Ik heb het gevoel dat ieders vader er een heeft kenmerkend gerecht. En ik zeg het maar: de spaghetti van mijn vader is de lekkerste. Of in ieder geval, het is het beste wat er is in deze tijd van het jaar: een grote kom warm, zout en smaakvol comfort. De hunkering raakt me als een uurwerk in de eerste week van januari, en hoewel mijn vader beweert dat ik het zo leuk vind, simpelweg omdat hij het voor mij heeft gemaakt, is dat in dit geval niet waar. Mijn vader stierf elf maanden geleden, en ook al voel ik me nog steeds diepe pijnIk kan gerust zeggen dat ik net zo dol ben op deze pasta als ik hem voor mezelf maak. Pardon, papa!
Het recept zelf is eenvoudig, bijna verdacht. Het is knoflook, gehakte tomaten, olijfolie en zout. Toch kostte het me jaren van oefenen en aanhoudend telefoontjes om het goed te krijgen. Ik begreep niet hoe mijn vader zulke basisingrediënten kon omzetten in een saus die naar niets smaakte naast spaghetti en toch explodeerde met zo’n diepe smaak; het leek een goocheltruc.
Er zijn in feite twee voorzorgsmaatregelen voor deze pasta, beide beslist banaal: de verhoudingen en de kooktemperatuur. De verhoudingen zijn belachelijk – je zult zoveel knoflook gebruiken. Meer dan dat. Niet meer. En begrijp jij dit? Je laat het niet bruin worden. Je zet de verwarming niet eens helemaal aan, en dan draai je nauwelijks aan de knop. Het zal volkomen verkeerd voelen terwijl je het doet. De dag dat ik dit gerecht eindelijk maakte, was de dag dat ik al mijn culinaire instincten negeerde en gewoon deed wat mijn vader zei. Het is niet altijd de juiste zet, maar soms – oké, prima – wel.
De spaghetti van mijn vader
8-10 teentjes knoflook (ik zei het toch)
3/4 kop olijfolie of iets meer
1 blik van 28 ounce geplette tomaten (geen basilicum), bij voorkeur Red Pack of Cento
1 doos doppen
Zout, voor het pastawater
Aantekeningen van mijn vader: Het eerste wat mijn vader je zou vertellen is dat je goede tomaten uit blik moet kopen, bij voorkeur Red Pack of Cento. Dus hij herhaalde dit advies omdat het belangrijk is. Klaar? Geweldig. Het tweede dat ze je wil vertellen is dat mutsen niet hetzelfde zijn als engelenhaar, en dat engelenhaar te dun is.
Pers of pers de knoflook. Als de teentjes kleiner zijn, gebruik er dan zeker 10 – je wilt een grote berg knoflook. Voeg het toe aan een pan met olijfolie (zet het vuur nog niet aan!). Er moet voldoende olie zijn om de knoflook volledig te bedekken, en nog wat.
Voeg de geplette tomaten toe aan de pot en Nu zet het vuur laag. Laat het daar een tijdje zitten, even opwarmen maar niet heet. Het kan zijn dat je het op middellaag moet zetten, maar laat het niet koken. Nogmaals, met deze saus zijn we niet zozeer aan het “koken” als wel aan het “opwarmen”. De smaken zullen zich vermengen en de knoflook zal zacht worden, maar als je klaar bent, heeft hij nog steeds een lekkere bite. Roer de saus af en toe door met een houten lepel, om hem in de olie te laten trekken, zelfs als hij niet helemaal in de saus zal trekken (nog zo’n van die verhoudingssleutels!).
Terwijl de saus opwarmt, kook je de pasta in goed gezouten water. Als ik zeg goed gezouten, bedoel ik een paar shakes meer dan normaal. We voegen geen zout toe aan de saus, dus een zoutere pasta is belangrijk voor de balans. Kook de pasta tot hij net gaar is al dente (Voor de doppen doe ik ongeveer 2 minuten; ze worden gaar in de saus), laat ze vervolgens uitlekken en giet snel alles in de saus. Zet het vuur uit en roer de pasta door tot hij goed bedekt is en je keuken vol goddelijke, knoflookachtige stoom staat.
Serveer onmiddellijk. Ik hou van deze pasta zonder iets erop, maar als je fan bent van verse parmezaanse kaas, probeer hem dan eens. Dit is wat mijn vader zou doen.
Dus, wat is jouw favoriete gerecht voor papa? Deel het als je dat wilt, vooral als het erbij hoort zeer serieuze richtlijnen; die details zijn het beste deel.
PS Alex Beggs deelt het heerlijke kalkoengehaktbrood van zijn vaderen als je nog spaghetti wilt, Wat dacht je van een spaghettitaart??
