Van Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
De meest recente aflevering van Starfleet Academie (“Come, Let’s Away”) was een glorieuze terugkeer naar de vorm van de franchise, die ons een interessant plot opleverde, gericht op het vermogen van onze cadetten om een oud Starfleet-schip, de USS Myazaki, opnieuw op te starten. Het schip wordt nu verlaten omdat het gebruik maakte van een nieuwe experimentele vorm van voortstuwing, bekend als singulariteit, die een opeenvolgende reeks storingen veroorzaakte. In de aflevering werd echter niet echt ingegaan op het verschil tussen deze technologie en de traditionele warpdrive, en dit riep opnieuw een klassieke vraag binnen de fandom op: waarom werden de Romulans getroffen door de gebeurtenissen tijdens de brand?
Dit gaat allemaal terug naar Star Trek: de volgende generatiewaarin afleveringen als “The Face of the Enemy” onthullen dat de Romulans hun ruimteschepen aandrijven met een kwantumsingulariteitsdrift. Kortom, in plaats van de traditionele warpaandrijving gebruiken ze een kunstmatig gecreëerd zwart gat om sneller dan het licht door de Melkweg te reizen. Hoe interessant het ook is, TNG ging nooit echt in op hoe het zou moeten werken, en fans vergaten het over het algemeen tot seizoen drie van StarTrek: Ontdekking.
Wanneer goede technologie slecht wordt
Nadat Discovery naar de 32e eeuw was gereisd, ontdekten ze dat de Federatie een gedecimeerde versie van zichzelf was. De belangrijkste reden hiervoor was de Burn, een gebeurtenis waarbij dilithium door het hele sterrenstelsel plotseling inert werd. Actief dilithium voorkomt dat materie en antimaterie met elkaar botsen ruimteschepen (onder andere), en toen het eenmaal inert werd, explodeerden talloze ruimteschepen als gevolg van onmiddellijke breuken in de warpkern.
Zelfs vóór de brand werd dilithium schaars, dus begon de Federatie te experimenteren met andere vormen van voortstuwing. Een van deze alternatieven was de Pathway-aandrijving, die uiteindelijk een standaardalternatief werd voor zowel de warpaandrijving als de sporenaandrijving van de Discovery. DE Starfleet Academie De aflevering “Come, Let Us Away” introduceerde het feit dat de Federatie aan haar eigen singulariteitsdrift werkte, wat een vraag deed rijzen die Discovery-fans al jaren stellen: waarom werden de Romulanen überhaupt getroffen door de Burn?
Wat wisten de Romulanen?
Ontdekking gaf de Romulans een soort happy end, waaruit bleek dat ze na vele millennia eindelijk herenigd waren met de Vulcans (de missie van Spock was eindelijk volbracht!) Maar de show maakte ook duidelijk dat de Romulans net zo getroffen waren door de brand als de Federatie en (zoals we later ontdekten) het Klingon-rijk. Dit verwarde fans begrijpelijkerwijs waarom De volgende generatie stelde vast dat de Romulans singulariteitsdrives gebruiken in plaats van warpdrives, wat impliceert dat ze geen dilithium gebruiken en daarom veilig hadden moeten zijn voor het Vuur.
Fans blijven om vele redenen discussiëren over de vraag of de Romulans wel of niet afhankelijk zijn van dilithium, waaronder het feit dat TNG ons niet veel heeft verteld over de singulariteitsdrift. Het is heel goed mogelijk dat ze dilithium gebruiken, maar op verschillende manieren; Het kan bijvoorbeeld worden gebruikt om de singulariteit te bevatten. Bovendien weten we dit sindsdien Star Trek: Nemesis dat de Romulanen dilithium delven, en hoewel ze het misschien gewoon voor andere doeleinden gebruiken (zoals de Klingons het gebruiken om planeten van energie te voorzien), impliceert dit feit dat het op de een of andere manier nog steeds belangrijk is voor Romulan interstellaire reizen.
Breng oude controverses weer online
Maar nu heeft de Starfleet Academy-aflevering “Come, Let’s Away” dit mysterie opnieuw aangewakkerd. Voorheen waren fans bereid (min of meer) te accepteren dat de Burn de Romulanen trof, omdat ze op de een of andere manier dilithium moesten hebben gebruikt op manieren waarvan de Federatie niet op de hoogte was. Daarom zou de singulariteitsdrive net zo kwetsbaar zijn voor Burn als een traditionele warpdrive.
Echter, de Federatie die werkt aan haar eigen singulariteitsdrive als alternatief voor warpdrive betekent dat deze technologie Ik wilde werken in een post-Burn-sterrenstelsel. Dit brengt ons bij iets dat lijkt op een paradox: als singulariteitseenheden immuun zijn voor de Burn, waarom werden de Romulans er dan überhaupt door getroffen? Maar als singulariteitseenheden dat wel zijn Niet immuun voor de Burn (en daarom nog steeds afhankelijk van dilithium), waarom doet de Federatie überhaupt de moeite om deze technologie te onderzoeken?
Tot nu toe lijkt het er niet op dat we snel antwoorden zullen krijgen, en dat is prima: in “Come, Let’s Away” is de singulariteitsdrang meer een MacGuffin om de plot in beweging te houden dan een belangrijke nieuwe toevoeging aan de Star Trek-verhalen. Bovendien maakt het waarschijnlijk deel uit van de beste aflevering van Starfleet Academieeen die romantiek, actie en spanning met groot effect in evenwicht brengt. Gegeven de keuze tussen het uitjouwen van de oude traditie of het vernietigen van de oude traditie (zoals bijna alle Klingons naar de hel sturen in een catastrofe buiten het scherm), is het eerlijk om te zeggen dat de meeste fans met plezier zullen leren boegeroep!
