde jaar pas was begonnen met schrijven voor de Chicago Sun-Times.
