New York- Keke Palmer kan Jack Whitehall laten blozen.
We zitten in de groene kamer van 92nd Street Y aan de Upper East Side van Manhattan, net voordat Palmer een live-editie van zijn podcast organiseert: “Schat, dit is Keke Palmer,‘ met Whitehall en zijn andere medesterren uit de Peacock-serie ‘The ‘Burbs’, die zondag in première gaat.
In de show spelen Palmer en Whitehall Samira en Rob, nieuwe ouders die terugkeren naar Robs geboorteplaats Hinkley Hills, een prachtige buitenwijk waar Samira onmiddellijk vermoedt dat er iets mis is.
Palmer heeft haar hoge hakken uitgedaan en haar voeten onder haar gestoken op de bank waar ze naast Whitehall zit terwijl ik hen vraag naar hun scheikundelessen.
“Hij maakte mij – niet alleen ik, iedereen – aan het lachen”, herinnert hij zich. ‘Het was zoiets van, ja, ik zie dat je voor deze man valt, omdat hij zo grappig en zo lief is. Het is zo echt, Jack. Serieus.’
Whitehalls gezicht wordt rood, wat ik wijs. Hij geeft dit lachend toe. Palmer komt tussenbeide: “Hij weet hoe ik me voel. Dit is mijn lieveling.”
“De ‘Burbs“vindt de Joe Dante-film uit 1989 met in de hoofdrol Tom Hanks voor een modern tijdperk. In het origineel wordt het personage van Hanks tot waanzin gedreven, waarbij hij zich voorstelt dat zijn buren in het enge huis aan de overkant misschien wel moordenaars zijn.
Jack Whitehall als Rob en Keke Palmer als Samira in ‘The ‘Burbs’, een serie die de film van Joe Dante uit 1989 opnieuw vertolkt.
(Elizabeth Morris/Pauw)
Deze versie is ontwikkeld door Celeste Hughey en richt zich op Palmer’s Samira, een advocaat met zwangerschapsverlof. Hoewel hij zich aanvankelijk ongemakkelijk voelt tussen de zorgvuldig onderhouden gazons, ontwikkelt hij al snel een vriendschap met een groep roddelende wijndrinkende mannen in zijn buurt (gespeeld door Julia Duffy, Paula Pell en Marco Proksch). Wanneer een griezelige man (Justin Kirk) het vervallen Victoriaanse landhuis aan de overkant van de straat betrekt, begint ze zich af te vragen of het allemaal iets te maken heeft met de verdwijning van een tienermeisje jaren eerder. En dan begint hij na te denken over hoe Rob erbij betrokken zou kunnen raken. Is dit een geval van paranoia dankzij het nieuwe moederschap? Of is er echt iets mis met dit paradijs?
Aanvankelijk werkten Brian Grazer van Imagine Entertainment, die het origineel maakte, en Fuzzy Door Productions van Seth MacFarlane samen om een nieuwe filmversie van ‘The ‘Burbs’ te maken. Tijdens de COVID-19-pandemie dacht MacFarlane dat de titel logisch zou kunnen zijn vanwege de “donkere, grappige, verontrustende sfeer van onze gedeelde angst binnen onze eigen gemeenschappen”, legt Erica Huggins, president van Fuzzy Door en uitvoerend producent van de show, uit in een telefonisch interview. Nadat het opnieuw was opgevat als een serie, namen ze contact op met Hughey.
“Toen ik erover nadacht voor een moderne versie, wilde ik het echt op een buitenstaander richten”, zegt Hughey, en voegt eraan toe: “Ik ben opgegroeid in Boston, een heel witte buitenwijk, als een gemengd kind; ik wilde het concentreren op een zwarte vrouw die een nieuwe baby heeft, een nieuwe echtgenoot, met enige tegenzin in een nieuwe buurt, en het door haar ogen ziet.”
Palmer was altijd de persoon die Hughey Samira wilde spelen, en Grazer had hetzelfde idee.
Keke Palmer zegt dat ze zich aangetrokken voelde tot het idee om een moeder te spelen die de realiteit van het zelf moeder zijn heeft ervaren.
(Jason Armond/Los Angeles Times)
“Ze is zo veelzijdig”, zegt Grazer, eraan toevoegend dat ze “heel grappig en heel aardig kan zijn en de gemiddelde persoon kan zijn. Je zou haar kunnen doorleven en dat is iets groots. Het mooie van Tom Hanks is dat je door hem heen zou kunnen leven.”
Het bleek dat de timing perfect was. Palmer was niet erg bekend met de versie uit 1989, maar identificeerde zich met de visie van Hughey, vooral gezien het feit dat zijn zoon Leo toen ongeveer een jaar oud was.
“Het idee om moeder te spelen en nu moeder te zijn en om horror en komedie te kunnen gebruiken om te spelen met de realiteit van hoe het voelt om een nieuwe moeder te zijn, was allemaal heel spannend voor mij”, zegt ze.
Toen Palmer eenmaal akkoord ging, moesten Hughey en zijn team iemand vinden die zijn aanstekelijke energie kon evenaren. Hughey zegt dat hij Rob voor ogen had als een ‘volledig ondersteunende partner’ wiens jeugdschuld een wig drijft in hun huwelijk. Zij en haar medewerkers kozen voor Whitehall, een Britse stand-upcomedian die rollen heeft gehad in hitfilms zoals ‘Jungle Cruise’ uit 2021.
Whitehall vloog vanuit Groot-Brittannië naar Atlanta om Palmer te ontmoeten, die de volgende Boots Riley-film aan het filmen was.Ik ben dol op boosters.” Hij vertelt me dat hij slechte ervaringen heeft gehad voordat hij naar de VS kwam om met potentiële medesterren te lezen, maar Palmer stelde hem meteen op zijn gemak.
“Ik denk dat ik gewoon oprecht nieuwsgierig ben en hem probeer te leren kennen, want uiteindelijk zullen we elke dag samen zijn en kussen en knuffelen”, zegt ze. “We moeten trouwen. Is dit mijn Desi? Ben ik zijn Lucy?”
Jack Whitehall, die ook een ouder is, zegt dat hij elementen van het script herkenbaar vond.
(Jason Armond/Los Angeles Times)
Whitehall begreep ook de nuances van de rol omdat hij ook een jong kind had. Haar dochter Elsie is nu 2 1/2 jaar oud. (Leo staat op het punt drie te worden als we elkaar spreken.)
“Zoveel elementen van het script waren echt herkenbaar, met Robs karakter en het lichte schuldgevoel dat hij voelt omdat hij weer aan het werk gaat en zijn vrouw zich gevangen voelt en een beschermer wil zijn en behulpzaam wil zijn, maar ze weet niet eens waar ze thuishoort en hoe ze behulpzaam en zorgzaam kan zijn”, zegt Whitehall.
Voor Palmer ging het bij het uitbeelden van Samira’s nood niet alleen om het benadrukken van de kloof tussen haar en Rob, maar ook om het uitbeelden van de specifieke angsten om in een postpartumsituatie te leven.
“Je hebt altijd deze angst”, zegt hij. “En ik wil niet zeggen dat het buitenproportioneel is, maar tot op zekere hoogte is dat wel zo. Je bent voortdurend aan het filteren, is dat het echte gevaar? Je houdt jezelf voortdurend voor de gek.”
Gedurende het seizoen met acht afleveringen, dat eindigt met een grote cliffhanger, probeert ‘The ‘Burbs’ het publiek zich altijd af te laten vragen wat er werkelijk gebeurt. Dit verwijst specifiek naar Rob, die veel geheimen verbergt die al dan niet snode zijn. Het is een aspect van het personage dat Whitehall aansprak, hoewel hij opmerkt: “Ik denk dat op een bepaald punt in deze serie de vinger naar letterlijk elk lid van onze cast wordt gewezen.”
“De ‘Burbs’ willen de verwachtingen ondermijnen, en dat geldt ook voor de manier waarop het omgaat met Samira’s race.
“Het was voor mij heel belangrijk om het niet cliché te maken”, zegt Palmer, die tevens uitvoerend producent is. “Er wordt van ons verwacht dat we het ‘Get Out’-aspect benadrukken. Dus ik denk dat het ging om het niet verraden van die realiteit en hoe dat een rol speelt in het verhaal, maar om praten over het grotere ding, waarbij het er eigenlijk alleen maar om draait om een vis uit het water te zijn.”
Samira vindt een echte gemeenschap tussen de andere gekken uit de buurt, wat trouw is aan de ervaring van Palmer toen hij opgroeide in Robbins, Illinois, buiten Chicago. Whitehall zegt ondertussen dat hij is opgegroeid in het ‘Britse equivalent van Hinkley Hills’ in een stad genaamd Putney, aan de rand van Londen.
“Het zat vol met heel correcte, maar heel kritische mensen, en er lagen geheimen op straat”, zegt hij. “Er was ook een schandaal.”
Tijdens ons interview wordt duidelijk dat Palmer en Whitehall een gemakkelijke verstandhouding hebben. Ze gaan op een raaklijn met Palmer die Whitehall introduceert in de film ‘Soul Food’ uit 1997, waarnaar Whitehall op de set verwees. Palmer pakt Whitehall uitbundig vast terwijl ze praten. Hoewel ze verschillende bezorgstijlen hebben, is hun gevoel voor humor volgens Palmer hetzelfde. En ze ontdekten hoe ze alles in de show konden laten klikken.
“Ik denk dat we samen onze timing hebben gevonden en elkaar hun momenten hebben laten beleven”, zegt Palmer. “Heel telepathisch. Zo van: ‘Het is tijd voor een tijdje.’ We kunnen elkaars ritme voelen. Ik denk dat we heel goed samenwerken.
