Om de een of andere reden zijn de eerste Hollywood-rollen van Tom Hardy oorlogsverhalen. Misschien herinner je je een jonge Hardy op HBO ‘Band of Brothers’, wat net zo uitdagend was als zijn volgende concert, ‘Black Hawk Down’ van Ridley Scott. Het spelen van een privé-personage van Easy Company voor zijn televisiedebuut op HBO was natuurlijk niet eenvoudig, aangezien Hardy niet veel ervaring had voor de camera en te maken kreeg met een enorme druk om zichzelf te bewijzen. Hetzelfde kan gezegd worden van zijn filmdebuut, aangezien Hardy’s personage eveneens gebaseerd was op een echte Army Ranger Nog steeds getraumatiseerd door de slag om Mogadishu. Voordat de acteur zijn grote doorbraak kreeg in ‘Star Trek: Nemesis’, was Hardy al verschenen in een andere oorlogsfilm waarin ook behoorlijk grote namen te zien waren (maar die toen nog niet zo beroemd waren). Ik heb het over Hardy’s compleet vergeten acteerdebuut, ‘The Trench’.
“The Trench” uit 1999 is geen gruwelijke film, maar werd zeker als zodanig behandeld. Om te beginnen heeft het niet genoeg kritische recensies op Rotten Tomatoes om een totaalscore te krijgen, en de beperkte bioscoopuitgave hielp daar zeker niet bij. Dit was ook het regiedebuut van romanschrijver William Boydwat, gecombineerd met het donkere onderwerp van de film, bijdroeg aan de over het hoofd geziene status ervan. Achteraf gezien beschikt ‘The Trench’ over een geweldige cast, waarbij onder meer Daniel Craig, Cillian Murphy en Ben Whishaw (!) deel uitmaken van het ensemble. Helaas was geen van deze acteurs in 1999 een grote naam, aangezien ze alle drie na het begin van de jaren 2000 mainstream succes begonnen te genieten.
Hardy’s rol als achtergrondsoldaat wordt niet genoemd: hij is een plotselinge verschijning die op geen enkele significante manier bijdraagt aan het verhaal. Laten we, met dat in gedachten, het hebben over “The Trench” en of het iets nuttigs te bieden heeft.
The Trench is geen meesterwerk, maar het is beter dan je zou verwachten
Boyds “The Trench” biedt een aangrijpende momentopname van de 48 uur voorafgaand aan de Slag aan de Somme. Het verhaal begint met een jonge Billy (Paul Nicholls), die de onvermijdelijke aftelling alleen moet doorstaan nadat zijn gewonde broer naar huis is gestuurd. Hij wordt omringd door een grote cast aan kleurrijke personages, waaronder de ervaren Sergeant Telford Winter (Craig), de nerveuze debutant Rookwood (Murphy) en de vriendelijke soldaat James Deamis (Whishaw). Er is ook Tommy (James D’Arcy), die voortdurend wantrouwend staat tegenover zijn superieuren, die denken dat alles uit de kast halen op het slagveld een goede strategie is. Samen maken deze personages een goede indruk en dragen ze bij aan de tragedie die iedereen later overkomt, wanneer ze letterlijk in de loopgraven zitten.
Craig is hier de duidelijke hoofdpersoon, maar je ziet nu al een enorm potentieel in Murphy’s optredennaast een jonge Whishaw in zijn debuutrol. Nicholls en de anderen zijn ook behoorlijk goed, maar ze krijgen niet de kans om meer te doen dan hun thematische archetypen beloven. Als je nieuwsgierig bent naar deze intrigerende vroege uitvoeringen, dan is “The Trench” de moeite waard. Dat gezegd hebbende, dit is niet een van die verbluffende oorlogsfilms die iets nieuws te zeggen heeft, ook al is het verhaal bruikbaar genoeg om meeslepend te zijn. De spanning in het verhaal ligt in het lange wachten op de gewelddadige onvermijdelijkheid van oorlog, samen met de angsten die daarmee gepaard gaan. Elke droom wordt op brute wijze verbrijzeld als de film zijn hoogtepunt bereikt.
Qua toon is Boyds visie rauw en authentiek, en er wordt met een beperkt budget veel bereikt, waardoor ‘The Trench’ een degelijke genrefilm is met geweldige vertolkingen.
“The Trench” is te bekijken op Prime Video.
