Bij Louis Vuitton kijkt Pharrell Williams naar de toekomst

Pharrell Williams heeft grote plannen voor Louis Vuitton – en niet alleen voor de rug. Zijn herfst/winter 2026-show vond plaats rond een ergonomisch gebouw van gegoten hout en glas dat hij Drophaus noemdevermoedelijk zo genoemd omdat je hem overal kunt aansluiten en klaar is voor gebruik, zoals een pop-uptent van Glastonbury, maar dan veel glamoureuzer (en inderdaad duurder). Louis Vuitton gaat over reizen, dus vond de show plaats in een gigantische houten kist die naar het terrein van de Fondation Louis Vuitton in het Bois de Boulogne werd gevlogenalsof er een bijzonder indrukwekkend kunstwerk in zat, krulden wij – de mensen – ons op als louter piepschuim dat klompjes inpakte.

In onze krat was het echter behoorlijk luxueus en heerlijk. William is als een peul, Le Corbusier-een soort ‘machine om te leven’ zat in zijn petit jardin Louis Vuitton (speciaal geparfumeerd door de meesterparfumeur van het huis, Jacques Cavallier Belletrud). Het glazen huis was bevolkt met meubels, eveneens ontworpen door Williams, en natuurlijk open kasten gevuld met zijn Vuitton-kleding. Wat een droomhuis. Vuitton is er ook één van: waarschijnlijk het meest waardevolle luxe huis ter wereld. Het succes ervan geeft ontwerpers de vrijheid om hun creativiteit te verkennen. Een groot deel van dat succes is, eerlijk gezegd, terug te voeren op de schijnbaar onvermoeibare vraag naar Vuitton-tassen, met name het Monogram, waarvan je zult beseffen dat het 130 jaar bestaat, tenzij je de afgelopen zes maanden de ruimte in bent gelanceerd. Dit is misschien wat Williams er toe bracht zijn show Timeless te noemen, en hoewel het ogenschijnlijk een verbeelding van een toekomst is, heeft het ook veel van die historische houseklassieker opnieuw uitgevonden.

Dit is een goede zaak. Als de mode te veel aan de toekomst denkt, loopt ze het risico de ruimte in te vliegen en, nou ja, vervreemdend over te komen. Net als het alomtegenwoordige Monogram waren de vormen van Williams hier bekend, maar nieuw leven ingeblazen door textuurbehandelingen: stoffen die licht weerkaatsten maar leken op pied-de-poule- of visgraat-tweed, gekreukelde en verfrommelde stoffen geweven met aluminiumvezels, thermo-adaptieve zijde die ook water afstootte. De kleding waarnaar ze waren gemodelleerd, leek echter eerder op alledaagse kleding dan op sciencefictionfuturisme, net zoals Vuittons nieuwe tassen, geweven met zijde en nylon om regen te weerstaan, het Monogram-merk hadden als oude LV’s.

Er waren ook enkele herinneringen aan vroeger: Williams had een fetisj voor het maken van Vuitton-koffers en toerde door de locaties voor onderzoeken als emblemen van het ongeëvenaarde vakmanschap van het label. Deze keer werden ze uitgevoerd in handgeschilderd glas, één repliceerde de glas-in-loodramen van het voormalige huis van de familie Vuitton in Asnières, een ander paar met uitzicht op Parijs in glas en sommige met lederen inleg. Wie reist er tegenwoordig met een kofferbak? Geen, zeker geen glas, maar deze bijzondere objecten hebben een sterke aantrekkingskracht op de moderne consument en zullen in de toekomst waarschijnlijk ook in musea belanden. Of in hedendaagse woningen, als bijzonder chique salontafels.

Zat er een tijdloosheid in deze collectie? Ja, vol krokodil, vicuna, kasjmier en zijde, het had een eeuwigheid in zijn voorstel, iets dat uit de mode bleef. Na een paar debuutseizoenen waarin zijn Vuitton-herenkleding de mode overging, lijkt het erop dat Williams heeft besloten om deze op één lijn te brengen met luxe. Het is een slim idee. En de kleding is prima. Je kunt je voorstellen dat je ze lang zult kopen en ervan zult houden: 130 jaar kan een hele opgave zijn, maar niet onmogelijk.