45 jaar geleden kreeg een sciencefictionklassieker een briljant laat vervolg

1957 De ongelooflijke krimpende man wordt geprezen als een van de belangrijkste sciencefictionfilms van zijn tijd, een visueel indrukwekkende fantasiefilm die zijn gevoel van verwondering – en verachtelijke terreur – niet in de ruimte of in een verre toekomst vindt, maar in de alledaagsheid van het dagelijks leven. Directeur Joël Schumacherscenarioschrijver Jane Wagner en natuurkracht-komiek Lily Tomlin geloofden daarentegen dat hij de perfecte kandidaat was voor een goede oude dwaas.

Vandaag 45 jaar geleden gepubliceerd, in 1981 De ongelooflijke vrouw die krimpt werd opgevat als een eenvoudig vervolg op het origineel van Jack Arnold (zelf een bewerking van de roman van Richard Matheson). De krimpende man), waarin zijn vrouw Louise de microscopische wereld van haar verloren echtgenoot betreedt. Maar het idee bleef steken in de ontwikkelingshel tot eind jaren zeventig, toen John Landis besloot dat een komische make-over nodig was.

Helaas vanwege budgetbeperkingen (Landis had zelf een show voorgesteld nagesynchroniseerd een “kruising tussen”. Star Wars EN Ik hou van Lucia”) en andere verplichtingen (een weinig bekende film getiteld De Bluesbroers), was het de taak van Schumacher om de film eindelijk op het scherm te brengen. De debuutregisseur, destijds vooral bekend vanwege zijn medewerking aan het schrijven van muziekfilms De tovenaar, AutowassenEN vonk, hij gaf later toe dat hij in de problemen zat, maar werd geholpen door het onmetelijke talent van zijn leidende dame.

Zelfs als ze is verkleind tot het formaat van een luciferstokje, verlicht Tomlin nog steeds het hele scherm. Ze krijgt ook voldoende kansen om haar talent te laten zien, door personages uit haar one-woman-shows (praktische biologische cosmetica-verkoopster Judith) opnieuw te spelen en Het gelach van Rowan en Martin (onbeleefde telefoniste Ernestine), evenals levensgrote en miniatuurversies van huisvrouw Pat. Eddie Murphy, eet je hart op.

Natuurlijk is het Pat die centraal staat als de vrouw die een negatieve reactie ondervindt op de experimentele huishoudelijke producten die haar uitvoerende echtgenoot Vance (Charles Grodin) mee naar huis neemt, en vervolgens een mediasensatie wordt en het belangrijkste doelwit van een kwaadaardig bedrijf. Tomlin slaagt erin de verwarring en angst vast te leggen die gepaard gaan met deze dramatische perspectiefverschuiving, die zich soms afspeelt als verontrustende lichaamshorror.

Maar met een van Amerika’s grappigste vrouwen bij de hand, De ongelooflijke vrouw die krimpt hij is meer geïnteresseerd in het halen van komische kilometers uit zijn fantasiescenario. Pat wordt zo klein dat ze gedwongen wordt in een poppenhuis te wonen waar ze wordt gedoucht door een Betsy Wetsy. Dan is er nog de slapstickscène waarin onze kleine heldin, gekleed in een Little Bo Peep-kostuum, per ongeluk vanuit het echtelijke bed op een skateboard en in de armen van een Ken-pop wordt gelanceerd. Voeg daar de smerige scène aan toe waarin ze bedekt is met rottend voedsel nadat ze uit een vuilophaal is gevallen, en het is duidelijk dat Tomlin heeft geleden voor haar kunst.

Wagner, de echte partner van Tomlin, mist ook nooit een kans om de bizarre situatie uit te buiten voor woordspelingen. “We praten hierover als je van je zeepkist afstapt”, verklaart Vance na een ruzie waarbij zijn vrouw, ja, je raadt het al, letterlijk op een zeepkist staat. Dan is er de begrafenis, georganiseerd nadat Pat vermoedelijk dood is tijdens het vuilnisophaalongeval, waarin Judith prijst: ‘Niemand zal ooit haar schoenen vullen.’ Ba-dum-tish.

Naast grappige woordspelingen en slapstick-stunts, De ongelooflijke vrouw die krimpt voor de goede orde gooit hij er zelfs een beetje satire in. De zeurderige media geven de schuld aan de manier waarop zij vrolijk op de tegenslagen van anderen inspelen; vooruitlopend op een televisielandschap waarin alles tot in de puntjes wordt geanalyseerd, vraagt ​​een presentator zich hardop af of Pats beproeving een metafoor is (“De rol van de huisvrouw is steeds minder belangrijk geworden…”).

Er zijn ook grote veranderingen nodig in de consumentencultuur, van de valse beloften van de reclame-industrie tot de gelukzalige onwetendheid over wat we precies in ons lichaam stoppen. Judith’s web dat ingrediënten door het graangangpad zift (“tumescent bull scrotum tissue”) zou je voor het leven van Cheerios kunnen afhouden. Het is geen toeval dat de film begint en eindigt buiten een supermarkt.

terecht, De ongelooflijke vrouw die krimpt het is veel effectiever als het zich op kleinere dingen concentreert dan als het leunt op zijn grote samenzwering, die meer geschikt lijkt voor Schumachers latere genresuccessen dan een anderszins beminnelijke binnenlandse komedie. Het concept van de film was gedurfd genoeg zonder toevoeging van een ingenieuze gorilla, een wetenschapsnerd en een schimmige onderneming die vastbesloten was de hele bevolking terug te dringen met behulp van Pats bloed.

In tegenstelling tot het origineel stuurde het het publiek in ieder geval met een glimlach naar huis in plaats van met existentiële wanhoop. Terwijl de krimpende Incredible Man van Grant Williams zijn kleine lot en eeuwige eenzaamheid accepteert in een schokkend duistere finale, keert Tomlin terug naar haar standaardstatus, en blijken dezelfde onbekende chemicaliën die haar ziekte veroorzaakten ook de remedie te zijn. Nou ja, in ieder geval kort. In een last-minute wending die zinspeelde op een vervolg, realiseert Pat zich dat hij nu een beetje te veel opgroeit.

Ondanks de inspanningen van zijn ster, De ongelooflijke vrouw die krimpt was geen opmerkelijk succes, en is respectabel, maar een vervolg niet waardig 20 miljoen dollar bruto maak een einde aan alle verdere vormveranderende avonturen. Met zijn charmante praktische effecten, levendige pastelkleurige esthetiek en een winnende prestatie van een grappige vrouw aan de top van haar kunnen, blijft dit kleine kappertje echter enorm leuk.

De ongelooflijke vrouw die krimpt wordt gestreamd op Amazon Prime.