‘Scream 7’ recensie: het is misschien tijd om Ghostface voor eens en voor altijd te vermoorden.

Al dertig jaar lang overtreft de meta-horror ‘Scream’-franchise zijn fandom met zoveel verdraaide moorden dat de enige shocker die overblijft een regelrechte, oprechte slasher zou zijn. Jammer dat er nu weer een triple lutz is die de serie mank laat lopen.

Het doet me pijn om dit te zeggen, aangezien “Scream 7” de eerste is geregisseerd door Kevin Williamsonde scenarioschrijver van het origineel uit 1996 “Schreeuw,” die gebruik maakten van humor, gezond verstand en misleiding om de clichés die het genre voorspelbaar hadden gemaakt, te doorbreken. Je zou kunnen zeggen dat die meester van horror is Wes CravenDat zette de boel op gang, hij liet de kwade Ghostface los om een ​​eerder monster in zijn filmografie neer te halen, de getroffen Freddy Krueger, die tegen die tijd acht films had doorgenomen, waarvan minder dan de helft goed was. Nu Ghostface het gezicht is geworden van saaie, afgeleide sequels, wie zal hij vermoorden? hem?

Het is niet nodig de laatste zes bijdragen samen te vatten. Laten we het verhaal terugbrengen tot de basis. Sidney Prescott, oude overlevende (Neen Campbell) verhuisde uit haar geboorteplaats Woodsboro om een ​​bescheiden bestaan ​​te leiden als eigenaar van een dorpscafé. Na te zijn ontsnapt aan twaalf gekke gemaskerde moordenaars, gekke vrouwen, gekke neven en broers, is Sidney nu een getrouwde moeder van drie kinderen die de voorkeur geeft aan de achternaam Evans. Haar echtgenoot, politieagent, Mark (Joël McHale), het is schattig en grappig. Zijn 17-jarige dochter Tatum (Isabel Mei), hij is chagrijnig. Haar twee jongste kinderen verstoppen zich in het huis van hun grootmoeder, vermoedelijk voor “Screams” 8 en 9.

Campbell verscheen in elke aflevering van “Scream”, behalve de meest recente, uitgebracht in 2023, waarin werd geprobeerd de serie opnieuw op te starten met een paar zussen gespeeld door Melissa Barrara EN Jenna Ortega. (Die opkomende acteurs hij verliet de serie om redenen die, als deze aflevering slecht presteert, de leidinggevenden ’s nachts wakker kan houden.) Je zult Sidney vaak horen verontschuldigen omdat hij niet in New York is geweest. In zo’n zelfreferentiële film is het niet alleen zijn personage dat zijn afwezigheid buiten beeld opmerkt. Het is het scenario, geschreven door Williamson en Guy Busick (“Klaar of niet”), waarbij hij de schaamte omarmde dat Campbell publiekelijk toegaf dat hij nee had gezegd tegen acteren in die film omdat ze had het gevoel dat ze onderbetaald zou worden.

Campbell’s angstaanjagende dreigement werkte. Nu is ze terug om een ​​complot te verankeren over hoe de door trauma gewonde Sidney misschien te overbezorgd is tegenover haar tiener, en verbleekt wanneer Tatums vriend Ben (Sam Rechner) door haar slaapkamerraam naar binnen sluipt, of wanneer haar dochter een blazer leent die de jonge Sidney in de jaren ’90 droeg op de avond dat een gek een pistool tegen haar nek hield. Ondertussen raakt Tatum geïrriteerd door het feit dat ze is opgevoed om zich zwak te voelen, en ze heeft gelijk: haar moeder heeft haar vernoemd naar een overleden vriendin van de middelbare school, een blondine gespeeld door Rosa McGowan, die stierf terwijl hij aan een garageraam bungelde.

Het eerste bloedbad is behoorlijk goed. Een toeristenpaar (Jimmy Tatro en Michelle Randolph) hebben een overnachting geboekt op de eerste plaats delict, nu een smakeloze thema-accommodatie die de plaats viert waar elk slachtoffer werd gedood met een glimmende plastic bloedvlek. De jongen is een selfie-superfan die het traditionele telefoontje van Ghostface beantwoordt met een opgewonden “Hallo!” Het meisje heeft minder te doen, maar net als alle vrouwen in dit artikel vecht ze respectvol. Zijn dood lijkt een beetje oneerlijk, maar is niet zo wreed als de volgende: een slachtoffer dat van zijn ingewanden wordt losgemaakt terwijl hij hulpeloos als een piñata aan het plafond zwaait.

Ik zal de franchise blijven loven voor de geweldige casting. De nieuwere acteurs – Mckenna Grace, Asa Germann, Celeste O’Connor – maken van de gelegenheid gebruik om indruk te maken (hey, het kostte Mikey Madison nog maar drie jaar “Schreeuw V” naar een Oscar), terwijl oude gezichten pop-up die u graag ziet.

De enige niet-spoiler cameo is Courteney Cox journalist Gale Weathers, een antagonist die mascotte is geworden, die Sidney ertoe aanzet toe te geven dat hun relatie ‘gecompliceerd maar duurzaam’ is. Het is leuk om ze samen te zien, ook al hebben Campbell en Cox hun personages altijd op twee verschillende golflengten gespeeld. Campbell’s Sidney is aards en oprecht; Cox’s Gale is een komische schurk die hier arriveert met twee broers uit de laatste film, Chad en Mindy (de ondeugende Mason Gooding en Jasmin Savoy Brown), aspirant-journalisten die zich als berouw aan haar hebben vastgeklampt.

Zoals altijd proberen de ondersteunende personages achterdochtig over te komen totdat een (of meer) van hen als de moordenaar wordt ontmaskerd, een truc die net zo willekeurig lijkt als roulette. Het script verbruikt zoveel energie bij het bedenken van een verrassing dat het lijdt aan braindrain. In tegenstelling tot een echt mysterie heeft het publiek nooit de kracht om op zoek te gaan naar aanwijzingen. Wanneer Ghostface Gale afdoet als ‘een irrelevante oude heks’, is er geen manier om te zeggen of dit een hint, een schijnbeweging of een vergissing is. Zelfs nadat ik de climax heb bereikt, weet ik het nog steeds niet (en ik vermoed dat opnieuw kijken geen verschil zal maken).

Die willekeur waarin alles goed gaat, infecteert de hele film. Een scène maakt furore waarin Tatum een ​​hond speelt in de schoolmusical. Vergeet het maar: het maakt niet uit. Een ander onthult dat Sidney beveiligingscamera’s op zijn telefoon heeft aangesloten, maar deze vergeet om in te breken in zijn donkere huis.

Van verlaten paniekkamers tot de verwarrende executies van Ghostface, de personages maken zoveel domme keuzes dat we er uiteindelijk van overtuigd zijn dat Williamson ons door zijn ontwerp frustreert. In misschien wel de brutaalste meta-wending van allemaal wil de uitvinder van “Scream” het zelf vermoorden.