Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt allemaal binnen de eerste tien minuten. Oorspronkelijk wilde ik deze film op de achtergrond laten draaien terwijl ik zelf de lunch maakte. Maar toen kwam ik bij de make-overscène, waarin Viola stopt bij CRISTOFER, de salon waar haar ogenschijnlijke GBF, een gebleekte blonde jongen genaamd Paul, werkt. Toen ik eenmaal zag dat de ‘O’ in het logo van de salon een licht gewijzigde versie van het trans-symbool is, pauzeerde ik de film onmiddellijk, wetende dat deze scène – en waarschijnlijk de rest van de film – mijn volledige aandacht zou vereisen. Toen ik eenmaal zat, kon ik het niet laten om te lachen en te klappen van vreugde bij de montage, ingesteld op de glorieuze klanken van de poppunk uit de jaren 90: Viola die verschillende soorten gezichtshaar uitprobeerde, willekeurige mannen op straat volgde in een poging hun lichaamstaal te echoën, en zelfs haar vrienden die haar hielpen haar borst in een verband te wikkelen. (Probeer deze laatste activiteit uiteraard niet thuis. Hierbij de verplichte link naar onze gids voor veiligere bindingen terwijl ik toch bezig ben.)
Hoewel sommige elementen van wat volgde op een soort transmasc-koortsdroom leken, ga ik misschien niet zo ver om ze te noemen Zij is de Man een transfilm met een hoofdletter T. Toen mijn vriend Charlie Markbreiter zat bij mij om het laatste derde deel te bekijken en wees op de vele body/gender swap-films uit de jaren 2000 (zie ook: Witte kuikens) lijken zo cultureel verschillend omdat ze zijn gemaakt in een tijd waarin het concept van transgender nog niet op de radar van het reguliere bewustzijn stond, afgezien van terloopse grappen. Viola als Sebastian wordt pas aan het einde van de film getimed, althans gedeeltelijk omdat het idee dat iemand zijn best zou doen om voor het ‘andere’ geslacht door te gaan, volkomen ondenkbaar is. Om deze reden, en vele andere, Zij is de Man het zou vandaag niet mogelijk zijn geweest om dit te bereiken.
Toch heeft de slapstick-weergave van conventionele mannelijkheid in de film een zekere subversiefheid die de tand des tijds doorstaat. Op een manier die Judith Butler aan het lachen zou kunnen maken, worden genderrollen in beide richtingen overdreven tot op het punt van parodie. De manier waarop Viola als Sebastiano officieel de gunst wint van haar kamergenoot – een zeer knappe Channing Tatum, die Duke Orsino speelt, de voetbalaanvoerder van Illyria – is via een uitgebreide openbare scène waarin twee meisjes Sebastian in de pizzeria benaderen in het bijzijn van zijn vrienden en proberen dicht bij hem te komen, maar hij duwt ze weg. Wat hen echter echt overtuigt, is wanneer echt Sebastians echte vriendin, Monique, komt opdagen en probeert hem te confronteren. Viola-as-Sebastian probeert te ontsnappen zodat Monique de scène niet opblaast, en maakt het publiekelijk uit met haar, tot grote vreugde van het publiek. Letterlijk van de ene op de andere dag wordt Viola-Sebastian het coolste kind op school.
