Dit visuele onderzoek bracht Carl ertoe een selectie van beelden uit de collectie te verzamelen in een fotografieboek: Statische beweging. Gepubliceerd door L’Edizioni en ontworpen door Lundgren + Lindqvistde publicatie hercontextualiseert deze nieuwe beelden en moedigt kijkers aan er opnieuw naar te kijken. Los van hun utilitaire begin nodigen de foto’s uit tot nieuwe lezingen; soms absurd of grappig, soms verontrustend gewelddadig of erotisch, vertelt Carl. “Hier kunnen ze afwisselend worden gezien en kunnen er verschillende betekenissen naar voren komen.”
Het is niet alleen de afwezigheid van instructies die de manier verandert waarop we naar deze afbeeldingen kijken. De strategische combinaties tussen de pagina’s in het boek creëren een dialoog tussen niet-gerelateerde foto’s: een afbeelding die de juiste manier illustreert om een pingpongpeddel vast te houden, wordt gecombineerd met een perstechniek die ontworpen lijkt te zijn om met migraine om te gaan. Absurde en opvallende combinaties, die nieuwe betekenissen creëren wanneer ze gecombineerd worden, zijn iets dat heel natuurlijk ontstond “door het eigen volgordeproces van het boek, waarbij sommige beelden op natuurlijke wijze hun plaats vonden en andere terzijde werden geschoven, om het verhaal en de algemene stroom te dienen”, delen ontwerpers Andreas Friberg Lundgren en Mónica Tomás van studio Lundgren+Lindqvist.
Voor de ontwerpers was de lay-out van het boek een intuïtief proces: “herinnering speelde een centrale rol, omdat bepaalde beelden gaandeweg in onze gedachten opdoken als ideale combinaties of contrapunten”, zegt Andreas. Ondanks de losse en flexibele structuur wilde het tweetal in het boek zoveel mogelijk variatie behouden. Het was belangrijk dat de inhoud van het boek “onderwerpen, gebaren, lichaamsdelen, genres, kleuren en lay-outs” omvatte, zegt Mónica, “zodat het boek dynamisch was en de diverse aard van het bronmateriaal weerspiegelde”.
Verre van een rationeel raamwerk om deze beelden te presenteren, was het Carls doel om het gevoel van dubbelzinnigheid en tegenstrijdigheid dat hij in veel foto’s aantrof te benadrukken. Kortom, hoe vreemder het is, hoe beter: “Toen ik geconfronteerd werd met een beeld, wilde ik mezelf afvragen: wat gebeurt hier?”. Wat ooit als infographic diende, zou nu kunnen functioneren ‘als een index van lichaamsbewegingen’, besluit Carl. “Of wees getuige van de grenzen van het fotografische medium. Het is aan ieder individu om na te denken over alternatieve logica’s en betekenissen.”
