15 jaar geleden viel een onrustige sciencefictionserie ten prooi aan de prequelvloek

Hoe beginnen ruimte-opera’s? In het eerste decennium van de 21e eeuw was het idee om een ​​langzaam achtergrondverhaal te creëren voor een tamelijk bekende interstellaire odyssee om de een of andere reden de norm. In 1999 veranderde George Lucas de aard van Star Wars door Het fantoomdreiging in een soort politieke intrigefilm. In 2005 probeerden Rick Berman en Brannon Braga een StarTrek prequel die een western combineerde met een hedendaagse avonturenshow in de vorm van Bedrijf. En vlak na de meest succesvolle sci-fi reboot/reimagining aller tijden, Battlestar Galacticaeen prequel-serie genaamd opwellingdoor Remi Aubuchon en Ronald D. Moore, werd kortstondig de brutaalste sciencefictionprequel van de vroege jaren 2000 en vertelde het verhaal van hoe de mensen op de titelplaneet Caprica de Cylons de machines lieten worden die in opstand kwamen en de mensheid vernietigden. Min of meer.

15 jaar geleden, op 4 januari 2011, zond de SyFy-zender eindelijk de laatste vijf afleveringen uit van opwellingeen show die al was geannuleerd en de laatste afleveringen al in Canada had uitgezonden. Dit ongunstige einde van de serie was fascinerend, deels omdat het erin slaagde enkele van de grotere verhaallijnen van de show af te ronden, maar ook omdat het, toen deze afleveringen uitkwamen, moeilijk te geloven was dat minder dan drie jaar eerder de moederserie, Battlestar Galactica, het was het epicentrum van de sciencefiction-nerdcultuur. Wanneer de opwelling finale uitgezonden op SyFy, bewees dat prequel-vermoeidheid eindelijk een ding was geworden. Want toen we zoveel over de Cylons wisten, kon het ons opeens niets meer schelen. Milde spoilers in het verschiet.

Speelt zich af 58 jaar vóór de herstart Battlestar Galactica begin, opwelling het is eigenlijk minder een prequel van die show, maar meer een voorloper van de Eerst Cylon War, dat als achtergrondverhaal diende voor de opnieuw opgestarte miniserie in 2003. Maar aangezien een groot deel van de BSG betrokken humanoïde Cylons (of “skinjobs”, een term ontleend aan Blade Runner), Caprica het zou ook over de geboorte van die technologie gaan. In zekere zin betekenden deze narratieve doelen dat opwelling het was een dubbele prequel, die uiteindelijk voor een drievoudige last zorgde; Niet alleen dat opwelling moest zijn eigen verhaal vertellen, maar moest ook verbinding maken met de nieuwe canon van de Eerste Cylonoorlog (flashbackscène op dat punt in Battlestar Galactica: Scheermes) en ten slotte, geef fans een oorsprongsverhaal van al het spirituele monotheïsme dat zo wijdverspreid was onder de Cylons, en een integraal onderdeel was van de thema’s en plot van Battlestar Ja. Logistiek gezien bereikte de show deze doelen, maar gaf de kijkers waarschijnlijk geen goed gevoel over deze onthullingen.

Het idee dat opwelling nodig Uitleggen hoe een cultus van menselijke monotheïsten veranderde in een religie voor moordende robots is waarschijnlijk het meest unieke aan de show, en ook het minst aantrekkelijke in de praktijk. In BattlestarHet was zenuwslopend om nummer zes (Tricia Helfer) te laten praten over de ‘ene ware God’ omdat hij een moordende robot was, en de context van de serie was een paar stappen verwijderd van hoe die aanbidding eruit zag. In opwellingde verschillende monotheïstische extremisten, zoals Clarice (Polly Walker) en Lacy (Magda Apanowicz), zijn zeker interessant, maar ook grotendeels onwaarschijnlijk. Als we bij de finale komen, is er een groot complot waarbij de terroristische bommenwerpers worden gereïncarneerd in het nep-metaversum, nadat hun fysieke lichamen verdwenen zijn. (Dit concept lijkt losjes gerelateerd aan de roman van Robert Sheckley uit 1958 Onsterfelijkheid Inc.en het lijkt ook verrassend veel op het concept van “The Sublime”. Westwereld.) Dus hoe je het ook snijdt, aan het einde van opwellinger wordt veel schermtijd besteed aan personages die praten over het opofferen van de mensheid ter wille van robots, omdat God zegt dat het goed is.

Ondertussen zijn de traditionele robotfamilie, de Graystones, geleid door Daniel Graystone (Eric Stoltz) en Amanda Graystone (Paula Malcomson), en hun overleden/herboren dochter Zoe (Alessandra Torresani), net zo onwaarschijnlijk als de sekteleden. Hoewel ze dichter bij ‘goed’ zijn dan de monotheïsten, weten we dat de technologie die ze hebben gecreëerd ertoe zal leiden dat de Cylons zullen proberen de hele mensheid uit te roeien. tweemaal. Bovendien heeft Daniel, zoals uitgelegd aan het begin van de serie, niet alleen alle verschillende versies van de Cylon-robots uitgevonden, maar ook een apparaat genaamd de Holoband, waarmee mensen een virtual reality-wereld kunnen betreden genaamd V-Space. Daniel Graystone doet dus alsof Elon Musk en Mark Zuckerberg dezelfde persoon zijn. Met andere woorden: niet leuk. (De oorsprong van de Cylons is ook overal onduidelijk opwellingomdat we uit de ouderserie weten dat het technologische Cylons waren opnieuw uitgevonden door Graystone, omdat de Cylons zelf oud zijn en duizenden jaren ouder zijn dan de twaalf koloniën van de mensheid en minstens één valse versie van de aarde. Maar wat dan ook.)

Het is verleidelijk om te zeggen dat deze thema’s vooruitziend zijn, omdat opwelling gaat over kunstmatige intelligentie en sekten, maar waarom moest de show die Cylon-ontwerpen uit 1978 gebruiken? uit de originele voorstelling Om de canon te laten werken, is het behoorlijk moeilijk om het serieus te nemen. Dat is een microkosmos voor de hele serie: waar het de ernst aan ontleende Battlestar Galacticadie alle dwaze nomenclatuur (“frak!”) omvatte, maar nu van dichtbij en persoonlijk. In BSGweten dat er een populaire sport bestond genaamd “Pyramid” die in de Koloniën werd gespeeld voordat ze allemaal werden vernietigd, was één ding. In feite hebben een deel van de opwelling De finale vindt plaats in een nep-sportarena, vóór een piramidespel, nadat iemand het nationale (planetaire?) volkslied Caprica zingt, het was een brug te ver om de wereld te bouwen. Als ik liefhad BSGje had het gevoel dat al deze dingen beter waren als iets dat de personages zich herinnerden, dan als iets dat we uit de eerste hand moesten zien.

Ondanks enkele geweldige ideeën, is het verschil tussen het vertegenwoordigen van iets interessants en iets meeslepend dat is wat hij deed opwelling zo’n allegaartje. De serie adopteerde hetzelfde soort morele verhalen in grijze gebieden Battlestar Galacticamaar het elimineerde het space-opera-element, waardoor er vrijwel geen narratieve spanning overblijft.

Wat heeft hij gedaan BSG zo revolutionair was de manier waarop het een bekend space-opera-formaat gebruikte om nieuwe soorten menselijke verhalen te vertellen, vaak met een moraal die leek te verschillen van die van ons. Maar jij steunt de terroristische aanvallers BSG Seizoen 3 had niet hetzelfde gevoel dat soortgelijke dingen gebeurden opwellingen dat komt omdat we met deze show niet kleiner zijn geworden en er geen ander genre was om tegen te spelen. opwelling het was in alle opzichten een BSG prequel en een sciencefictionshow die doordrenkt is van die traditie. Maar in tegenstelling tot BSGhet was moeilijk om iets anders te zijn.

Wanneer de prequels te dicht bij hun fundamentele sci-fi-onderwerp komen (de Jedi in de Star Wars-prequels, de aard van Starfleet in Bedrijf OF Ontdekking), worden deze concepten door demystificatie niet alleen iets minder interessant, maar ironisch genoeg ook minder geloofwaardig. opwelling durfde ons alle antwoorden te geven over de Cylons in de afgelopen decennia BSGmaar toen we die antwoorden ontvingen, ontdekten we dat we ze nooit wilden hebben.

opwelling streams op Peacock.