Toen Ian McKellen werd gecast als Magneto in de film ‘X-Men’ van Bryan Singer uit 2000, veranderde hij de regels van het superheldenspel. Fans van stripboeken reageerden met een mengeling van opgetogenheid en verbijstering. Niemand kon betwisten dat McKellen rond de millenniumwisseling een van ’s werelds grootste levende acteurs was, maar hij was een tengere man van 1,80 meter. Fysiek was hij een opvallende keuze om de krachtige, gespierde, militante tegenhanger van Patrick Stewarts pacifistische professor Charles Xavier te spelen.
Singer had McKellen eerder geregisseerd in zijn bewerking van de Stephen King-roman ‘Apt Pupil’ (een productie die bezoedeld was door beschuldigingen van seksueel wangedrag tegen Singer, wat de regisseur ertoe bracht in te stemmen met een schikking met de eisers), dus er was daar een geruststelling. Waarom zou dat niet zo moeten zijn? McKellen maakt alles beter door gewoon te komen opdagen. Maar als je een die-hard fan was van X-Men van Marvel Comics, had je waarschijnlijk iemand grootser in gedachten. Vóór ‘X-Men’ was McKellens meest memorabele gemene vertolking op het grote scherm ‘Richard III’, waarin hij het gebochelde titelpersonage speelde. Hij was een grote verschijning, maar nogmaals, geen groot man.
Maar toen McKellen zich in de loop der jaren dieper verdiepte in Magneto’s vertolking in de strips, kreeg hij een diepe band met het personage. Eenmaal emotioneel geblokkeerd, wendde hij zich tot zijn medewerkers om hem te helpen met het fysieke deel van de voorstelling.
Ian McKellen liet zich overrompelen door de rekwisieten- en kostuumafdelingen om Magneto te spelen
In de documentaire “McKellen: Playing the Part” uit 2017 (momenteel gestreamd op Apple TV), erkende de legendarische acteur dat hij niet de ideale casting was voor de rol van de ‘X-Men’-schurk. “Destijds dacht ik dat ik niet zo goed was als Magneto, en dat werd bevestigd”, zei hij. “Als je naar de strips kijkt, wordt Magneto meestal vanuit een laag standpunt getekend, met zijn benen gespreid, een bovenmenselijk lichaam vol spieren en kracht… en dan ben ik er, Ian McKellen.”
Normaal gesproken is de oplossing voor dit probleem de sportschool (en misschien een kleine of enorme hoeveelheid HGH), maar McKellen was in de zestig en – dit kan niet genoeg worden benadrukt – verdomde Sir Ian McKellen. Geef hem een bodysuit en hij geeft je de beste Magneto die je ooit hebt gezien.
Dit is precies wat er gebeurde. De rekwisieten en kostuumontwerpers vulden McKellens borstspieren, dijen en kuiten, wat alles was wat hij nodig had om Magneto’s dreiging over te brengen. En dit was belangrijk voor McKellen omdat hij, als oud-LHBTQ+-activist, de stalen, gewelddadige vastberadenheid van zijn personage begreep. “In elke burgerrechtenbeweging is er een discussie tussen dat personage en het Magneto-personage”, zei McKellen. “(Magneto) zegt dat we tot het einde zullen vechten, we zijn trots op onze verschillen en kunnen gewelddadig zijn in onze verdediging. Ons verschil maakt ons superieur. Misschien is hij een extreme versie van een Malcolm X-leider.”
Ik vind het moeilijk om de X-Men-films opnieuw te bekijken vanwege de talloze beschuldigingen van seksueel wangedrag tegen Singer (evenals “X-Men: The Last Stand”-regisseur Brett Ratner), maar McKellen en Stewart waren perfect gecast. Als kind droomde ik al van een goede live-action X-Men-film en in 2000 maakte ik die waar.
