Zullen astronauten van de verre toekomst ruimtepakken van welke aard dan ook nodig hebben? Kunnen we ons, in een tijd waarin we draadloze verbindingen hebben voor koptelefoons, computers en talloze andere gadgets, een toekomstige datum voorstellen waarop de EVA-paktechnologie zou kunnen worden vervangen door iets dat iets minder analoog is? In 1973, in de eerste aflevering van Star Trek: de animatieserie — “Beyond the Farthest Star” – de bemanning van de USS Enterprise wiegde iets genaamd “Life Support Belts” in plaats van ruimtepakken. In de 23e eeuw vervingen deze draagbare krachtvelden de behoefte aan omvangrijke ruimtepakken en verdwenen uiteindelijk uit de Trek-canon.
Maar nu, in de 32e eeuw, is het pakloze ruimtepak terug. Hier is hoe Starfleet Academie bracht het krachtveld-ruimtepak terug in de vorm van iets dat ‘plasmaschilden’ wordt genoemd.
In Star Trek: Starfleet Academie, Aflevering 6, “Kom, laten we gaan”, zowel het War College als de Starfleet Academy voeren een gezamenlijke oefening uit die vreselijk misloopt. Er belde een verlaten schip USS Miyazaki vormt een echte uitdaging voor de verschillende cadetten: kun jij de stroom herstellen naar dit lang verlaten schip, en als je kunt, hoeveel van het schip kun je verkennen? Aan het begin van de aflevering wordt ons verteld dat de Miyazaki werd op drift gezet vanwege “een experimenteel warpalternatief, genaamd Singularity Drive”.
Kapitein Aké (Holly Hunter) legt het ruimteschipkerkhof uit Starfleet Academie.
Fundamenteel+
Kortom, ten tijde van de Burn, toen Starfleet werd gebroken, was de Miyazaki hij probeerde een aantal alternatieven voor warp-drive, omdat tegen die tijd alle warp-kernen in de melkweg waren geëxplodeerd. Dit gebaar in het donkere tussentijdperk van Starfleetvond plaats na de Burn, maar vóór de komst van de USS-ontdekking (via tijdreizen) in 3189. Momenteel Starfleet Academie speelt zich af rond 3195 en toont de heldendaden van de bemanning van de Miyazaki ergens rond 3067.
Interessant is dat het bestaan met terugwerkende kracht van de Miyazaki in deze aflevering creëert een soort nostalgie in het universum naar de HOESTEN/GIETEN het kwam uit Star Trek. We vernemen dat de avonturen van de bemanning zijn omgezet in een stripserie genaamd Verhalen van de grens. En in deze aflevering zijn panelen uit die strip zo gecodeerd dat ze veel op de klassieke Star Trek uit de 23e eeuw lijken, ook al denken we dat deze verhalen avonturen uit de 31e eeuw zouden vertegenwoordigen. In zekere zin is Starfleet Academie overschaduwt het idee dat Starfleet van de verre toekomst veel op Starfleet negen eeuwen eerder lijkt en zich gedraagt, en de reden is dat een ramp op galactische schaal een deel van de technologie heeft vertraagd, en dat hoopvolle propaganda Starfleet heeft beïnvloed om zich te gedragen als een iets meer retroversie van zichzelf. Misschien.
Het minst voor de hand liggende resultaat van deze overlappende retcon e TOSDe gecodeerde nostalgie is het feit dat de aflevering ons ook een volledige herstart geeft van een revolutionaire technologie die Star Trek sinds de jaren zeventig niet meer heeft aangeraakt. Aan het begin van de aflevering, als de cadetten op het punt staan aan hun trainingsmissie te beginnen, wordt ons verteld dat iedereen ‘op plasma gebaseerde levensondersteuning’ gebruikt, ook wel ‘plasmaschilden’ genoemd. Caleb (Sandro Rosta) activeert het door zijn uniform aan te raken, en het korte felgele effect doet denken aan levensondersteunende gordels uit De animatieserie.
Maak je geen zorgen, Caleb (Sandro Rosta) heeft zijn eigen krachtveld.
Hoe een ademende atmosfeer binnen een krachtveld als dit in stand wordt gehouden, is nog niet volledig onderzocht. Maar het is duidelijk dat Starfleet in de 32e eeuw het idee terugbracht om EVA’s te hebben waarvoor geen EVA-pakken nodig zijn. Vanuit het oogpunt van de productie in de echte wereld betekent dit uiteraard dat acteurs geen ruimtepakkostuums hoeven te dragen voor plots waarvoor normaal gesproken ruimtepakken nodig zijn. En vanuit canon-oogpunt betekent dit dat Starfleet nu vrij is en elke gekke technologie uit de jaren van het wilde westen mag gebruiken. De animatieserie.
Vandaag gaat het dus over krachtveldruimtepakken. Zou morgen de tijd kunnen komen dat een ruimteschip een gigantische versie van een opblaasbare ballon als aas kan maken? Of misschien een gigantische kloon van Spock? Of roze caltrops? Op dit punt, als Starfleet Academie logisch, elk raar ding uit De animatieserie zij kunnen en moeten er vanaf nu bij worden betrokken. Laten we het hopen.
