Het tweede Tirana Art Weekend, ontwikkeld via het Albanese Visual Arts Network en samengesteld door Arnold Braho, weerspiegelt dit karakter door de stad als een onstabiel krachtveld te benaderen. Het novemberprogramma brengt projecten en optredens in contact met een landschap waar nieuwe torens concurreren met vervaagde gevels en braakliggende terreinen een gevoel van opgeschorte verwachting uitstralen. Dit terrein verwerpt een stabiele betekenis. In elke straat en op elke hoek circuleert een dichte Balkan-sfeer.
In plaats van orde te scheppen, vestigt Tirana Art Weekend de aandacht op de rauwe omstandigheden van de stad. Tirana volgt zijn logica. Een verleden met politieke breuklijnen vloeit voort uit de huidige veranderingen in de architectuur, cultuur en het sociale leven. De groei verloopt in onvoorspelbare uitbarstingen. Tegenstrijdigheden stapelen zich op en zorgen voor een omgeving die alert en onvoltooid lijkt. Het leven begint vaak in perifere gebieden, in gebieden waar de institutionele aandacht nog niet is gestabiliseerd.
In deze context het project Speel een sprookje na onderzoekt de werking van de fabel als narratieve structuur en cultureel instrument. Patronen van herhaling, de aanwezigheid van het dubbele en de pedagogische dimensie van het verhaal dienen als basis voor de deelnemende kunstenaars. Ze herwerken herinneringen, ervaringen uit de diaspora, fragmenten van het collectieve leven en onafhankelijke manieren van organiseren. Door deze gebaren wordt de fabel een methode voor het interpreteren van transformatie en conflict. Het functioneert als een open systeem dat zich aanpast aan veranderende temporaliteiten en sociale veranderingen.
Het programma ontvouwt zich op verschillende plaatsen, elk met een eigen geschiedenis en symbolische lading. Villa AVAN spreekt over politieke breuk. Vila31 x Art Explora introduceert de hedendaagse publieke praktijk. Het Tulla Cultureel Centrum en het Agimi Artistiek Centrum dragen bij aan verschillende culturele weefsels. Bar Thaka baseert het project op lokale intimiteit. Samen vormen ze een stedelijke reeks die de gelaagde identiteit van Tirana en zijn voortdurende zoektocht naar nieuwe vormen van expressie weerspiegelt.
Prestatie “Misselijkheid” door gloeien
In Haus der Visionäre presenteerde Kinlaw ‘gut ccheck’, een stuk dat hun reputatie voor rigoureus, op beweging gebaseerd onderzoek versterkte. Tijdens het 3hd Festival onderzocht de kunstenaar het thema misselijkheid door de lens van fysieke en psychologische spanning. De choreografie berustte op een hoge mate van weerstand, waarbij geluid en beweging werden gebruikt om de prijs van het moderne bestaan te weerspiegelen. Kinlaw richtte haar aandacht op klassenverschillen en de druk van prestaties, en legde zo een overzicht vast van de energie die nodig is om systemische opsluiting te weerstaan. De presentatie bleef geworteld in een staat van voortdurende inspanning en weerspiegelde de vermoeidheid die inherent is aan het hedendaagse leven. Door dit werk heeft Kinlaw aangetoond hoe het lichaam fungeert als een plek van zowel strijd als potentiële uitdaging.
Prestatie “Misselijkheid” door gloeien
In de voorstelling “Bornsick” gebruikte Lewis Walker het podium van de HAU Hebbel am Ufer om het concept van vaste identiteit te ontmantelen. Als queer en non-binaire bewegingskunstenaar is Walkers methodologie gebaseerd op een synthese van gymnastiekdiscipline en dans. Het werk dat tijdens het 3hd Festival werd gepresenteerd, concentreerde zich op de manieren waarop beweging vaak een uitvoering is van culturele mandaten. Door precieze gebaren onthulde Walker het zelf als een gestructureerd geheel van invloeden uit het verleden en sociale eisen. Deze ondervraging van het lichaam bood een scherp perspectief op hoe individuen door de wereld navigeren via overgeërfde rollen.
De weekendstructuur voegde een niveau van diepgang toe aan het onderzoek. Na het eerste optreden van vrijdag volgde Walker een diepgaand seminar met Michele Occelli voordat hij zaterdag terugkeerde naar het podium. Deze samenwerking met een hypnotherapeut maakte een unieke verkenning van het innerlijke zelf mogelijk. De ‘MOVE HYPNO’-sessie vormde de basis voor de volgende versie van ‘Bornsick’ en creëerde een dialoog tussen de bewuste inspanning van de danser en de onvrijwillige reacties van de geest. Walkers werk blijft een essentiële kritiek op de druk die op het lichaam wordt uitgeoefend, en benadrukt de aanhoudende inspanning die nodig is om buiten de traditionele kaders te bestaan.
Choreografie en performance door Lewis Walker
Hypnotherapie en Live Storytelling door Michele Occelli
Dramaturgie en repetitieleiding door Elisabeth Mulenga
Kijk Engineering van Straytukay
Lichtontwerp door Laurie Loads
Lichtprogrammering en co-design door Edward James Saunders
Marco Andrea Cacioni
Productieontwerp door David White
Fysiotherapeut en acupuncturist Atsue Morinaga
Onderzoeks- en ontwikkelingsturner Louis Alexander
Muziek van Oliver Coates, “Throb, shiver, arrow of time” en “skins n slime” en Underworld, “Born Slippy” (Nuxx)
Extra geluidsontwerp en mastering door Harvey Causon
Serpentine, Londen: Kostas Stasinopoulos, curator, liveprogramma’s, Daisy Gould, assistent-curator, liveprogramma’s, Isobel Peyton-Jones, producer, Serpentine en Andy Downie, Velocet EAF, Edinburgh: Kim McAleese, regisseur, Eleanor Edmondson, curator
Drian Zeneli
Misschien is de kosmos niet zo verbazingwekkend keert terug naar zijn volledige vorm. Tieners uit Bulqizë stellen een alternatieve route voor binnen de mijn waar hun families werkten, geleid door een gecensureerd sciencefictionverhaal en een gevonden capsule. Al spelend volgen ze de reis van Chrome en verplaatsen ze een beklemmende context naar een veld dat wordt gevormd door jeugdige verbeeldingskracht en keuzevrijheid.
Starand Stan uitvoering “MOONLIGHT FUEL”.
Nieuwkomer bezoekt opnieuw de arbëreshë-verhalen gedocumenteerd door Cristina Gentile Mandalà. Vier populaire verhaalopeningen keren terug via stem, ritme en gebaar. De video herstelt fragmenten van gemeenschapsoverdracht, gevormd door vrouwen, werk en mondelinge herinnering, en transformeert herhaling in een politiek gebaar.
Gen Kadriu
Zware rotatie
De groepstentoonstelling “Heavy Rotation” was de centrale pijler van het 3hd festival 2025: Vertigo in Haus der Visionäre. Met kunstenaars als Emily Barker, Johannes Büttner en Zuzanna Czebatul onderzocht de collectie de repetitieve cycli van systemische druk en het fysieke bestaan. De werken bezetten een ruimte tussen stabiliteit en ineenstorting en weerspiegelden het bredere onderzoek van het festival naar desoriëntatie. De tentoonstelling omvatte de uiteenlopende perspectieven van Romeo Roxman Gatt en Joshua Woolfords samenwerking met Sippin’ T en Lie Ning en onderzocht hoe het individu navigeert in een wereld die voortdurend in beweging is.
Door middel van schilderkunst, verzamelde planten en glas schetst Tosuni een zuidelijk landschap tussen herinnering en observatie. Uitpakken en deze keer heb ik geen kaars aangestoken, transformeren aanraking, breekbaarheid en onderbreking in een klein archief van plaatsen.
3HD Festival 2025: Vertigo
Behandeling: #Crèmetaart
Foto: #indigoAgop©Crèmecake
@creamcakeberlin @zzzcccczzzz @romeoroxmangatt @_johannesbuettner @celestial_investments @jshffrd @lie__ning @soufia_erfanian @inkagop
Woorden van DONALD’S BORST
