Discipline. Controle, ritueel, herhaling.
De verontrustende kostuums zien een cohort dansers in bijpassende popeline krijtstreeppakken, hun gezichten verduisterd, hun lichamen verdubbeld door slappe stoffen mannequins die op hun schouders zijn vastgebonden. Het is moeilijk om zonsopgang – of zonsondergang – te onderscheiden door de mist die boven een verlaten landhuis hangt, waar alles lijkt te zweven tussen bewijs en realiteit. Zijn Disciplinede 31e aflevering van Miu Miu‘S Vrouwenverhalen serie.
Miu Miu’s Women’s Tales gaat op 12 februari in New York in première en ondersteunt sinds het debuut in 2011 vrouwelijke filmmakers. Disciplinegeregisseerd door Fastvold hierhet huis zet zijn voortdurende dialoog voort over vrouwelijkheid, vaderschap en de gecodificeerde taal van kleding.
De setting is gotisch, bijna claustrofobisch. De film opent langzaam: het geluid van ademhaling, diepe in- en uitademingen, onderbroken door sporadische trommels – als potten die rammelen in een verre keuken. De dansers bewegen behoedzaam en verzorgen hun stoffen mannequins alsof ze kinderen voorbereiden op de dag. Ze kleden ze aan met identieke krijtstrepen, maken de kragen glad en zetten de zomen op één lijn. Aan elk detail, aan elk gebaar is gedacht.
Ze spelen buiten. Dobbelstenen spellen. Klapspellen. Lezing. Gymnastiek op gras. De mannequins blijven eraan vastgebonden, passief maar altijd aanwezig. Alleen de nonnen bewegen zich zonder obstakels, met hun gezicht bedekt en hun uitdrukkingen onkenbaar. Als de bel gaat, stellen de dansers zich op en marcheren in formatie, waarbij ze met een vaag sinister tintje de orde van het schoolplein in herinnering brengen. Wanneer een mannequin struikelt, stopt de stoet. De onderbreking is gecorrigeerd. Ze gaan door.
De maaltijden worden gezamenlijk gegeten. Een gevallen lepel veroorzaakt een nieuwe pauze; hoofden draaien richting fouten. Zelfs de fout heeft een choreografie. In de klas leggen ze examens af onder toezicht van anonieme nonnen. Een hoofdnon controleert hun uiterlijk. Alles wordt gemonitord.
De dansles biedt een verandering in tempo, maar geen controle. De groep beweegt synchroon – port de bras, arabesken, bochten en buigingen – terwijl zware fluiten en strijkers aanzwellen. De choreografie verandert in een spel van klappen, eerst kinderachtig, daarna steeds hectischer. Het tempo versnelt. Terwijl ze tegenover elkaar zitten, lijken de mannequins eenstemmig te slaan en terugdeinzen, waardoor de grens tussen spel en agressie vervaagt.
