HoofdafbeeldingDaniëlle BlumbergMet dank aan Huxley
“Muzikale manuscripten lijken mij heel mooi, maar ze zijn een beetje vreemd, een beetje stimulerend”, zegt de muzikant en componist Daniëlle Blumbergdie de muziek zelf niet leest. Maar met een Bafta en een Academy Award op zijn naam voor de originele score van Brady Corbet De brutalistzijn informele opleiding is duidelijk zonder enig nadeel. “Toen ik een kind was, zei mijn pianoleraar tegen mij: ‘Je hoeft geen noten te lezen om het te spelen.'”
Blumberg, inmiddels dertig jaar oud, benadert muziek in plaats daarvan op een experimentele manier. Het is een filosofie die zich goed vertaalde toen ik scoorde Fastvold hier‘, Het testament van Ann Lee. De 18e-eeuwse muzikale biopic, geschreven door Fastvold en zijn partner Brady Cobert, volgt het waargebeurde verhaal van Ann Lee, een vroom lid van de Shaker Quaker-sekte, van wie velen geloofden dat ze de belichaming was van de wederkomst van Christus.
Ann Lee, prachtig gespeeld door Amanda Seyfried, was de analfabete dochter van een Mancuniaanse smid. Nadat hij in zijn jeugd vier kinderen had verloren, vond Lee verlichting van zijn verdriet door religieuze toewijding en de aanbidding van de Shaker-groep, voor wie muziek en dans centraal stonden. Gevreesd vanwege hun euforische, krampachtige aanbidding en extatische trillingen – en vervolgd vanwege hun radicale matriarchale leiderschap en ascetische praktijken – brachten de Shakers hun boodschappen van Manchester naar het koloniale New York, geleid door Lee. Hier predikten ze hun getuigenis van pacifisme, raciale en gendergelijkheid en celibaat, en stichtten ze een nieuwe gemeenschap van aanhangers, die vervolgens in dezelfde mate werden vervolgd.
De film is op de beste manier vreemd en overweldigend, en Blumbergs partituur staat centraal in het verhaal. Door oude Shaker-hymnen en spirituele bezweringen te remixen, creëert hij iets boeiends en angstaanjagend emotioneels. De herhaling van mantra’s, enkelvoudige lettergreepklanken, hymne-achtige koralen en een klein palet aan traditionele instrumenten, van klokken tot het hemelse toetsenbord, benadrukten de traditie van de ware geschiedenis. “Zingen was een groot onderdeel van de Shaker-cultuur”, zegt hij, terwijl hij een sigaret opsteekt. “Ik begon met het bestuderen van oude boeken en documentatie over Shaker-muziek, hymnes en gebed.”
Blumberg, die zijn carrière begon met spelen in de indierockbands Cajun Dance Party en Yuck, kwam voor het eerst in aanraking met geïmproviseerde muziek in Dalstons experimentele muziekruimte Cafe OTO. “Ik ben er zo’n dertien jaar geleden voor het eerst geweest en het heeft mijn leven veranderd. Ik zag iemand volledig geïmproviseerde muziek spelen en ik wist niet dat het bestond. Het was heel vreemd voor mij, maar ook dichtbij huis.” Letterlijk dicht bij zijn huis en atelier in Oost-Londen, begon hij de ruimte te bezoeken. “De meeste dagen ging ik mensen ontmoeten die misschien een andere muzikale achtergrond hadden dan ik, maar ik voelde me met hen verbonden”, zegt hij.
“Ik werk heel obsessief” – Daniel Blumberg
Blumberg vond parallellen tussen de Shaker-cultus en improvisatie. “De Shakers waren geen professionele zangers; ze waren gewoon een gemeenschap van mensen”, zegt hij. “De stemmen op de soundtrack varieerden van deze specifieke improvisatiezangers, zoals Shelley Hirsch uit New York, die invloedrijk is op dat gebied, en Amanda (Seyfried), die een pure, technisch klinkende stem heeft, tot deze amateur- en religieuze koren en mensen die normaal niet zingen. Ik nodigde mijn zus uit (Ilana Blumberg), zijn vrienden en mijn neef.”
Blumberg werkte samen met muzikanten Phil Minton, Maggie Nicols, Steven Noble en Tom Wheatley, van wie hij velen ontmoette in Cafe OTO. “De strijkers waren mijn droominstrumentalisten om mee te werken, zoals cellist Okkyung Lee, met wie ik nog nooit eerder had samengewerkt maar wel een grote fan van ben”, zegt hij.
Met een epische elektrische gitaarsolo moduleert de soundtrack tijdelijk in iets bijna elektronisch, dat samenvalt met een zonsverduistering. In dezelfde scène verschijnt Blumberg op het scherm als onderdeel van de cast (hij is niet het enige lid van het muzikale ensemble dat verschijnt). “Maggie (Nichols) heeft een scène waarin ze tijdens de aanbidding een geweldig improvisatieoptreden doet, alsof haar stem uit de hemel komt”, zegt hij. “Mona liet de camera’s draaien en iedereen op de set klapte alleen maar.” Muzikanten Freya Edmondes en Josephine Foster verschijnen ook in de film, net als Blumbergs dialectleraar, cameraman en zelfs zijn zus. “Het is een heel mooi voorbeeld van hoe alle afdelingen in deze film met elkaar verbonden waren”, zegt Blumberg. “Deels was het praktisch, omdat de film met een beperkt budget werd gemaakt, maar het betekende ook dat er mensen waren die echt bij de scènes betrokken waren.”
Het mixen en opnemen van The Testament of Ann Lee begon de dag nadat Blumberg The Brutalist had voltooid; beide films waren uniek in hun praktische benadering van samenwerking. “Op The Brutalist heb ik een beetje aan de set gewerkt, zoals wanneer Adrian (Brody) in de synagoge zingt, maar voor Ann Lee was ik bijna elke dag op de set”, zegt hij. “Normaal gesproken wordt er na de montage een partituur gemaakt en kun je scènes corrigeren of aanpassen, maar bij deze projecten was ik vanaf het begin betrokken. Ik benaderde beide vanaf het begin: ik wilde alles vanaf het begin doen.”
Buiten de muziek tekent Blumberg veel; hij heeft een tentoonstelling in de maak, maar wil verder niets zeggen. “Een project als Ann Lee kan lang duren. Ik kan een tekening in twintig seconden afmaken en er heel blij mee zijn”, zegt hij. “Ik werk heel obsessief en soms is het fijn om even afstand te nemen en iets te doen dat niets met geluid te maken heeft. Het herijkt je, helpt je beslissingen te nemen als je terugkomt.”
Hij pakt zijn laptop en neemt me mee voor een rondleiding door zijn thuiskantoor, waar hij al bijna vijftien jaar woont. “Het is een ramp.” Stapels muziek, opnameapparatuur, een paar asbakken en zijn bed. “Mijn droom is om een aparte slaapruimte te hebben, maar in Londen is dat lastig en ik stop echt alles in deze projecten.” En als hij niet werkt? “Ik hou echt van Tottenham (FC). Ik vind het geweldig.”
The Testament of Ann Lee zal op 20 februari 2026 in de bioscoop verschijnen. Het album kan worden gestreamd op Spotify, Apple, YouTube en SoundCloud.
