Het is een eenvoudig maar effectief uitgangspunt: je held sterft. Hij wordt wakker, maar beleeft zijn laatste dag opnieuw. Hij sterft opnieuw. Deze cyclus herhaalt zich keer op keer totdat onze held erin slaagt de tijdlus waarin hij vastzit te overwinnen, omdat hij sterker, sneller en wijzer is geworden in de duizenden keren dat hij is herrezen. Het is het idee van de videogame, als een spannend verhaal over een buitenaardse invasie. Dit is wat Hiroshi Sakurazaka transformeerde Het enige wat je nodig hebt is dodeneen sciencefiction-lichtroman gepubliceerd in 2004, in een enorm invloedrijk verhaal dat losjes zou worden aangepast van de door Tom Cruise geregisseerde serie Rand van morgeneen film die heeft zijn eigen cultstatus verdiend.
Maar nadat je de Hollywood-behandeling hebt gekregen, kan er nog iets met het verhaal worden gedaan Het enige wat je nodig hebt is doden? De verbluffende nieuwe verfilming van de anime, geanimeerd door Studio 4°C en geregisseerd door Kenichiro Akimoto, beweert dat er de meeste beslist EN. Als je denkt dat de Cruise-versie van dit verhaal de beste is, denk dan nog eens goed na.
Ondanks dat we eindelijk de fantastische titel van Sakurazaka’s originele roman hebben gebruikt, Het enige wat je nodig hebt is doden Het is geen gemakkelijke aanpassing. Sterker nog, er is zelfs meer vrijheid voor nodig dan Rand van morgen het doet dit door het ondersteunende personage in zowel de roman als de live-actiefilm, Rita, in de hoofdrolspeler te veranderen en de setting te veranderen in het begin van een buitenaardse invasie die de aarde verrast.
In de anime Het enige wat je nodig hebt is dodenRita is een vrijwilligster die Japan helpt opruimen na de mysterieuze verschijning van een enorme buitenaardse bloem die bekend staat als “Darol”. Darol is al jaren inactief, maar op een noodlottige dag ontploft het plotseling en laten honderden monsters los die elk mens op zijn pad afslachten. Rita wordt betrapt door een vreemde sonische explosie van een van de monsters, voordat ook zij wordt gedood. Dan… wordt hij wakker. Het is vroeg in de ochtend en Darol slaapt nog. Rita probeert paniekerig haar collega-vrijwilligers te waarschuwen voor de naderende catastrofe. Maar het is aan dovemansoren gericht en ze sterft opnieuw.
En opnieuw. En opnieuw. Het voormalige muurbloempje heeft geen andere keus en besluit dat ze moet leren vechten tegen ze, en moet trainen totdat ze erin slaagt enkele monsters te verslaan. Maar net wanneer ze zich hopeloos begint te voelen omdat ze vastzit in deze eindeloze tijdlus, ontdekt ze een andere persoon die vastzit in dezelfde lus: Keiji, een gewillige lafaard die had besloten zich te verstoppen tijdens de invasie. Door samen te werken beginnen de twee eindelijk een manier te vinden om aan de vicieuze cirkel te ontsnappen en de aarde te redden van haar angstaanjagende lot.
De bloemvormige monsters die Rita en Keiji moeten verslaan.
GKIDS
Het veranderen van de hoofdrolspelers doet een paar dingen: het is een slimme manier om te handhaven Het enige wat je nodig hebt is doden van de wederopbouw van het land van Rand van morgenen verzacht de ruwere elementen die misschien niet zo oud zijn geworden als het oorspronkelijke uitgangspunt. In plaats daarvan dit Het enige wat je nodig hebt is doden het fungeert bijna als een intieme karakterstudie van de verdere afdaling van een eenzame jonge vrouw in eenzaamheid. Rita was al een asociaal muurbloempje dat doelloos door het leven dwaalde, en deze eindeloze tijdlus houdt haar nog meer gevangen in haar isolement. De eerste helft van de film, voordat Keiji ten tonele verschijnt, is bijna pijnlijk eenzaam. Dus als ze eindelijk een partner vindt – zelfs een ruggengraatloze als Keiji – is Rita opgelucht. Deze focus op Rita’s eenzaamheid en de gedeelde band die ze met Keiji ontwikkelt, versterkt de romantiek die in de originele roman en de Hollywood-film altijd een beetje geforceerd aanvoelde. Maar hier wordt de emotionele climax nog krachtiger.
Onconventionele animatie verzorgd door Studio 4°C, een onafhankelijke studio achter fantasierijke indiefilms zoals die van Masaaki Yuasa Mentaal spel en Michael Arias’ Tekkonkinkreethet leent zich ook voor de meer karaktergedreven benadering van de film. De personages lijken losjes getekend en ruig, met iets te lange ledematen en een iets te brede gezichten, waardoor ze zich gebrekkig en daardoor een beetje menselijker voelen. En de achtergronden zijn allemaal rijkelijk gestructureerd en diep verzadigd, waarbij de bloemvormige monsters recht uit de lucht kijken Koninkrijk van straatvegers. Het is een aangenaam levendige en kleurrijke benadering van wat gemakkelijk een donkere en korrelige vernieuwing had kunnen zijn.
Terwijl Het enige wat je nodig hebt is doden het vindt het wiel niet opnieuw uit als het gaat om de time-loop-thriller, noch als een bewerking van Sakurazaka’s lichte roman, maar slaagt er nog steeds in om fris en nieuw aan te voelen, dankzij de karaktergedreven aanpak en levendige animatie. In zekere zin lijkt de titel erg ironisch; het verhaal van het vinden van gezelschap te midden van eenzaamheid en trauma biedt veel meer hoop voor de mensheid en haar personages dan eerdere releases.
