Anastasiia, vanuit jouw perspectief op communicatie en artistieke ecosystemen: Hoe kunnen bedrijven, zelfs buiten de culturele sector, strategisch met kunst samenwerken om hun zakelijke doelstellingen op te lossen?
Anastasiia: Eerst en vooral moeten bedrijven stoppen met het beschouwen van kunst als decoratie, maar het als een strategie gaan zien. Kunst beïnvloedt emoties, perceptie, merkvertrouwen en zelfs welzijnsindicatoren: ik zie dit direct in projecten die biometrische gegevens gebruiken om reacties van het publiek te meten. Het helpt bedrijven ook om maatschappelijk verantwoorder te worden, wat vaak een belangrijke rol speelt in juridische contexten en overheidsrelaties.
Wat zijn de grootste culturele blinde vlekken wanneer technologiebedrijven met kunstenaars proberen samen te werken – en omgekeerd? Hoe veranderen de opkomende ArtTech-tools de manier waarop kunstenaars en makers vandaag de dag werken?
Daria: Of we het nu hebben over ArtTech-startups die tools bouwen voor de culturele sector of over grote technologiebedrijven die samenwerken met kunstenaars, de grootste blinde vlek is dezelfde: veel tech-teams begrijpen de pluraliteit en complexiteit van de kunstwereld niet. Het is een enorm ecosysteem, maar ook een zeer relationeel ecosysteem, gebouwd op vertrouwen, reputatie en culturele context. Technologiebedrijven kiezen vaak dezelfde populaire artiesten, herhalen dezelfde strategieën en zien kansen over het hoofd om betekenisvollere samenwerkingen op te bouwen. Echte impact komt van langdurige relaties, niet van eenmalige projecten. Technologie brengt hulpmiddelen; kunstenaars brengen betekenis. Maar beide partijen moeten de logica van de ander begrijpen. Dit is waar ons werk essentieel wordt: het vertalen van deze ecosystemen en hen helpen strategieën te ontwikkelen die echt lang meegaan.
Anastasia: Wat mij betreft is de grootste blinde vlek het misverstand over hoe het kunstecosysteem werkt. Het is traag, relationeel en gebaseerd op reputatie, niet op statistieken. Veel techbedrijven benaderen artiesten alsof ze ontwikkelaars zijn: snelle deadlines, vaste KPI’s, geen emotionele context. En kunstenaars gaan er vaak van uit dat de technologie hen wil uitbuiten.
Maar wanneer beide partijen langzamer gaan werken en elkaars logica leren kennen, worden samenwerkingen ongelooflijk krachtig. Ik heb gezien hoe makers nieuwe vormen van expressie ontsluiten met kunstmatige intelligentie en andere digitale hulpmiddelen, en ik heb gezien hoe technologiebedrijven hun identiteit heroverwegen door middel van culturele verhalen. ArtTech-tools vervangen makers niet; ze breiden hun woordenschat uit.
