Wat zou jij doen voor al het geld van de wereld? Het idee van onmiddellijke rijkdom is voor de meesten van ons een vergezochte droom, maar voor Becket Redfellow van Glen Powell is het een zeer reële mogelijkheid. En het is er een waarvoor hij bereid is te moorden.
Hoe maak je een bloedbad aan?geschreven en geregisseerd door Emily de crimineel regisseur John Patton Ford en losjes gebaseerd op de komedie van Alec Guinness uit 1949 Vriendelijke harten en kronenlijkt op maat gemaakt voor ons huidige tijdperk van ‘de rijken eten“Satire. Een geslagen hondheld die een bloedige, rechtvaardige baan door een obsceen rijke familie van bevoorrechte ondankbaren snijdt? Klinkt verdomd bevredigend! En in veel opzichten is dat ook zo. Maar Hoe maak je een bloedbad aan? bevindt zich in een vreemd tonaal dilemma, verscheurd tussen de zwartste zwarte komedie of een satire met een ziel. Het kiest ervoor om beide te zijn en verzacht daardoor de scherpe randen van zijn duister komische uitgangspunt. Maar dankzij de charme van Glen Powell en de inherente vooroordelen van het publiek tegen de ultrarijken, Hoe maak je een bloedbad aan? slaagt erin vooral wegkomen met moord.
Het heeft iets ouderwets Hoe maak je een bloedbad aan?die bijna slag voor slag aanneemt Vriendelijke harten en kronen opvolgingsregels, ondanks dat ze in het hedendaagse Amerika voorkomen in vergelijking met de Britse aristocratie uit de 20e eeuw. Maar logische denkfouten vormen het brood en de boter van de film, als je eenmaal beseft dat de film werkt volgens de strengere regels van zwarte komische kluchten uit de jaren 60, zoals Dokter Strangelove OF Sterf, lieverd. Dit wordt duidelijk wanneer Becket zonder zelfs maar een veiligheidscontrole het losbandige kustgezelschap van de jongste Redfellow, Taylor (Raff Law), binnengaat en de dronken feestvierder weet te verdrinken met een zorgvuldig geplaatst touw en anker.
Vanaf dat moment wordt Becket vrijwel van de ene op de andere dag een professionele moordenaar, waarbij hij steeds uitgebreidere manieren bedenkt om zijn familieleden te vermoorden, of het nu is door op discrete wijze eiwitshakes te vergiftigen, door privévliegtuighangars te infiltreren om wat lichte sabotage te plegen, of door geïmproviseerde bommen te maken. Alles is ongelooflijk, maar je begint het een keer te geloven Hoe maak je een bloedbad aan? komt in een soort huurlingenritme terecht van de ene absurde moord na de andere, elk onderbroken door dezelfde belachelijke begrafenisstoet waarop Becket weer een belachelijke undercoverhoed opzet. Maar het is wanneer de film dit meedogenloos cynische tempo achter zich laat en probeert inhoud en emotie in de procedure te injecteren, dat de film uit elkaar begint te vallen.
Margaret Qualley en Glen Powell hebben vaak het gevoel dat ze in een andere, veel duisterdere noir-film zitten.
A24
Het probleem met Hoe maak je een bloedbad aan? het is dat hij zijn taart wil hebben en die ook wil opeten. Het wil een borderline-nihilistische farce zijn, maar het wil er ook één zijn Gemeen iets dat lijkt op alle andere rijketende satires die volgden in de nasleep van Parasiet. Dit komt in de vorm van een zoete romance tussen Becket en de mooie middelbare schoolleraar Ruth (Jessica Henwick), de vriendin van een van zijn slachtoffers. Powell, terug in zijn schattige oplichterstasje dat hij perfectioneerde in Richard Linklater Huurmoordenaarslaagt erin om de spil van de film serieus te maken, louter dankzij zijn charme, maar slaagt er niet in de ietwat sappige romance tussen Becket en Ruth volledig te verkopen. Gecombineerd met Beckets onwaarschijnlijke genegenheid voor zijn hervormde oom Warren (Bill Camp, die een verrassend hart in een harteloze relatie injecteert), Hoe maak je een bloedbad aan? hij pauzeert een beetje langzaam Echt wijst erop dat geld niet het antwoord op alles is… totdat de film terugkomt op de kern en zegt dat dat misschien wel zo is.
Qualley, een en al getuite lippen en lange benen, wordt volledig gevangen genomen door de meer absurde kant van deze film, en heeft vaak het gevoel alsof ze regelrecht uit een ‘hoe word je een femme fatale’-handleiding gestapt. Het is allemaal genegenheid en kunstgrepen, die op spectaculaire wijze botsen met de halfslachtige pogingen van de film tot sentimentaliteit. Topher Grace en Zach Woods spelen de arrogante Redfellow-snotneuzen goed, ook al is hun schermtijd kort. Ed Harris voelt zich ook perfect gecast als de sinistere patriarch Redfellow, hoewel hij net zo onderbenut wordt. Je vraagt je af of Hoe maak je een bloedbad aan? het zou zijn slapstick-karakter misschien beter hebben verkocht als, zoals in de originele Britse film waarin Alec Guinness alle gezinsleden speelde, alle Redfellows door één enkele acteur waren gespeeld.
Maar ondanks enkele pauzes en sentimentele afwijkingen, Hoe maak je een bloedbad aan? het keert altijd terug naar het diep cynische, wat sommige kijkers mogelijk zou kunnen afwijzen in de hoop op een louterend moment van het opeten van de rijken. Maar het kijken naar een decennia oud verhaal, aangepast aan de moderne tijd, creëert een vreemd hoefijzereffect; soms komt de farce iets te dicht bij de realiteit. En misschien is dit de ware intuïtie van Hoe maak je een bloedbad aan?: Satire heeft geen zin meer als het echte leven vreemder is dan fictie.
