Broccolinideegwaren Met Knoflook, Citroen En Paneermeel

Je kent de avonden: het is 18.00 uur, je bent moe na het werk, de koelkast lijkt schaars, maar op de een of andere manier lukt het je om een ​​maaltijd te bereiden waar iedereen nog even terug blijft komen. Deze pasta werd op een doordeweekse avond bij ons thuis geboren en bleek een van mijn favorieten recepten voor het avondeten tot vandaag.

Ik maak hier al jaren een versie van, maar de laatste tijd heb ik een nog eenvoudigere benadering van koken gekozen, waarbij ik een paar hoogwaardige ingrediënten het werk laat doen in plaats van de dingen te ingewikkeld te maken. Deze broccolini-pasta met blaren is precies dat. Verkoolde, licht bittere groenten, met veel knoflook en een scheutje heldere citroen. En de geroosterde broodkruimels erbovenop voegen de meest bevredigende crunch toe (doe dit niet, ik herhaal). Niet sla ze over). Het is een maaltijd die verheven lijkt, maar die ongeveer 25 minuten in beslag neemt om te bereiden (waarvan het grootste deel gewoon wacht tot het pastawater kookt).

Het punt is dit: de magie zit in de techniek, niet in de ingrediëntenlijst. Laten we het dus hebben over enkele strategieën die dit gerecht beter maken dan je gebruikelijke doordeweekse pasta.

Krijg die perfecte blaar op broccolini

Dit is waar de smaak leeft, dus haast je niet. Je wilt dat de pan heet is, heel heet, en weerstaat de drang om hem te snel te verplaatsen. Je zult in de verleiding komen om het door elkaar te halen, maar doe dat niet! Laat de broccolini 2-3 minuten in de olijfolie staan ​​tot de bodem volledig verkoold is en een beetje knapperig begint te worden. Het is de char die de licht rokerige, bijna nootachtige smaak geeft die het hele gerecht kenmerkt.

Je wilt ook voorkomen dat de pan vol raakt. Als je alles er in één keer in doet, is de broccolini ook voldoende stoom in plaats van blaarvorming, wat prima is, maar niet het doel van dit recept. Indien nodig is het de moeite waard om een ​​paar minuten extra te besteden aan het werken in batches.

Het geheim van perfecte al dente pasta

Ik interviewde Joshua McFadden voor mijn Substack enige tijd geleden (als je haar kookboek niet kent Zes seizoenenIk raad het ten zeerste aan) en het heeft de manier waarop ik denk over het koken van pasta volledig veranderd. Zijn aanpak is eenvoudig maar revolutionair: je kookt de noedels slechts gedeeltelijk in kokend water en maakt ze vervolgens af in de saus.

Dus als de instructies op de verpakking van uw pasta zeggen dat u deze 9-11 minuten moet koken, zet dan de timer op 7. U wilt pasta die het knapperige stadium voorbij is, maar nog steeds te veel tand heeft, net iets te taai. Dan doe je het rechtstreeks in de pan met de saus en een flinke scheut van dat zetmeelrijke pastawater, en laat het daar verder koken. De pasta absorbeert al die knoflook- en citroensmaak, en het zetmeel in het water maakt alles zijdezacht en glanzend in plaats van vettig. Het is het verschil tussen pasta met saus en pasta zoals deze één worden met de saus.

Sla de broodkruimels niet over

Ik weet dat het een extra stap lijkt, maar geroosterd broodkruimels zijn in dit recept niet onderhandelbaar. Ze voegen een boterachtige crunch toe die perfect contrasteert met de zijdezachte textuur. Ik breng de panko eenvoudig op smaak met een beetje olijfolie en zout en bak hem goudbruin – het duurt ongeveer 6 minuten. Je kunt het broodkruim ook een dag of twee van tevoren klaarmaken en in een luchtdichte trommel bewaren. (In de toekomst zul je dankbaar zijn.)

Laatste opmerkingen voor succes

• Op knoflook: 6 kruidnagels lijken misschien veel, maar geloof me. Dit is een knoflookpasta en dat geeft het zoveel smaak. Zorg ervoor dat je de teentjes heel dun snijdt, zodat ze gelijkmatig verdeeld zijn, en let goed op zodra de knoflook de pan raakt: je wilt dat hij geurig en goudbruin is, niet bitter en verbrand.
• Op citroen: Gebruik een microplane voor de schil, als je die hebt, en voeg zowel de schil als het sap toe. De schil geeft je die heldere, aromatische citrussmaak, terwijl het sap het zuur brengt dat alles doet knallen. Ik zet altijd extra partjes citroen op tafel omdat sommige mensen (ik) graag flink sap maken.
• Over de chilivlokken: Ik gebruik een theelepel, waardoor het een zachte hitte geeft. Als je van meer warmte houdt, probeer dit dan. Als je kookt voor kinderen of mensen die een hekel hebben aan kruiden, kun je het verminderen of helemaal weglaten.
• Op kaas: Een goede Parmezaanse kaas wordt sterk aanbevolen. Een flinke scheut kaas voor het serveren geeft het de rijkdom waardoor het smaakt naar pasta op restaurantniveau.

Dit is het soort doordeweekse diner dat ik herhaaldelijk wil eten: eenvoudige ingrediënten, grote smaken en dat bevredigende gevoel iets heerlijks te maken zonder het echt te proberen. Laat me weten of je het gemaakt hebt en blijf het recept lezen.

Druk op