Roger Ebert noemde deze klassieke komedie die op Prime Video wordt gestreamd een ‘meesterwerk’

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen die via de links worden gedaan.

In de jaren tachtig namen Roger Ebert en Gene Siskel de titel van “recordbrekende filmcritici” over van Pauline Kael en Andrew Sarris in de Verenigde Staten. Ze werden tv-sterren via “Previews” op PBS, en hun invloed nam toe toen ze nationaal werden gesyndiceerd met hun binaire duimen omhoog/omlaag-beoordelingssysteem. Het was vreemd voor twee in Chicago gevestigde critici om nationale bekendheid te bereiken, maar hun gemene houding was een ruige vreugde om te aanschouwen, vooral toen het erop leek dat ze op het punt stonden in botsing te komen met een formeel stukje wetenschap als ‘Cop and a Half’.

Er waren verschillende nadelen aan de Siskel-Ebert-strategie (die vakkundig wordt besproken in het onmisbare artikel van Matt Singer). “Tegengestelde duimen: hoe Siskel en Ebert films voor altijd veranderden”), maar het was vooral betreurenswaardig dat ze zo nauw verbonden waren met het heden. Tenzij een oude film een ​​grote heruitgave heeft gekregen, kunnen ze zelden op tegen de klassiekers. Ze maakten eindelijk tijd voor grote videoreleases van oudere films, maar ik wilde heel graag horen wat ze vonden van vintage komedies. koude noirs rond het hartof baanbrekende stiltes.

Het internet heeft ons de afgelopen dertig jaar veel ellende gebracht, maar in de beginjaren negentig van het World Wide Web gaf het mensen in podunksteden onbeperkte toegang tot kranten van over de hele wereld. En toen ik besefte dat ik elke week de laatste recensies van Roger Ebert kon lezen, was ik opgetogen. Geen enkel lid van de traditionele media heeft dit medium enthousiaster omarmd dan Ebert. Hij was al productief, maar zijn schrijfproductie explodeerde op dat moment. Hij voelde zich plotseling vrij om over zijn favoriete films te schrijven, en hij was nog nooit zo welsprekend als toen hij een viersterrenrave plaatste voor Buster Keaton’s dure stomme film “The General” noemde het een ‘meesterwerk’.

Charlie Chaplin wordt al lang geprezen als de meester van de stille komedie, en dat is een volkomen redelijk standpunt! Maar de eerste keer dat ik ‘The General’ van Buster Keaton zag, werd mijn trouw voor altijd gezworen aan de Great Stone Face. En hoewel de afgemeten expressiviteit van Keaton afweek van die van zijn tijdgenoten (waartoe ook de grote Harold Lloyd behoorde), Ebert, in zijn recensie uit 1997 van de grootste komedie ooit gemaakt, terecht terug te voeren op de bijnaam van de ster. ‘Buster Keaton was niet zozeer het Grote Stenen Gezicht als wel een man die te midden van de chaos kalm bleef’, schreef Ebert.

Chaotischer dan ‘The General’ worden de films niet. De film van Keaton uit 1926 speelt zich af tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog en gaat over de romantische tegenslagen van Johnnie Gray, een spoorwegingenieur uit het Zuiden die de genegenheid van zijn ware liefde, Annabelle Lee (Marion Mack), verliest wanneer hij zich niet kan aanmelden bij het Confederate Army (problematisch, ja, maar het conflict is in feite een façade). Hij krijgt de kans om zichzelf te verlossen wanneer Union-soldaten de titulaire trein kapen en daarbij Annabelle ontvoeren. Vanaf dit punt is het een lange treinachtervolging.

Hoe genereer je opwinding en gelach bij voertuigen die vastzitten op een vast spoor? Volgens Ebert:

“Het lijkt logischerwijs moeilijk om een ​​achtervolging met treinen te houden, omdat ze op het spoor moeten blijven en de een dus voor altijd achter de ander moet staan ​​- toch? Keaton tart de logica met de ene ingenieuze stille komische reeks na de andere, en het is belangrijk op te merken dat hij nooit een stuntdubbel heeft gebruikt en al zijn stunts, zelfs de zeer gevaarlijke, met kalme acrobatische gratie heeft uitgevoerd.”

Actiesuperster Jackie Chan haalde grote inspiratie uit Keaton. Je krijgt dezelfde waaghals-sensatie van “Police Story” en “Project A” als van “The General” en “Our Hospitality” (nog een Keaton-treinverhaal dat ik eigenlijk liever zou hebben dan het eerste). Dit is de reden waarom, zoals Ebert in zijn recensie opmerkt, de films van Keaton over het algemeen veel beter verouderd zijn dan die van Chaplin.hoewel “The Great Dictator” helaas relevant is terwijl we te maken hebben met een opkomend tij van mondiaal fascisme dat dezelfde gebeurtenissen weerspiegelt die Chaplins meesterwerk inspireerden). Net als Ebert zal ik voor altijd onder de indruk zijn van de volgorde waarin Keaton, vastzittend in de koeienvanger van een rijdende trein, een ontsporing voorkomt door een biels weg te gooien om een ​​andere die op zijn pad staat los te maken.

‘The General’ is een ‘en dan’-model voor het vertellen van verhalen. Hoe lang kun je een scène uitrekken, waarbij het ene onverwachte obstakel zich na het andere opstapelt, voordat je een verhalend orgasme bereikt? Niemand heeft het ooit beter gedaan dan Keaton, en ik ben zo blij dat ik Eberts gedachten over zo’n essentiële klassieker uitvoerig heb kunnen lezen. Als je ‘The General’ nog nooit hebt gezien, staat je iets te wachten: het wordt nu gestreamd op Prime Video. En dan zijn er onder andere “Sherlock Jr.”, “The Cameraman” en “Seven Chances” (waar je Keaton bijna verpletterd door rotsblokken ziet) op je wachten.