Jianan Wu is een kunstenaar die woont en werkt tussen zijn geboorteplaats Dalian, China, en New York, waar hij lesgeeft aan de New York Academy of Art. Het is in dit voorgeborchte tussen plaatsen dat de buitenaardse sculpturen van de kunstenaar tot leven komen, die een omgekeerde wereld vertegenwoordigen, verdeeld tussen werkelijkheden.
Jiannans werk gaat over de spanning tussen de publieke wereld en het privéleven en de dissonantie tussen toeschouwer en spektakel. Thema’s van mislukking, verlangen en lot zijn prachtige accenten voor kunstwerken die satirische dieptepunten zouden kunnen zijn, maar in plaats daarvan nodigt Jinnan de kijker uit om beelden van politici en medische maskers (beelden waar velen inmiddels zeker genoeg van hebben) te bekijken met een hernieuwde empathie en culturele lens. Wat zijn de universele thema’s die iemand op een mondiaal platform verbinden met iemand op een lokaal platform? Zijn deze twee werkelijkheden werkelijk zo verschillend? Jiannan laat de kitsch van de popcultuur escaleren en creëert bizarre sprookjes uit banale collectieve herinneringen.
De kunstenaar construeert scènes die voornamelijk figuratieve sculpturen en aan de muur gemonteerde bas-reliëfs zijn, die er uiteindelijk uitzien als ‘gecomprimeerde decors’, waarbij hij vertrouwt op filmische technieken zoals ondiepe ruimte, geforceerd perspectief en theatrale verlichting om alledaagse momenten naar een rijk van grillige dromen te slepen. De karakters van de publieke wereld: politici, voetballers, soldaten, worden, hoewel ze dichte composities delen, afgewisseld met autobiografische scènes uit de gemeenschappelijke privéwereld: familiediners, huishoudelijke taken, mannen die slapen op banken. “Ik ben geïnteresseerd in hoe beelden vormgeven aan wat we denken te weten: hoe media, het collectieve geheugen en de popcultuur de werkelijkheid in spektakel kunnen veranderen”, zegt Jiannan, die de popcultuur vormgeeft in een carrousel van Woody-personages uit Geschiedenis van het speelgoed naar Gandalf van De Heer van de ringen – en blokkeerprocedures op reuzenraderen.
Na het opbouwen van een sterke frontale compositie begrijpt Jiannan hoeveel ruimtelijke lagen het reliëf nodig heeft en waar perspectieven de dramatiek kunnen vergroten. Terwijl hij de structuur vormgeeft, creëert hij een soort collage van elementen, waarbij hij digitale modellen of 3D-prints gebruikt om proporties en diepte te testen. Vervolgens begint hij figuren, gebaren, gezichtsuitdrukkingen en kleine objecten te ontwikkelen die de psychologie van de scène met zich meedragen. “Ik behandel afwerkingen zoals cinematografie: verf, textuurcontrast en soms ingebedde LED’s worden gebruikt om de stemming, focus en het tempo te regelen. Ik hou van de spanning tussen zeer realistische modellen en enigszins overdreven theatrale details: humor aan de oppervlakte, maar met onderliggend ongemak of dubbelzinnigheid”, zegt Jiannan. “Maar het ‘waarom’ is intiemer geworden: het gebruik van beeldhouwkunst als een manier om ervaringen te vertragen, te onderzoeken en vluchtige emoties te transformeren in iets fysieks en deelbaars.”
