In tegenstelling tot de brutale titel, Misdaad 101 het is niet het verhaal van een zachtaardige professor die als dief werkt. De ware verwaandheid ervan is veel bekender, misschien ten nadele ervan, aangezien de debuutfilm van Bart Layton zijn verhaal ontleende aan talloze betere films.
Misdaad 101 heft zwaar op het werk van Michael Mannin het bijzonder Warmtehet afspelen van deze thriller in Los Angeles. De “101” in de titel verwijst naar Highway 101, die onze enige juwelendief, Mike (Chris Hemsworth), gebruikt om er schoon uit te komen. Dat iedereen een misdaadleven zou kunnen leiden in een metropool als deze verstopt met verkeer het is op zijn best een dwaas concept en in het slechtste geval de eerste van vele plotgaten. Maar Layton is bijzonder goed in het afleiden van ons van dit alles: Misdaad 101 het vertrouwt op de koele factor met een loden voet, waardoor er twijfels bestaan over de consistentie in het stof. Het lijkt snel en kunstig vloeiend en vraagt onze onverdeelde aandacht. Maar weet hij wat hij ermee moet doen als hij hem eenmaal heeft?
Als je ooit een glossy overvalfilm hebt gezien, dan is het die van Steve McQueen Bullit ook die van Ben Affleck De accountant – je weet al waar Mike het over heeft. Stilletjes obsessief, methodisch en ernstig asociaal (hij is bang voor zelfs maar oogcontact), beweegt Mike zich voortdurend op een cirkelvormig spoor. Met geen ander verleden dan een vaag gedefinieerde en berooide jeugd en geen echte toekomst na zijn eindscore, jaagt hij terloops de ongrijpbare ‘geldwandeling’ na die hem voor altijd zal bevrijden. Hij vertelt dit aan Maya (Monica Barbaro), de misbruikte vriendin die uitsluitend bestaat om zijn geheimzinnige karakter te ondervragen. “Ik ben nog niet waar ik wil zijn”, zegt Mike als hij de boel probeert op te splitsen voor een laatste klus.
Zijn teleurstelling is voor iedereen behalve hem duidelijk. ‘Ik denk het wel,’ antwoordt Maya, en ze heeft meer gelijk dan ze denkt. Er is een gevoel dat Mike voorbestemd was voor dit leven vol misdaad, of dat hij de minst slechtste optie is die door de straten van Los Angeles loopt. Hij heeft de gave om diamanten te stelen met maximale efficiëntie en zonder slachtoffers, en gaat er met de goederen vandoor zonder een papieren spoor of een spoor van DNA-bewijs. Misdaad 101 vliegt als Hemsworth alleen achter het stuur zit: cameraman Erik Wilson verhoogt de spanning van het voertuig, monteert camera’s op zwaaiende autodeuren en concentreert zich op Hemsworths ijzige blik door de achteruitkijkspiegels. Het is niet echt het postmoderne antwoord hierop Bullitof zelfs een tijdgenoot Gidsmaar die actieschokken zetten de toon voor vermakelijke intriges Misdaad 101 terugkeren naar vaste grond.
Misdaad 101 het is een samensmelting van oude misdaadthrillers, maar dat is niet helemaal slecht.
AmazonMGM
Als er een kans bestaat dat iemand gewond raakt bij zijn heldendaden, is Mike bereid weg te lopen – een nobel instinct, maar wel een dat zijn relatie met zijn bijtende begeleider Money (Nick Nolte) snel verpest. Wanneer Mike een bijzonder riskante baan opgeeft, stuurt Money Ormon (een bleekblonde Barry Keoghan met kraaloogjes) op pad om zijn volgende baan te ontdekken. Keoghan past moeiteloos in het archetype dat velen van hem verwachten: dat van het losse eindje dat in staat is tot extreme brutaliteit. Misdaad 101 leidt tot een kat-en-muis-remix wanneer hij Mike en zijn potentiële handlangers begint te stalken; de andere krijgt vorm met de introductie van Lou Lubesnick (Mark Ruffalo), een ongelukkige detective die een profiel opbouwt van de 101 Thief.
Misdaad 101 het is een soort troostmaaltijd in de zin dat je precies weet wat je krijgt. Hemsworth’s Mike is capabel en confronterend; Ruffalo is slordig maar slim; Keoghan is eekhoornachtig en dreigend. Behalve misschien Halle Berry – wiens verzekeringsmakelaar Sharon betrokken raakt bij de volgende overval van Mike – is er eigenlijk niemand hier om de situatie te doorbreken of de status quo ter discussie te stellen. Het is zo klassiek als een overvalfilm maar kan zijn, maar wanneer deze clichés met vaardigheid worden gecombineerd, herinnert het ons eraan dat cliché geen vies woord hoeft te zijn. Er is veel wrijving tussen deze talloze bewegende stukken. Layton is ook geweldig in het opwekken van spanning, waarbij hij elk ingewikkeld plot verbindt met slimme snitten.
Een gevoel van voortdurende beweging verheft dit relatief eenvoudige verhaal, geïnspireerd door de gelijknamige novelle van Don Winslow uit 2020, tot iets marginaal vermakelijks. Het is de beste manier om een kille, zwevende sfeer over de Stad der Engelen te projecteren met draaiende drone-opnamen. Maar het is niet helemaal het eerbetoon aan Los Angeles dat het wil zijn, omdat het ons, net als Mike, tot het allerlaatste moment op afstand houdt. Ze geven dubieuze momentopnamen van Skid Row en de meest kwetsbare hustlers van de stad Misdaad 101 de glans van een ziel, maar dit kaartenhuis beseft niet hoe kwetsbaar het is.
