Stel je voor dat, daarna Vreemdere dingen Seizoen 1Netflix had ongeveer tien jaar gewacht met het maken van het tweede seizoen en wilde alle personages ongeveer even oud houden. Tegenwoordig zou je je een hoop digitale verjonging en andere trucjes kunnen voorstellen om het allemaal te laten werken. Maar in 1991, toen de jonge acteurs te oud waren geworden om een direct vervolg te maken, was herformulering de enige optie. Dit was het vreemde geval van een vervolg op een vergeten fantasiefilm, waarin werd geprobeerd een verhaal voort te zetten dat misschien nooit de titel ‘ Het nooit eindigende verhaal.
Zelfs gewone fantasyfans kennen de film uit 1984, Het nooit eindigende verhaaldie moedig probeerde een stuk van Michael Ende’s geliefde roman met dezelfde naam te verfilmen. Maar zelfs degenen die in de jaren ’80 zijn geboren en in de jaren ’90 volwassen zijn geworden, zullen moeite hebben om het vervolg te onthouden. The Neverending Story II: het volgende hoofdstuk. En als je deze bizarre flop vandaag nog eens bekijkt, begrijp je meteen waarom we deze vreemde en onnodige film allemaal zijn vergeten.
Op 8 februari 1991 werd Het oneindige verhaal II: Het volgende hoofdstuk werd uitgebracht in de Verenigde Staten nadat hij al op 25 oktober 1990 in de Duitse theaters was uitgebracht. Het totale box office-resultaat van de film was teleurstellend: de film bracht $ 17 miljoen op tegen een budget van $ 35 miljoen. Ondanks de sterke liefde voor de film uit 1984 en zijn status als eeuwige VHS-favoriet, slaagde het vervolg er niet in om aan te sluiten, althans gedeeltelijk, omdat de film de originele sterren ontbeerde, namelijk Barret Oliver als Bastian of Noah Hathaway als Atreyu. In plaats daarvan werd de echte Bastian nu gespeeld door Jonathan Brandis en Atreyu was Kenny Morrison.
Dit feit is op het eerste gezicht niet bepaald een slechte zaak. Vervolgreeksen herschikken voortdurend karakters (Ijzerman 2 OF Terug naar de Toekomst II zijn goede voorbeelden) en over het algemeen merkte het publiek er niets van en het kon het ook niets schelen. Maar omdat er zoveel tijd was verstreken en de herinneringen aan die personages in ons collectieve geheugen waren gebrand (zeven jaar leek een lange tijd in de wereld van VHS-verhuur), was het een lastige zet om het uiterlijk van alle personages volledig te veranderen. Dat gezegd hebbende, is de tweelingster Brandis uit het begin van de jaren 90 een behoorlijk solide keuze, en degenen die van hem hielden in de cultfilm ZeeQuest slechts een paar jaar later, in 1993, zal hij deze film waarschijnlijk zien als zijn auditie voor de rol van Lucas Wolenczak in die serie; de tweede scène van Eeuwig verhaal II speelt zich ook af in een zwembad, waarbij Bastian een enorm fantasiekoninkrijk ziet in de sportschool van zijn school. (De vader van Bastian wordt gespeeld door John Wesley Shipp, DC’s Flash uit die tijd, wat de sfeer uit de jaren 90 compleet maakt.)
Het punt is dat het echte probleem dat is Het oneindige verhaal II Het is niet zo dat de casting slecht is. In sommige opzichten is Brandis beter dan zowel Oliver als Hathaway, en aan het begin van de film ben je er misschien van overtuigd dat je naar een familiedrama kijkt en niet naar een fantasiefilm. In feite is het fantasie-element van de film minder overtuigend dan het drama uit de echte wereld. In feite voelt de film meer als een zelfverzekerde film als we ons in het buitenwijkhuis van Bastian of in de boekwinkel van Koreander bevinden.
Jonathan Brandis alseQuest in 1993.
NBC/NBCUniversal/Getty Images
Net als in de eerste film wordt alleen het lezen van een boek genoemd Het nooit eindigende verhaal hij sleept Bastian mee naar de wereld van Fantasia, en dat is waar de problemen beginnen. Geregisseerd door George T. Miller, voelt de basissfeer van Fantasia aan alsof deze het budget heeft van een tv-film uit de jaren 90, waardoor de donkerdere, humeuriger sfeer van de film uit 1984 tot een verre herinnering behoort. Als gevolg hiervan werd de eerste film geregisseerd door Wolfgang Petersen en werd er gebruik gemaakt van verlichting waardoor je het gevoel kreeg dat je voortdurend omringd was door mist en alsof Tom Bombadil achter elke boom vandaan kon komen. In Het oneindige verhaal II, de productiewaarde ligt dichter bij Keer terug naar Oz ontmoeten Barbara. De wezens die Bastian tegenkomt, zien eruit als afwijzingen Flits Gordon, en niet op een goede manier. (Een wezen gemaakt van modder lijkt verdacht veel op de hoop stront waar het vandaan kwam Vreemde wetenschap.)
Het zou te vriendelijk zijn om dit allemaal kitsch of kamp te noemen, want de film mikte heel duidelijk op ernst. En de fundamentele verwaandheid ervan, dat Bastian terugkeert naar Fantasia terwijl de kwaadaardige tovenares Xayide (Clarissa Burt) van plan is een machine te gebruiken die Bastian’s herinneringen steelt, is flinterdun. Boekwinkeleigenaar Koreader (Thomas Hill) vraagt: “Heb je ooit een boek twee keer gelezen… ze veranderen.”
Dit idee beschrijft de hele film perfect: het is een vervolg dat een low-budget reboot probeert te zijn, maar tegelijkertijd alleen de herinnering aan de eerste film probeert te gebruiken. Het oneindige verhaal II pogingen om de tweede helft van het boek aan te passen, wat de eerste film niet heeft gehaald. En toch voelt het als een film die geen vervolg is, maar voortdurend probeert te beginnen.
