Sinds 2022 maakt regisseur en animator Bree O’Donnell uit Brooklyn korte clips van Mary, een tienerheks uit de fictieve stad Portsmith. Met een steeds groeiende schare fans op Bree’s Instagram- en TikTok-kanalen, vertelt Bree ons dat Mary’s inspiratie dicht bij huis ligt. “Het is geïnspireerd door alle meisjes met wie ik omging in de buitenwijken, krachtige meisjes, meisjes die droomden, meisjes met wie ik wilde zijn”, vertelt Bree.
Bree, vaak verlicht in diep paars en groen, combineert een fantastisch sciencefiction-geïnspireerd kleurenpalet met een mysterieus visueel verhaal, waarin Mary wordt afgebeeld – net als de gemiddelde tiener – die er nogal peinzend uitziet terwijl ze zich een weg baant door verschillende punten van haar fictieve geboorteplaats. Deze fragmenten zijn in korte vorm geschreven, zonder bijschriften en zonder dialoog die zelfs maar een stukje informatie bieden. Ze zorgen ervoor dat het publiek meer wil weten over Mary’s nalatenschap. Eén bepaalde TikTok (nu bijna een miljoen likes) valt Bree op. Op het luchtige triphopnummer Poison Girl Friends uit 1992 Je lacht bijna nooit (zonder jou)toont Maria die door een droomlandschap raast: een zalige wind die door haar glinsterende haar stroomt.
Het is vaak het haar van Mary dat de aandacht trekt, vooral omdat zwart haar al lang een onderwerp van discussie is en vaak achterblijft bij de vooruitgang op het gebied van computergraphics. Bij de uitbeelding van zwarte karakters blijven formules voor het weergeven van plots vaak vasthouden aan cultureel goedgekeurde stijlen zoals Killmonger-locatie. Bree draagt bij aan de groeiende verscheidenheid aan stijlen in de 3D-ruimte. Hij zegt: “Net als Mary’s persoonlijke stijl, verlegt deze specifieke animatie echt de grenzen van onze animatiepraktijk en esthetiek.” Met zo’n enorme schare fans is het duidelijk dat er behoefte is aan representaties van Zwarte verlangens vooral in het tijdperk van De zomer transformeerde ik Genoeg oprechtheid.
Bree’s werk is ook een hulpmiddel om de innerlijke wereld te onthullen. “Met Mary worstelen het publiek en ik allebei met verlangen en verlangen, wat de pijlers zijn geweest van mijn transvrouwelijke ervaring.” Oprechtheid is terug, zoals blijkt uit Mary’s steeds groter wordende nalatenschap. Bree werkt momenteel aan een korte film die zich zal verdiepen in Mary’s verhaal als de Heks van Portsmith.
