Mark Steven Johnsons superheldenfilm “Daredevil” uit 2003 het is veel beter dan zijn reputatie. Echt, het is prima. Het heeft een leuke, maar typische superheldentoon die je “Diet Batman” zou kunnen noemen en beschrijft een geliefd Marvel-personage vrij goed. Daredevil”, zoals Marvel-fans je kunnen vertellen, verloor zijn gezichtsvermogen bij een chemisch ongeval, maar ontwikkelde in ruil daarvoor op mysterieuze wijze bovenmenselijk gehoor, aanraking en evenwicht. Zijn gehoor was zo acuut dat Daredevil de hartslag van mensen kon horen versnellen als ze logen. Dit was een nuttige kracht om te hebben als hij als advocaat werkte, wat Daredevil overdag was.
Bovendien wisten de filmmakers de superkrachten van Daredevil op een interessante manier in beeld te brengen. Ze vonden een manier om geluidsgolven die in een kamer weerkaatsten visueel weer te geven, waardoor ze gemakkelijk aan het publiek konden communiceren dat Daredevil aan het echoloceren was. Bovendien was het kostuum pagina-nauwkeurig, waarbij Ben Affleck een geheel rood leren bodysuit droeg. Er zat meer dan een beetje fetisjisering in de jurk. En natuurlijk was er de opname van een decorkauwende Colin Farrell als Bullseye, een superschurk-moordenaar met bovennatuurlijke doelen; hij zou je kunnen vermoorden met een goed gegooide paperclip. Kevin Smith speelde een kleine rol, waardoor “Daredevil” wat stripboekwaarde kreeg.
Er was destijds veel verzet tegen de film, vooral gerelateerd aan de titelster, Ben Affleck. Affleck was veel in het nieuws dankzij zijn spraakmakende relatie met Jennifer Lopez, en mensen begonnen te haten hoe overbelicht hij werd. Bovendien was het erg 2003-achtig, met een onmiddellijk gedateerde soundtrack en een donkere toon die destijds erg de rigueur was.
Roger Ebert gaf “Daredevil” echter een pass. In zijn driesterrenrecensieEbert zei dat het grappiger was dan waar het recht op had.
Ebert dacht dat Daredevil in orde was
Ook de rest van de cast van de film is opmerkelijk. Jennifer Ganer speelde Elektra, een getrainde vechter die, zoals haar naamgenoot doet vermoeden, haar vader zal verliezen, waardoor ze op het pad van wraak komt. De centrale slechterik van de film, een misdaadbaas die simpelweg Kingpin heet, wordt gespeeld door de imposante Michael Clark Duncan. Jon Favreau speelt Franklin “Foggy” Nelson, een vriend van Daredevils alter ego overdag, Matt Murdock. Het personage van Favreau moet niet worden verward met Harold “Happy” Hogan, de rol die hij meerdere keren speelde in het Marvel Cinematic Universe. “Daredevil” dateert van vóór de MCU. Joe Pantoliano speelt de geïrriteerde New Yorkse agent, gefrustreerd omdat er een burgerwacht aan het werk is.
Eberts nonchalante benadering van ‘Daredevil’ kan te wijten zijn aan het feit dat hij geen stripboekennerd was. Hij vond het personage niet heilig en vond niet dat de filmmakers op een specifieke toon moesten worden gehouden. Ebert verwerpt op amusante wijze alle ideeën uit de stripboeken en wijst erop dat “er een verklaring is voor het vermogen (de hyperbalans van Daredevil), maar ik heb de neiging dergelijke verklaringen uit te sluiten, want wat verklaren ze eigenlijk echt? Het maakt me niet uit wat je zegt, het is de cape van Superman die hem doet vliegen.”
In plaats daarvan keek hij naar de personages en het verhaal en vond ze volkomen passend. Hij schreef:
“De film is eigenlijk best goed. Affleck en Garner onderzoeken geloofwaardige invalshoeken van hun personages, overdrijven het niet, krijgen semi-coole dialogen en zitten in een hele goede film. De meeste spanning vindt plaats tussen de personages, niet tussen de rekwisieten. Er is natuurlijk een elegant formeel bal waarvoor iedereen is uitgenodigd (commissaris Gordon moet bij de rivaliserende affaire aan de andere kant van de stad zijn geweest).”
Hij heeft gelijk. Alles werkt redelijk goed.
Serieus, waarom haatte iedereen Daredevil?
Het moet echter gezegd worden dat Ebert niet enthousiast was over “Daredevil”, hij vond het gewoon leuk. ‘Kortom, de film is je geld waard’, schreef hij, ‘beter dan we verwachten, grappiger dan we verdienen.’ Aan het einde van zijn recensie voegde hij eraan toe dat hij, zelfs in 2003, de superhelden al behoorlijk beu was, en schreef: ‘Ik word een beetje moe van het beschrijven van de verhalen en krachten over de oorsprong van superhelden, en hun relaties met aartsschurken, knarsende handlangers en moedige, gespierde vriendinnen. Hij sloot af met de woorden: “Sommige van hun films, zoals deze, zijn beter dan andere.”
Er moet aan worden herinnerd dat Eberts vermoeidheid met superhelden volledig van kracht was toen het Marvel Cinematic Universe op gang begon te komen. Hij hield van ‘Iron Man’ van Jon Favreau maar haatte Kenneth Branaghs ‘Thor’, waardoor de eerste vier sterren kreeg en de laatste anderhalf jaar. Zijn recensie van “Thor” was zo slecht dat het leidde tot een maandenlang gesprek met Marvel-fans die klaagden dat Ebert geen contact meer had. Toen het supercrossover-evenement “The Avengers” in 2012 werd uitgebracht, vond hij zelfs dat maar oké, hij gaf het drie sterren en vond superhelden slechts licht vermakelijk. Ebert gaf niet om de onderlinge verbondenheid en was niet blij om de Avengers met elkaar te zien samenwerken. Evert stierf in 2013, en je kunt je alleen maar voorstellen wat hij zou hebben gedacht van de rubberen ultra-climax van ‘Avengers: Endgame’, of de vreselijk grove commerciële daad van het onanisme. dat was “Deadpool en Wolverine.”
Overigens hernam Jennifer Garner haar rol als Elektra voor ‘Deadpool & Wolverine’, waardoor de ‘Daredevil’-film uit 2003 een officieel onderdeel van de MCU werd. Ebert, ik kan je verzekeren, zou er niets om hebben gegeven.
