Weronika Marianna de praktijk beweegt zich tussen tekenen, schilderen en, meer recentelijk, animatie. Na nogal impulsief een frame-voor-frame reeks aan te pakken een geanimeerd figuur Toen de kunstenaar een paar jaar geleden met verf op papier opging in een berglandschap, begon hij zijn reis naar analoge animatie en het is “een konijnenhol waar ik nooit meer weg wil”, zegt hij. “Dit gevoel van voortdurende, grenzeloze stroom vormt de kern van zowel mijn leven als mijn werk. In animatie heb ik de meest overtuigende manier gevonden om de voortdurend bewegende wereld te interpreteren.”
Dit gevoel van vloeibaarheid en evolutie ligt ook ten grondslag aan de thema’s van veel van Weronika’s werk: de natuur en het lichaam. Zijn donkere, mystieke en delicate scènes zijn vaak beïnvloed door de ‘Slavische grimoire en voorouderlijke folklore’, vertelt hij ons. De animator, oorspronkelijk afkomstig uit Warschau, groeide op in een dorp in het oosten van Polen waar “volksverhalen zich vermengden met de heiligenlevens van katholieke heiligen”, zegt ze. Deze gelaagde en meer mysterieuze kant van zijn reeks culturele inspiratiebronnen biedt de kunstenaar een manier om ‘de donkere kant van de menselijke ervaring’ in zijn werk te verkennen. “Vandaag beschouw ik die verhalen als allegorieën van de menselijke psyche, een manier om toegang te krijgen tot wat vaak onderdrukt wordt: seksualiteit, pijn, de dood.”
Om zijn stukken te produceren kiest de kunstenaar uit een hele reeks analoge materialen: acryl, olieverf, aquarel, inkt, houtskool, potlood en film en niet-fotografische druktechnieken, waarbij hij zich laat inspireren door de technieken van kunstenaars en regisseurs. “In animatie houd ik van de waanzin en grenzeloze verbeeldingskracht van de jaren zestig en zeventig”, zegt ze, en ik voel me ook aangetrokken tot het werk van surrealistische schilders als Leonora Carrington, Remedios Varo en Ithell Colquhoun.
Als het gaat om het maken van haar bewegende stukken, geldt: hoe goedkoper het papier dat Weronika gebruikt, hoe beter: ze bereikt zowel de gewenste tastbaarheid als een welkom gebrek aan controle over haar creatieve proces. Wat Weronika’s werk zo elegant en adembenemend maakt, is “het openstaan voor de onvoorspelbaarheid en de trilling van de stof”, besluit ze.
