Soms merk je dat je als criticus een pad bewandelt dat zo zwaar is dat je overweegt vervroegd met pensioen te gaan. Voor mij, hier bij Achteruitdat was de nieuwe stijl van Lionsgate De buitenlanders trilogie. Waar het mee begon een remake zonder moed geleid tot een verschrikkelijk hoofdstuk 2maar ik bad dat de epische conclusie zeker niet erger kon worden. Schrijvers Alan R. Cohen en Alan Freedland hadden Bryan Bertino’s meesterwerk van een horror vol wrok die alle effectiviteit te boven ging al afgeslacht. De bar was in de hel; de enige beweging was naar boven, toch?
Welkom terug! Als er iets positiefs te zeggen valt Buitenlanders – Hoofdstuk 3is dat de oorlogsmisdaad van Renny Harlin voorbij is en ons niet langer kan schaden.
Madelaine Petsch maakt haar zin af als Maya, die na de gebeurtenissen van Hoofdstuk 2merkt dat hij zich verstopt voor de moorddadige inwoners van Venus met smiley-tatoeages. Zoals de film laat zien, draaien alle verdwijningen van Venus om Sheriff Rotter (Richard Brake), die tussenbeide komt om met Maya af te rekenen. Er ligt ook de louche alcoholist George (Gabriel Basso), een van de luidruchtige onverlaten, op de loer. Maya’s zus is onderweg, dus het enige wat ze hoeft te doen is volhouden tot er hulp komt, wat frustrerend en dom misgaat.
Waar de laatste film een smet is op de erfenis van het origineel, Hoofdstuk 3 het is een onvoorstelbare schaamte die een carrière zou kunnen beëindigen. Het is zo ernstig dat Bertino een schadevergoeding kan eisen De buitenlanders‘reputatie. De enige indrukwekkende kwaliteit ervan Hoofdstuk 3 het is de amateuristische onbekwaamheid van alles op het scherm. Niets werkt gedurende een ondraaglijke 90 minuten. We worden gegijzeld door een natte, sausloze, spanningsvrije scheet van een outro met minder voortstuwing dan een waterfiets zonder pedalen.
The Downfall begint met het scenario van Cohen en Freedland. Het is één ding om een teleurstellende remake te schrijven, maar het is iets anders om te suggereren dat je de code van het waterdichte concept van iemand anders hebt gekraakt. Alle ogen waren gericht op hun verhaal, dat alleen vloeiend spreekt over stoffige clichés en stuurloze, half absurde ideeën. Je kent de beroemde Trey Parker en Matt Stone adviesclip schrijvenwaar ze zeggen dat elke verhaallijn moet worden aangestuurd door “maar” en “dus?” Cohen en Freedland kiezen voor ‘waarom’ of ‘en dan’, alleen hebben ze niet eens de antwoorden op hun gebroken formule.
Harlin’s enthousiaste publiek met glorieuze onzin Diepblauwe zee OF Cliffhangermaar ik kan geen greintje spanning of spanning opbrengen Hoofdstuk 3. Er is een doordringend gevoel van vermoeidheid dat elke tonale piek neutraliseert. De hoofdfotografie van alle drie de films werd achter elkaar opgenomen, en het voelt bijna als het moment waarop Harlin verder ging Hoofdstuk 3de cast en crew dachten alleen maar aan de vliegreis vanuit Bratislava. Er is niets spectaculairs op het scherm; Harlin vult zijn lege canvas met stokfiguren en effen kleuren.
Iedereen geeft het absolute minimum, van het script tot het decorontwerp en de uitvoeringen. Het is jammer, want Petsch was het enige dat te zien was in de eerste twee legs van de verschrikkelijke hattrick. Hier vecht hij tegen de slaperigheid van de kalmeringsmiddelen voor paarden; zo emotieloos als de wassen beelden in een toeristenval. Laag is op de een of andere manier nog erger, een spuwende dialoog waarbij mijn publiek om de verkeerde redenen aan het schreeuwen was van het lachen, tussen gekke oogspreuken die veel meer op een onervaren O-face lijken. De opwinding van de achtervolging en het stalken is verdwenen en je kunt de pijn van desinteresse in de ogen van de acteurs opvangen naarmate de scènes vorderen. Misschien komt het omdat Cohen en Freedland hun personages schrijven als enkele van de saaiste, minst gemotiveerde en weggegooide NPC’s die het horrorgenre ooit heeft gezien, wat voor de artiesten niet bevredigend kan zijn.
Ooit het hoogtepunt van deze afschuwelijke films, slaapwandelt Madelaine Petsch door het laatste hoofdstuk.
Leeuwenpoort
Geleden Hoofdstuk 3 probeer tenminste iets verhalend geks? Ja, maar – zoals ik tot nu toe in elke recensie heb gezegd – begrijpen Cohen en Freedland zo stom verkeerd wat Bertino’s De buitenlanders overweldigend publiek. Hoofdstuk 3 dwingt ons om onzinnige achtergrondverhalen te vertellen om elke mystiek over de gemaskerde moordenaars van Venus weg te nemen, door te kiezen voor voorspelbare schurkenopstellingen die de ‘generieke’ classificatie exotisch maken. Harlin rommelt door de introductie van nieuwe personages, onthullingen over de uitbetaling en bloedige moordscènes met hetzelfde niveau van platte ontgoocheling. Ik zag de films van Uwe Boll met meer kalmte en charme; Hoofdstuk 3 het kan ook worden geleverd met dutjesdekens met een merknaam.
Als er een film is die meer geruïneerd is dan Buitenlanders – Hoofdstuk 3 Dit jaar bereikte Hollywood een nieuw dieptepunt. Het is ondieper dan een vijver, dommer dan een baksteen, en bevestigt Harlins experiment als een van de ergste horrorseries uit de geschiedenis. Ik kan niet geloven dat Lionsgate, zelfs voor een korte seconde, dacht dat ze dit konden doen Straat van angst deze gebaren en veroorzaken opschudding. Je zou me niet genoeg kunnen betalen om de alles-in-één montage te bekijken die elk hoofdstuk samenvoegt tot één vloeiende film. Slecht is slecht, ongeacht de bezorgmethode. Waarom jezelf langer dan vier en een half uur martelen, als je bij een snellere negentig minuten al twijfelt aan je geloof in de filmgoden?
