Van Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Oorspronkelijk was het de preview van de laatste aflevering van Starfleet Academie Ik was behoorlijk zenuwachtig omdat het duidelijk was dat het verhaal zich zou concentreren op Benjamin Sisko, de legendarische kapitein van Deep Space Nine. DS9 blijft mijn favoriete Trek, maar het schrijven van SFA was zo enorm inconsistent dat ik bang was dat de schrijvers iets zouden doen om de erfenis van deze fantastische show en de krachtigste artiest ervan: Avery Brooks, aan te tasten. Tot mijn verbazing, Starfleet Academie bood een verrassend zoet eerbetoon aan Sisko, ook al werden de nostalgische triomfen bijna ondermijnd door de geforceerde, ongemakkelijke humor van de show.
Het inlijstapparaat hiervoor Starfleet Academie De aflevering is dat zijn mensen het holografische personage uit de Acclimation Mil (SAM) -serie vertellen dat hij zich moet inschrijven voor een cursus over het begrijpen van het onbekende. Ze denken dat dit SAM zal helpen in hun missie, namelijk het begrijpen van de mensheid en uiteindelijk beslissen of ze klaar zijn om samen te leven met een heel ras van hologrammen. Om zo lang nadat deze begon aan deze cursus te beginnen, moet SAM echter indruk maken op zijn leraar door een eeuwenoude, schijnbaar onmogelijke vraag te beantwoorden: wat is er gebeurd met Benjamin Sisko, een man die stierf in de vurige grotten van Bajor of nog steeds buiten de lichamelijke tijd leeft met de goddelijke profeten.
Sisko deed het voor meer dan alleen het uniform
Hoewel de presentatie van het verhaal van SAM opmerkelijk en afleidend boeiend is (daarover binnenkort meer), is de centrale vraag een geweldige aanknopingspunt voor oude fans. Wij hebben uitgegeven decennia wil meer weten over het lot van Sisko, dus je raakt gemakkelijk verstrikt in de quixotische zoektocht van dit dappere hologram om meer over hem te weten te komen. Als het gaat om het leveren van de goederen (en pas vanaf nu op voor grote spoilers!), Starfleet Academie laat eindelijk zien dat hij de betekenis van gematigdheid kent.
Kijk, SAM krijgt geen enkel definitief antwoord, wat mij echt opluchtte. Ik was echt bang dat Sisko in de show zou terugkeren als een soort AI-wangedrocht, of hem misschien op onhandige wijze in de franchise zou opnemen door te zeggen dat hij de Hemelse Tempel had verlaten om de tijdelijke Koude Oorlog te beëindigen of iets soortgelijks. In plaats daarvan onthult SAM’s onderzoek vooral wat Star Trek-fans al wisten: dat Sisko een buitengewone Starfleet-officier, vader van wereldklasse en moordende chef-kok was, maar ook met tegenzin de ruimte-Jezus werd voor een hele planeet vol vreemde wezens. buitenaardse wezens.
Meer dan Jake
Op deze manier Starfleet Academie trekt een redelijk succesvol aas en schakelaar uit, plaagt een onderzoek naar een geliefd personage uit de franchise voordat hij zich vestigt in een nostalgisch eerbetoon. Het eerbetoon gaat naar een aantal echt onverwachte plaatsen, zoals hebben Lagere dekken icon Tawny Newsome luister naar het laatste nieuws vreemdeling gastheer van de Dax-symbiont. De echt spectaculaire cameo kwam echter van Cirroc Lofton, die terugkeert als Jake Sisko, iemand die met SAM spreekt via een interactief hologram (of misschien een Profeet-achtig visioen) in Anslemzijn eerste roman die hij in het geheim voltooide maar nooit publiceerde.
Lofton is groter dan ooit, en zijn aanwezigheid hielp het feit te versterken dat dit een lief, liefdevol eerbetoon was aan een personage dat beroemd werd gemaakt door Avery Brooks, die Nooit we zullen terugkeren naar franchising. Brooks krijgt het laatste woord via een oudere opname waarop de show overgaat zoals verteld door Benjamin Sisko. Hoewel het weliswaar een beetje raar is (hey, ze hebben tenminste de toestemming van Brooks gekregen… waarschijnlijk), diende het als sentimentele sluitsteen voor een verrassend kunstzinnig en vaak ontroerend eerbetoon aan ’s werelds coolste kapitein. StarTrek geschiedenis.
Wanneer Star Trek zijn publiek toespreekt
Ook al is het eerbetoon aan Sisko perfect, al het andere is ook zo Starfleet Academie de aflevering blijft een ramp. De aflevering concentreert zich op SAM, en ze leunen hierop aan met een uitgebreide opening waarin hij met de camera praat, terwijl pop-ups met tekstballonnen dingen handig labelen (zoals ‘ik’ en ‘mijn makers’) voor kijkers. Op papier was het misschien leuk geweest, maar toen de show ‘afgezant’ monosyllabisch definieerde als ‘geweldig werk’, realiseerde ik me dat dit het definitieve bewijs was (definitief = groot probleem!) Dat de schrijvers denken dat iedereen die kijkt een volslagen idioot is.
Over totale idiotie gesproken, dit Starfleet Academie De aflevering wordt tegengehouden door een vreselijk subplot waarin bondskanselier Ake commandant Kelrec helpt bij de voorbereiding op het ontvangen van een bezoekende hoogwaardigheidsbekleder. Ze krijgen uiteindelijk een repetitiediner bijgewoond door de dokter en Jett Reno, maar zo onmiddellijk ontspoort, met personages die flauwe grappen maken en tafelinstrumenten gebruiken als sprekerssurrogaten. De 800-jarige dokter geeft op onverklaarbare wijze iedereen lepels met gaten erin, waardoor iedereen behalve Kelrec moet lachen om een leeggelopen vis die schetengeluiden maakt (nee, echt waar).
Wijd open, hier komen de “grappen”
Dit maakt deel uit van Starfleet AcademieHet is een te brede humor die nooit echt aanslaat. Het is niet zoals de show Ik kan het niet Komedie schrijven: Caleb’s grappen zijn vaak grappig, en als je voorbij alle vulgariteit en 21e-eeuwse jargon kunt komen, zal het voortdurende plagen van de cadetten je vaker wel dan niet aan het lachen maken. Maar de show probeert het vaak manier te hard voor komedie, zoals blijkt uit de digitale doyen van de show (ingesproken door Stephen Colbert) die de term ‘ochtendhout’ gebruikte voordat hij vrolijk lacht om zijn eigen ketterse grap.
De brede humor deed me denken aan een duistere ironie: ruim tien jaar geleden, de Star Trek-podcast De grootste generatie werd een hit omdat de presentatoren (Ben Harrison en Adam Pranica) rustige humor omarmden om te praten over een franchise die andere podcasters zeer serieus namen. In hun eigen woorden waren ze Trek’s “d*ck and fart joke”-podcast, gemaakt voor fans die gewoon een paar keer wilden lachen in plaats van een diepgaande discussie. Voor fans van de franchise die op zoek zijn naar een constante grinnik, blijft dit de beste podcast van het hele kwadrant.
Nu echter dat laatste Starfleet Academie De aflevering bewees dat dit de scheet van Star Trek is showmaar deze schrijvers slagen er nooit in om lowbrow-humor te bereiken zoals Ben en Adam dat doen. Bovendien doet de constante toestroom van vuile grappen en grof taalgebruik voortdurend afbreuk aan de pogingen van de show om iets ernstigers te bespreken. Vraag jezelf bijvoorbeeld af: is dit de Sisko-aflevering? sterker OF zwakker voor het maken van een gênante grap rechtstreeks vanuit een Judd Apatow film?
Ga naar huis, Star Trek, je bent dronken
Het helpt niet Starfleet Academie probeert nog steeds de grens te bewandelen tussen een show die geïnteresseerd is in de nalatenschap van Trek (kijk, ze hebben net een hele aflevering over The Sisko gedaan!) en een show die elke tienerfilm wil kanaliseren die ooit is gemaakt. SAM’s onthullingen over Sisko gebeuren bijvoorbeeld gedeeltelijk terwijl ze dronken is in een bar, en haar capriolen leiden tot een gevecht tussen de Academietypes en hun rivaliserende cadetten op het War College. Dit komt het verhaal niet echt vooruit (behalve het versnellen van de onvermijdelijke relatie tussen Caleb en Tarima), en het voelde alsof de schrijvers gewoon nog een paar clichés van een lijst wilden afvinken.
Over het algemeen is deze nieuwste aflevering van Starfleet Academie het is goed, maar niet geweldig: het slaagt bijna verbazingwekkend als eerbetoon aan Sisko en gedurende zijn hele leven Diepe ruimte negen superfan, ik vond veel hiervan (vooral de cameo van Cirroc Lofton) echt ontroerend. De aflevering werkt ook goed als een uitgebreide introductie tot SAM, maar haar karakterontwikkeling wordt tegengehouden doordat de schrijvers van haar proberen een fotonisch pixie-droommeisje te maken met de persoonlijke esthetiek van direct-to-video-register. Nickelodeon film. Voeg daar de lul- en scheetgrappen aan toe en je houdt een Star Trek-show die nog steeds niet kan achterhalen of het primaire publiek bestaat uit old-schoolfans of moderne tieners die op onverklaarbare wijze alleen maar naar stijve komedies uit de jaren 80 kijken.
