Van Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Starfleet Academie is voor fans verdeeld gebleken, grotendeels omdat het een vreemde mix is: geweldige acteurs en eersteklas speciale effecten vermengd met vreemde karakterisering en schrijfstijl die aanvoelt als iets uit een vroege ketterijkomedie. De verdedigers van de show beweren dat iedereen de serie gewoon meer tijd moet geven om zijn niche te vinden, en de nieuwste aflevering heeft hen misschien wel gelijk bewezen. “Come, Let’s Away” laat de ongemakkelijke en geforceerde humor van eerdere afleveringen achterwege en biedt een verhaal vol actie, romantiek en hogere inzetten dan ooit tevoren. Starfleet Academie Ik heb ooit eerder gehad.
Onderdeel van wat dit bijzonder maakt Starfleet Academie De aflevering is zo effectief dat de misleiding rechtstreeks in de plot is verweven. “Come, Let’s Away” begint met scènes waarin onze personages elkaar ontmoeten, en maakt wijselijk gebruik van de solide chemie tussen Caleb en Tarima voordat hij doorgaat naar het hoofdverhaal: een gezamenlijke trainingsoefening waarin cadetten van de Academie en het Oorlogscollege een wrak opnieuw moeten opstarten ruimteschip. Maar wanneer deze cadetten worden ontvoerd door moordzuchtige kannibalen, moet kanselier Aké zich wenden tot zijn oude aartsvijand, Nus Braka, voor hulp bij het redden van de levens van zijn studenten.
Op de een of andere manier is Star Trek terug
Voor StarTrek fans die ze willen Starfleet Academie om meer op de gouden eeuw van Star Trek te lijken, is dit de aflevering waar je op hebt gewacht. Allereerst gebruikt het stijlfiguren en verhaalbeats waar het heel vertrouwd mee is De volgende generatie: De cadetten die een oud ruimteschip opnieuw moeten opstarten, lijken bijvoorbeeld veel op Riker die de USS Hathaway aan de praat moet krijgen voor oorlogsspellen in ‘Peak Performance’. Over nummer één gesproken: ‘Come, Let’s Away’ bouwt voort op Caleb en Tarima als de nieuwe Riker/Troi door hen een mentale link in Imzadi-stijl te geven en hun gedeelde romantische connectie de belangrijkste sleutel te laten zijn tot het oplossen van dit complot.
Hoewel sommige Star Trek-fans de vaak kleingeestige humor van de show waardeerden, dacht ik dat dat het was Starfleet Academie De aflevering deed een veel grotere poging om de grappen te laten vallen en ons een aflevering te geven die zich afspeelt als een spannende actiethriller. Vanaf het moment dat ze worden gevangengenomen, is het duidelijk dat onze helden in levensgevaar verkeren door schurken (de Furies) die simpelweg niet rommelen. Dit wordt overduidelijk gemaakt wanneer ze een charismatische War College-instructeur (!) gedeeltelijk opeten en vervolgens zijn lichaam uit de luchtsluis schieten om een bericht naar Starfleet te sturen.
Het nieuwe grote kwaad is eindelijk eng
De Furies zijn zo gevaarlijk dat kanselier Aké, op aandringen van admiraal Vance, de hulp inroept van Nus Braka, een beruchte ruimtepiraat die deze vijanden eerder heeft geconfronteerd. Dit is absoluut een betere prestatie van Paul Giamatti dan we in de eerste zagen Starfleet Academie aflevering, en het helpt dat het veel beter geschreven is. Hoewel zijn dialoog nog steeds wat ruwe kantjes heeft (zoals wanneer hij zichzelf omschrijft als “afgetrokken” en “geslagen”), komt hij vooral over als echt gevaarlijk, en door zijn vreemd intieme interacties met Ake lijkt hij minder op een Scooby-Doo kwaadaardig en meer als een flamboyante Hannibal Lecter.
Nus Braka is eigenlijk de personificatie van de grootste sterke punten van deze aflevering: hij is niet bang om de inzet te verhogen door sympathieke personages in levensgevaar te brengen. Naast het uitschakelen van de leuke nieuwe instructeur van het War College (en pas op voor enkele grote spoilers vanaf nu), vermoorden ze ook B’avi, misschien wel de aardigste cadetten van het War College. Dankzij Nus Braka die de Federatie volledig versloeg, konden zijn vrienden een Starfleet-schip vernietigen en een sterrenbasis plunderen, waardoor deze aflevering een ongelooflijk hoog aantal lichamen kreeg.
Met hun gezamenlijke krachten
“Come, Let’s Away” is verre van de meest luchtige avonturen Starfleet Academiemaar het donkere onderwerp geeft de show ook iets dat het hard nodig heeft: wat verhalend gewicht. Voorheen had de constante behoefte van de show om de spanning te verminderen verschillende afleveringen van hun kracht beroofd, zoals het vullen van de grote, emotionele Sisko-aflevering met grappen over winderigheid en geslachtsdelen. Bovendien was het moeilijk om SAM (op zichzelf een behoorlijk solide personage) heel serieus te nemen in die Sisko-aflevering, omdat hij het grootste deel van zijn schermtijd doorbracht met praten en zich gedragen als een gestoorde TikTok-sketch die tot leven kwam.
Maar SAM schittert echt in ‘Come, Let’s Away’, waarbij hij zijn krachten op een logische manier gebruikt om de stroom naar een verlaten schip te herstellen. Tarima gebruikt haar krachten net zo logisch, en zodra ze haar capaciteiten volledig heeft ontketend, schiet ze iemands hoofd eraf (Scanner-stijl!), laten we eens kijken hoe gevaarlijk een Betazed-krijger kan zijn. Caleb schittert ook, zowel als Tarima’s partner in telepathische misdaad als als iemand die vindingrijker is dan het gemiddelde lid van de Academie of het Oorlogscollege.
Eindelijk schittert de ensemblecast
Hoewel de plot de marginalisering van enkele hoofdpersonen inhield (Darem en de Dokter doen meestal niets anders dan met hun duimen draaien), is deze aflevering van Starfleet Academie heeft uitstekend werk verricht door het grootste deel van de cast van het ensemble onder de aandacht te brengen. De jongeren waren eindelijk in staat om niet langer stille cadetten te zijn en hun opleiding in te zetten in een situatie van leven of dood, en ze brachten allemaal unieke sterke punten naar voren terwijl ze als team werkten. In die zin is dit waarschijnlijk de meest traditionele Star Trek-aflevering die we tot nu toe hebben gezien, en tot mijn verbazing smaakte het eigenlijk naar meer.
Vanaf het begin ben ik er één van geweest Starfleet Academieis de strengste critici, maar dat is niet omdat ik wil dat de show mislukt; de cast is getalenteerd, de geluidseffecten zijn prachtig en de schrijvers (vooral Tawny Newsome) zijn gepassioneerd over de franchise. De afleveringen worden echter vaak verzand door slechte komedie en tienerdrama met een lage inzet. Tot overmaat van ramp brengt de show af en toe enorme veranderingen aan in de overlevering (zoals het uitsterven van de meeste Klingons tijdens een evenement buiten het scherm) die onvermijdelijk de ouderwetse Star Trek-fans van streek maken.
“Come, Let’s Away” laat echter zowel de geforceerde komedie als het tienerdrama achterwege, en we zien dat deze jonge personages worden geconfronteerd met de meest typische situatie van Star Trek: een uitteammissie die catastrofaal misloopt. De personages zijn competent, de inzet is hoog en de nieuwe schurken zijn over het algemeen onaangenaam, wat bijdraagt aan de charme van de show in plaats van (ahem) oude kennis te kannibaliseren. Over weerzinwekkend gesproken: Giamatti’s Nus Braka profileert zich als de man die je graag haat, en de combinatie van zijn beheersing van manipulatie en zijn nonchalante wreedheid heeft dit grappige personage zo huiveringwekkend gemaakt als Gul Dukat ooit is geweest.
Is de nieuwe Star Trek-serie eindelijk het bekijken waard?
Alleen de tijd zal uitwijzen of Starfleet Academie kan het adembenemende momentum van deze aflevering behouden: Vance belooft dat het vangen van Braka nu de topprioriteit van Starfleet is, en ik kan me alleen maar voorstellen dat kanselier Aké (die het grootste deel van deze aflevering ongewoon ingetogen was) hunkert naar wraak. Dit (plus het feit dat Tarima in kritieke toestand verkeert) betekent zeker dat de rest van het seizoen relatief serieus zal zijn, wat een opluchting is voor fans zoals ik die een hekel hadden aan de oubollige humor. Natuurlijk is de show sinds het begin extreem ongelijkmatig geweest, dus we zouden in de volgende aflevering heel goed terug kunnen gaan naar dwaze shenanigans.
Optimistisch gezien wil ik het echter graag geloven Starfleet Academie de schrijvers hebben met succes het tapijt onder onze verwachtingen vandaan gehaald en de show getransformeerd van een dwaas YA-komediefeest in iets dat meer in lijn ligt met de gouden eeuw van Star Trek. Dit zou een geweldige manier zijn om de aandacht van oudere en jongere fans te trekken, en het zou ook aansluiten bij de algemene lijn van de meeste YA-verhalen (waarin hun jonge hoofdrolspelers onvermijdelijk tegenover serieuze en schijnbaar niet te stoppen vijanden staan). Als (en het is zeker een groot als) dit gebeurt, Starfleet Academie zou kunnen doen waar NuTrek al bijna tien jaar niet in is geslaagd: generaties fans verenigen in hun liefde voor de groten sciencefiction franchise nooit gemaakt.
