Zes maanden voordat Arnold Schwarzenegger zijn ‘I’ll Be Back’-belofte waarmaakte, wekte Hollywood de eetlust van het publiek op met een mix van zwarte komedie, Hammer Horror en ouderwetse magie, die zich afspeelde als een middeleeuwse omkering van De terminator.
Tovenaar werd feitelijk internationaal uitgebracht in 1989, maar dankzij de ernstige financiële problemen van New World Pictures bleef het vastzitten in de Amerikaanse distributiehel voordat het vandaag 35 jaar geleden eindelijk in de bioscoop verscheen (wat de scène verklaart waarin Mann’s Chinese Theatre nog steeds wordt vertoond Thriller van Harrison Ford Panisch). Gelukkig zag Trimark Pictures het potentieel en bood het Amerikaanse bioscoopbezoekers de kans om getuige te zijn van het beste van twee Britse acteurs.
De onwaarschijnlijke schepper van de franchise leeft en sterft aan de zwaarden van Julian Sands en Richard E. Grant, de eerste als de titulaire tovenaar die vastbesloten is om ‘de oncreatie van de mens’ tot stand te brengen en de laatste als de heksenjager die vastbesloten is hem tegen te houden. Beide partijen lijken de opdracht te begrijpen en leveren uitvoeringen die aansluiten bij de belachelijkheid van het tijdreisverhaal, maar nooit overgaan in een knipoog-parodie.
Regisseur Steve Miner verspilt weinig tijd aan exposities of opstelling en duwt de kijkers onmiddellijk in wat de dodelijke ontknoping van hun 17e-eeuwse bloedbad lijkt te zijn. Maar net op tijd redt Satan Warlock van zijn dreigende ophanging en duwt hem naar het hedendaagse Los Angeles, terwijl Redferne, de president van Grant, snel volgt.
Helaas voor Cassandra met een K (Lori Singer), een vrijgevochten serveerster met een voorliefde voor grove beledigingen (“Wat een totale kwijl”), duiken ze allebei weer op in haar appartement. Warlock, aanvankelijk aangezien voor een dronken feestvierder, stormt zijn woonkamer binnen voordat kamergenoot Chas (Kevin O’Brien) zowel zijn ringvinger als zijn tong afsnijdt. Als dat nog niet genoeg is, steekt hij de ogen uit van een spiritualist terwijl zij een demonische bezetenheid ondergaat die ook zijn lafhartige opdracht blootlegt: de drie afzonderlijke delen van een satanische Bijbel genaamd The Great Grimoire vinden, de goddelijke naam daarin achterstevoren reciteren, en dan de wereld voor altijd vernietigen.
De tovenaar van Julian Sands bewondert zijn laatste onrechtmatig verworven verworvenheden.
Trimark-afbeeldingen
Net als bij Arnie’s gemene, niet zo magere vechtmachine, deinst Warlock voor niets terug om zijn missie te voltooien, en vilt hij zelfs een ongedoopte jongen levend om de kracht van de vlucht te verwerven (‘Ik heb geen bezemsteel nodig om te vliegen’, vertelt hij hem even eerder, met het perfecte niveau van sinistere voorgevoelens). Ja, dit is een film die niet bang is om zijn kinderen neer te gooien, ook al is het aantal doden verrassend laag voor een man die eerder de eerste twee had geregisseerd. Vrijdag de 13e gevolgd.
Tot zijn grote schrik (“Niets kan erger zijn dan dit!”), Vervloekt Warlock Cassandra ook elke dag tot hij twintig jaar oud wordt, waardoor ze het risico loopt om vóór het einde van de week aan seniliteit te sterven (hoewel Singer’s geriatrische make-over niet zo overtuigend is als Warlock’s duidelijk geanimeerde ectoplasmatische stralen). Uiteindelijk breekt Redferne ook in zijn keuken in om de mensheid te helpen redden met behulp van een handig klein kompas dat altijd in de richting van zijn aartsvijand wijst.
Dit is waar Tovenaar geeft gas terwijl ze door het Amerikaanse platteland zwerven – een doopsgezinde gemeenschap die goed is voorbereid op een bovennatuurlijke invasie is een bijzonder hoogtepunt – op een wraakzuchtige zoektocht, waarbij ze het soort niet bij elkaar passende maatjesparen creëren die in de jaren ’80 zo populair waren. ‘Controleer dit,’ verkondigt Cassandra nadat ze ongewenst verkeersadvies heeft gekregen. “Een jongen uit de 17e eeuw die een verhaal vertelt Mij hoe te rijden. Wat leren ze snel!”
The Witch Hunter van Richard E. Grant en The Maid Without Prosthetics van Lori Singer.
Trimark-afbeeldingen
Terwijl andere kappertjes veel meer zouden hebben vertrouwd op de vis-uit-water-opstelling, Tovenaar ontwijkt het voor de hand liggende. Zowel zijn held als zijn slechterik blijken verrassend bedreven in de 20e eeuw en nemen alles mee, van autoradio’s tot waterputten en auto’s zonder ooit de prijs uit het oog te verliezen (zelfs als Redferne moeite heeft om de veiligheid van vliegreizen te begrijpen). Ze zijn niet zo formidabel als de Terminator – Warlock wordt uiteindelijk vernietigd door een flesje zout water – maar ze zijn bijna net zo lasergericht.
En hoewel Cassandra nee is Sarah Connorze is verre van de typische dame in nood. Ze weet zich staande te houden door de verrassend fysieke kennismaking met Redferne, demonstreert haar vindingrijkheid met een magische voetspijkerhamer (de film is bijzonder sterk in het vestigen van zijn mythische wereld), en slaagt er zelfs in weer boven te komen nadat ze in een meer is gegooid om de fatale, universumreddende klap toe te brengen.
Uiteraard zijn het de twee hoofdrolspelers die de grootste spreuk uitspreken. Met een dik Schots accent, waardoor Redferne klinkt alsof hij ontsnapt is uit een even stomme wereld HooglandersGrant krijgt de beste bewoordingen, of het nu gaat om het ontslaan van behulpzame stewardessen (“Over my rotten corpse”) of het bedreigen van taxichauffeurs (“Lest you moedig gewurgde oren en gezicht aan, breng je hier naar het westen”) in briljant archaïsche stijl. En Sands, met zijn opvallende blonde paardenstaart en geheel zwarte outfit, lijkt het naar zijn zin te hebben als de diep kwaadaardige boosdoener; Het is veelbetekenend dat hij het enige castlid was dat terugkeerde voor het niet-gerelateerde vervolg uit 1993.
In tegenstelling tot T2: Dag des Oordeels, Tovenaar: Armageddon (en Sands-free uit 1999 Warlock III: Het einde van de onschuld) slaagde er niet in te profiteren van de low-budget-bevredigingen van zijn voorganger. Maar het origineel Tovenaar het blijft nog steeds een van de originelen Terminatorhet zijn de grappigste klonen.
