Van Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Na het haten van de eerste aflevering van Starfleet Academie en schreeuwen bij de tweede (dat deden de schrijvers eigenlijk). vergeet hoe betazoids werken?!), merkte ik op onverklaarbare wijze dat ik de derde aflevering leuk vond. Dit was een script dat elke poging om een groter verhaal over Starfleet of de Federatie te vertellen achterwege liet en zich vestigde in een verrassend grappige ‘snobs vs. slobs’-achtige capriolen, en de aflevering was er des te sterker door. Het was toen dat (net zoals Picard in “All Good Things”) de paradox mij raakte: Starfleet Academie het is op zijn best als het stopt met proberen een Star Trek-show te zijn en zich richt op het vertellen van verhalen over totaal verschillende genres.
De eerste aflevering van Starfleet Academie ontving gemengde recensies van oude Star Trek-fans omdat het niet kon beslissen wat voor soort show het wilde zijn; Grote komediescènes (inclusief kakgrappen en vulgaire grappen) zaten ongemakkelijk naast schrijnende ruimteschipaanvallen en inspirerende toespraken. Hij leek een vreemd liefdeskind in het midden Lagere dekken EN Ontdekkinggenoeg tonale whiplash producerend om een sterrenbasis te vullen. De tweede aflevering van de nieuwe serie deed het beter omdat deze zich concentreerde op de sterke punten van de tienershow (zoals een relatie tussen een goed Betazoid-meisje en de nieuwe slechte jongen van Starfleet), maar ploeterende scènes uit de Federatie-politiek sleepten de aflevering naar beneden.
Star Trek ontketent de jaren 80
Starfleet AcademieDe derde aflevering van (“Vitus Reflux”) is de sterkste, wat ironisch is omdat het tot nu toe de aflevering met de laagste inzet is. We krijgen geen trieste achtergrondverhalen, introducties van superschurken of grote veranderingen in de kennis van de Federatie. In plaats daarvan concentreert de aflevering zich op een grapoorlog tussen Starfleet Academie en War College, dat alles omvat, van competitieve lasergame en gekke mascottes tot een stel gigantische pratende planten die er rechtstreeks uit komen Kleine winkel vol verschrikkingen.
Als je mij vorige week had gevraagd of ik zin had in een bijzonder gekke aflevering van Starfleet AcademieIk zou nee hebben gezegd; de eerste twee afleveringen waren tenslotte op hun slechtst als ze grappig probeerden te zijn, en veel van het tienerdrama van de show was erg irritant. Een grapoorlog brengt noodzakelijkerwijs veel tienerdrama met zich mee EN kinderlijke humor, dus ik was er volledig op voorbereid om alles aan “Vitus Reflux” van begin tot eind te haten. In plaats daarvan heb ik om een werkelijk verrassende reden genoten van het grootste deel van de film: Starfleet Academiey is op zijn best als het stopt met proberen a te zijn StarTrek volledig laten zien.
Snobs versus Slob (in de ruimte)
In plaats van te proberen een klassiek Star Trek-verhaal te vertellen, Starfleet AcademieHet derde deel omvatte het soort ‘snobs versus slobs’-verhalen die beroemd zijn geworden door klassieke films als Dierenhuis. In dit geval werden de lieve slobs gespeeld door de nieuwste rekruten van de academie, waaronder een pacifistische Klingon, een domme hologram en een jeugddelinquent. De slobs werden gespeeld door War College-cadetten die (net als hun professoren) Starfleet Academy-cadetten zien als gemakkelijke, zwakhartige doelwitten.
Vreemd genoeg, de meeste Starfleet AcademieDe belangrijkste tekortkomingen verdwijnen min of meer zodra het stopt met proberen een te zijn Star Trek-show. De brede humor, slechte grappen en terloops vulgaire taal van de eerste aflevering zijn bijvoorbeeld een groot deel van de reden waarom deze nieuwe spin-off nog nooit zo heeft geleken. De volgende generatie OF Reiziger. Maar dit alles komt eigenlijk goed samen (hoewel niet perfect) in een aflevering die niet langer Star Trek probeert te zijn en in plaats daarvan zijn best doet om te kanaliseren Caddyshack.
De spin-off van Star Trek komt neer op de basis
Vreemde en vulgaire taal bijvoorbeeld? Dit is duidelijk niet op zijn plaats op a ruimteschipen deze humor viel echt plat in de eerste aflevering tijdens de Nus Braka-aanval. Maar ‘Vitus Reflex’ verlaagde de inzet naar ‘mijn school is beter dan die van jou’ en veranderde de slechteriken in rivaliserende cadetten; in deze context hebben zowel grof taalgebruik als opvliegende jongeren, waarbij alleen maar trots op het spel staat, plotseling hun rol gespeeld hoeveelheid meer zin.
De wonderbaarlijk simplistische plot deed me denken aan een vaak gebruikte zin uit de uitstekende podcast De grootste generatie (je zult altijd een DeSoto-vriend in mij hebben, jongens): “Star Trek is een plek.” Volgens deze podcasters bestaat er geen archetypisch type Trek-show; in plaats daarvan is er eindeloze ruimte om allerlei verhalen te vertellen in deze vertrouwde, futuristische setting. Dit is waarom De volgende generatie zou plotseling een Wet en orde aflevering met “De maatstaf van een man” e Diepe ruimte negen het werd plotseling een oorlogsfilm met “The Siege of AR-558.”
Star Trek is een enorm universum waarvan de schrijvers het zich kunnen veroorloven om verschillende genres te kanaliseren en andere soorten verhalen te verkennen. In deze derde aflevering, Starfleet Academie houdt zich bezig met een verhaal tussen snobs en slobs, en als iemand die absoluut Liefde zulke films, ik vond het geweldig. Het is geen perfecte aflevering omdat de humor van de volwassen personages (voornamelijk Holly Hunter’s Chancellor) nog steeds met een daverende plof toeslaat, maar de aflevering concentreert zich genadig op de jongere personages door hen de meest sympathieke motivatie van allemaal te geven: de noodzaak om een paar arrogante klootzakken neer te halen.
Een show die eindelijk zijn stem heeft gevonden
Helaas, Starfleet Academie Het is onwaarschijnlijk dat dit momentum kan worden vastgehouden, en we weten allemaal dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de show zich richt op zwaarder drama, verpakt in luie, inspirerende toespraken rechtstreeks uit ChatGPT. Maar met ‘Vitus Reflux’ probeerde deze nieuwe spin-off niet langer een serieuze Star Trek-show te zijn, maar probeerde hij eenvoudigweg een komedie uit de jaren 80 te zijn, en was daar bijna verbazingwekkend succesvol in. Starfleet Academie voorheen had het te lijden onder de poging om zowel een serieuze meditatie over idealisme als een eigenzinnige komedie over ruimtecadetten te zijn; door simpelweg zijn vreemde puberale grappen te omarmen, heeft de show eindelijk zijn stem gevonden.
Die inzending is weliswaar iets heel anders dan de klassieke Star Trek-shows uit het verleden, maar het is al jaren duidelijk dat Fundamenteel is wanhopig op zoek naar een modernisering van de franchise en het vertellen van nieuwe soorten verhalen. Helaas concentreerde NuTrek zich vaak op duistere en gruwelijke verhalen (zoals in het begin). Ontdekking EN Picard) of kleurrijk nostalgieaas (zoals Vreemde nieuwe werelden en later Picard). Nu, Starfleet Academie slaagde er (na een paar mislukte afleveringen) in om de juiste balans te vinden tussen actie, humor en originaliteit, en deze derde aflevering deed iets wat ik een week geleden nog voor onmogelijk hield: ervoor zorgen dat ik eindelijk om deze personages gaf.
Wat zal er gebeuren met ieders favoriete film na dit uitstapje naar snob-versus-slob-komedie in de stijl van de jaren 80? Starfleet Academie karakters? Op dit moment heb ik zin in een togafeest!
