Berlin Fashion Week: Zes shows die een turbulent seizoen definieerden

Lou Togokanly

“(Lou de Bètoly) is het anagram van mijn geboortenaam”, vertelde Odély Teboul, de Franse ontwerper achter het Berlijnse label. “De ‘de’ is heel aristocratisch: ik wilde ermee spelen, met het idee dat ik als kunstenaar kan zijn wie ik wil.” Zijn collectie Herfst/Winter 2026 was volledig gebaseerd op die blauwbloedige fictie. Het startpunt? Een doos met knopen die ze in de jaren negentig als kind kocht en rechtstreeks in kledingstukken haakte die rinkelden als ze voorbijkwamen. Om hen heen in spiralen verwarde garens, gescheurde vintage lingerie en oude tassen gedeconstrueerd tot jassen en bustiers, gemaakt om er uit te zien als couture. Push-up bh’s zien eruit als schoudervullingen of steken onhandig en dreigend uit de heupen. Wie had gedacht dat de beha zo veelzijdig kon zijn?

Lees ons artikel over de ontwerper Hier.

GmbH

De laatste show van Reference Studios, GmbH’s fantastische Intervention-programma is geland in het holle, industriële Kraftwerk-gebouw, een in de mottenballen gestopte elektriciteitscentrale, om de A/W26-collectie te presenteren. Met de titel Doppelgänger omringde het ideeën van herhaling en historisch rijm. Op elke stoel werden gedichten gedrukt, waaronder een regel uit 1934 van Bertolt Brecht waarin hij waarschuwde dat degenen die de strijd vermijden nog steeds een nederlaag zullen erven. Ontwerpers Benjamin Alexander Huseby en Serhat Işık bouwden de collectie rond de nieuw verspreide term Angst voor vrede – angst voor vrede – vermoedelijk bedacht in verwijzing naar de nervositeit van de wapenindustrie bij het vooruitzicht van een einde aan de oorlog.

Dijhoge laarzen worden tot op een bepaald punt geslepen. Lichamen gesneden en elastisch als een tweede huid. Het maatwerk schommelde tussen de strengheid van de bankier en de liquiditeit van de nachtclub: lange jassen die uitlopend achter het lichaam, broeken die de heupen omhelsden voordat ze wijder werden. Ondertussen doorbrak een herhalend motief – zwart-witte bloemen – de ernst. Getekend door Ellie Grace Cumming van Another Man, was dit een krachtige show met een politiek doel dat door het lawaai heen sneed.

Lees ons artikel over de collectie Hier.

Richard Beel

“Deze jongens zijn gek”, herhaalde een buurman tijdens de A/W 26-show van Richert Beil, Landei, van ontwerpers Jale Richert en Michele Beil. Ze hadden het niet mis. De presentatie vond plaats in de studio en het gemeenschapscentrum van het merk – een 135 jaar oude gerenoveerde apotheek – en nam de vorm aan van een ongemakkelijk diner. Elke gast werd voor een bureau in schoolstijl geplaatst, uitgerust met een tafel gekleed in een wit tafelkleed, als een miniatuurbanket. Niet-lachende obers in grimmige Richert Beil-uniformen serveerden het voorgerecht – een broodje zeewier met rode biet – terwijl de modellen langzaam tussen de tafels door schoven en stopten om de gasten aan te kijken, alsof ze wilden controleren of we genoeg aandacht hadden besteed. Fashion Week biedt zelden dit niveau van verantwoordelijkheid.

Er kwamen nog meer gangen: “het kussen” bleek een kruimeldeeg te zijn, geïnjecteerd met tomatenpuree. Toen kwam ‘het shot’, een troebele, smaakvolle vloeistof geserveerd in een klein bruin flesje. Kort daarna kwam er een model tevoorschijn met een fles die verdacht veel op vergif leek. Tegen die tijd waren we natuurlijk al druk bezig. Het dessert was een groot ei, gepresenteerd met een lang chirurgisch pincet. Open het en haal er natuurlijk een paar doorschijnend zwart kanten ondergoed uit. De gasten vertrokken gevoed, enigszins ontdaan en nieuw uitgerust met slipjes. Ongewoon, zeker, maar understatement is nooit het handelsmerk van Richert Beil geweest. Het was absurd en vreemd fantastisch.

Kenneth Ize

In het spelonkachtige Kraftwerk in Berlijn presenteerde Kenneth Ize zijn nieuwste release voor herfst/winter 26. Met de titel Joy was het “een collectie geboren uit een moment gekenmerkt door fragmentatie, introspectie en een wereld op zijn knieën”. De modellen kwamen de een na de ander tevoorschijn, stapten op een betonnen podium en werden in realtime gefotografeerd door James Tennessee Briandt – zorgvuldig gekleed in Kenneth Ize – die hun poses regisseerde. Het publiek stond in een kleine kring en keek naar de beeldmachine aan het werk. Voor de finale stond de cast in de rij aan de rand van het platform en keek achterom. De vreugde hier was collectief en voelbaar toen Ize zijn buiging maakte.

Merk

Marke’s A/W 26-show, getiteld The Owl, legde een sfeer van bestudeerde nuchterheid vast: Minerva vogels kijken vanaf de dakspanten terwijl de rest van ons de dag des oordeels beneden ligt. Mario Keane, altijd intellectueel, omschrijft de collectie als een reactie op de overdaad aan desinformatie en een cultuur die snelheid met waarheid verwart en het heden vergelijkt met een soort neo-rococo – decadent maar afgeleid, op de rand van instorting. Jurken volgden dit voorbeeld in een gedisciplineerd palet van grijs, zwart en eierschalen, met flitsen van merlot en petrol; gestroomlijnd en gecontroleerd maatwerk; merino en kasjmier gelaagd met tule met stippen, sluiers en gedroogde bloemen ondergedompeld in hars, wat een half verwelkte schoonheid suggereert. Uit gesprekken na de show blijkt dat deze hoeden binnenkort ook op ieders boodschappenlijstje zullen staan.

Andrej Gronau

Als je gelooft dat elke Gen-Z-avond op een dansvloer eindigt, wil Andrej Gronau graag iets tegen je zeggen. Zijn A/W26-collectie, Room For Play, gepresenteerd in Berlijn na het winnen van de Berlin Contemporary Prize, verdedigde de slaapkamer als toevluchtsoord en catwalk. Geïnspireerd door poppenhuis- en wooninterieurs maakte ze ontwerpen in fluweel, French Terry en sherpa – rekbaar, langwerpig, vergevingsgezind – waarmee ze dekens en gordijnen in jurken transformeerde, terwijl gezellig breiwerk werd gecombineerd met zachte rokken en kousen. In het huis van Gronau heerst plezier.