Terwijl hij balanceert op een wankele stapel kussens en tafels, gooit een jonge jongleur vier kleurige ballen de lucht in. Een andere kunstenaar staat vlakbij op de grond en kijkt naar de kunstzinnige achtergrond van een aan de muur bevestigd gordijn in heldere, primaire kleuren.
Gesluierd in een warm licht, de foto van Constance Han biedt een zeldzaam kijkje in een oefensessie op Nationale Circusschoolhet centrum van Havana voor circusvoorstellingen. “De school, opgericht na de Cubaanse Revolutie, maakte deel uit van een grotere inspanning om professioneel kunstonderwijs toegankelijk te maken voor jongeren op het hele eiland”, vertelt Han. “Met steun van de Sovjet-Unie eind jaren zeventig combineerde hij technische nauwkeurigheid met Cubaanse creativiteit en stijl, waardoor hij een duidelijke circustraditie vormgaf die vandaag de dag nog steeds voortduurt.”
Circussen spelen een blijvende rol in de Cubaanse cultuur, die in de 16e eeuw begon “als een door een familie gerunde reistraditie, vooral op het platteland”, voegt de fotograaf eraan toe. Gecombineerd met Sovjetstijlen na de revolutie werd circus een kenmerkende mix van ‘rumba, Cubaanse folklore en Afro-Cubaanse invloeden’.
Han heeft de afgelopen jaren aan verschillende projecten in Cuba gewerkt, vaak in samenwerking met zijn vriendin Karla Batte. Tijdens een verblijf in Havana voor een residentie in Cache huiseen verbinding met een eerder project gericht op het iconische Tropicana-nachtclub stelde Han voor aan de school.
Tijdens een bezoek van een week creëerde hij Circus van een revolutiedie een groep ambitieuze en toegewijde kunstenaars documenteert en een actuele blik werpt op de jeugdcultuur in een land er middenin een massale uittocht van zijn jongere generaties. Alleen al tussen 2022 en 2023 verloor Cuba bijna 20% van zijn bevolking en één op de vier inwoners is momenteel ouder dan 60 jaar.
Han merkt op dat, in de context van de slechte economische situatie van het land, Circus van een revolutie biedt een alternatieve kijk op de mensen die de culturele productie ervan definiëren. Of het nu gaat om een geposeerd portret of een openhartige momentopname, de foto’s weerspiegelen de intimiteit en focus van de kunstenaars, terwijl ze de schoonheid van creatieve expressie vastleggen en hoe deze bloeit te midden van enorme moeilijkheden.
“Omdat veel van de apparatuur ouder is en handmatig wordt bediend, zijn kunstenaars sterk afhankelijk van discipline, teamwerk en elkaar. Dit creëert een sterk gemeenschapsgevoel, kameraadschap en wederzijdse steun binnen de praktijk”, voegt hij eraan toe.
Han’s werk heeft haar over de hele wereld gebracht, van Tegucigalpa tot Taipei, waar ze vaak onzichtbare gemeenschappen en levenswijzen fotografeerde. Meer informatie over Instagram.
