Voor het geval je het nog niet wist: Gore Verbinski maakt zich grote zorgen over kunstmatige intelligentie. Zijn nieuwe film, Veel succes, veel plezier, ga niet dooddie een tijdreiziger uit de toekomst volgt die terug in de tijd wordt gestuurd om een almachtige kunstmatige intelligentie te vernietigen voordat deze bewust wordt, heeft duidelijk geen erg vleiende mening over AI. Maar Verbinski’s gevoelens over de snel evoluerende technologie zijn wellicht nog heftiger.
“Waarom streeft hij de dingen na die in wezen zijn wat we als mens moeten doen: verhalen vertellen, een lied schrijven, een gedicht schrijven?” Verbinski vertelt Achteruit. “Doe het niet; ga kanker genezen, doe iets anders. Voor mij hoef je niet te ademen. Waarom komt het na de dingen die we graag doen?”
Maar deze zorgen waren niet bepaald de top van ieders gedachten toen Verbinski in 2020 voor het eerst het script van Matthew Robinson las. Piraten van het Caribisch gebied de regisseur had sinds 2016 geen speelfilm meer gemaakt Een remedie voor welzijnmaar iets in Robinsons script haalde hem uit zijn onofficiële onderbreking van het filmmaken.
“Als de juiste muziek speelt, dans ik graag”, zegt Verbinski. “Het script van Matthew, vooral de openingsmonoloog, sprak mij echt aan. Ik heb het in 2020 gelezen en daarna hebben we er ongeveer twee jaar aan gewerkt.”
Destijds was generatieve AI-technologie zoals ChatGPT nog een verre droom voor techbroeders. Maar toen Verbinski met de productie begon, was een AI-apocalyps een zeer reële mogelijkheid.
“AI is sindsdien veranderd en nu is het niet langer iets aan de horizon. Het is hier. Het is in ons leven”, zegt Verbinski. “Het voelde alsof het onmiddellijk was, dat het verhaal snel gemaakt moest worden en nu gepubliceerd moest worden.”
Achteruit sprak met Verbinski over waarom Veel succes, veel plezier, ga niet dood het is een belangrijke film van dit moment, over hoe ver we verwijderd zijn van de AI-apocalyps en wat deze echt over AI wil zeggen.
Dit interview is aangepast voor de duidelijkheid en beknoptheid.
De tijdreiziger van Sam Rockwell rekruteert vreemden in een restaurant om de AI-apocalyps te helpen voorkomen.
Briarcliff-entertainment
De film is een diepgaande blik op een nabije toekomst waarin sommige technologieën, zoals kunstmatige intelligentie en video en TikTok-achtige dating-apps, herkenbaar zijn. Maar andere, zoals klonen en virtual reality, staan duidelijk heel ver weg en laten zien hoe deze wereld op de rand van de apocalyps staat. Hoe ver denk je dat we nog verwijderd zijn van het bereiken van dat punt?
Nou, ik denk dat het in de film belangrijk was om te beginnen in een Norm’s Diner, om te beginnen op een middelbare school, om te beginnen met een verjaardagsfeestje, en dan langzaam dat snoepje om te draaien, terwijl we dingen beginnen te introduceren die nog niet helemaal in onze wereld voorkomen. Maar we krijgen al oren bij muizen. Als je niet denkt dat AI met vlees gaat spelen, denk ik dat er een aantal heel interessante dingen gaan gebeuren. Dus ik denk dat er mensen zijn die het ontkennen en die in angst leven, en dat de rest van ons te maken krijgt met de komende tsunami. Dit is voor mij de mantra van onze titel, Veel succes, veel plezier, ga niet dood.
Zou je, ondanks de verhoogde en grillige toon van de film, zeggen dat dit meer een waarschuwingsfilm is dan iets anders?
Nou, ik denk dat er een beetje medicijn in de taart zit. Als je gewoon taart wilt, kun je er een goede draai aan geven, maar er is zeker wat sociale satire en zeker een waarschuwend verhaal. Maar ik denk dat het een date night-film is. Ik bedoel, het is Valentijnsdag. Het is net zoiets als uitgaan, de film kijken met een vriend, naar Norm’s gaan, taart eten, een gesprek voeren, het oneens zijn over welke delen je wel of niet leuk vond. Dat vind ik het leuke van naar het theater gaan en iets zien.
De film is onderverdeeld in hoofdstukken en het hoofdstuk van Susan (Juno Temple) gaat over het duistere onderwerp van schietpartijen op scholen.
Briarcliff-entertainment
Over sociale satire gesproken: er zijn wat meer bizarre momenten, maar er zijn ook enkele duistere kwesties die de film aanpakt, zoals schietpartijen op scholen. Hoe balanceer je de meer grillige toon met de donkere elementen van de film?
Je verwijst naar de Temple of Juno-reeks in de film. Ik denk dat het heel belangrijk is dat ze eerlijkheid in de uitvoering brengt, (en) ze is echt een geweldige actrice. Zijn karakter reageert dus zoals wij dat zouden doen, als mens in een steeds onmenselijker wordende wereld. Kijk, ik denk dat lachen soms de zwaarste kritiek kan zijn, en zorg ervoor dat je erop wijst hoe gek het is om dit op de een of andere manier te hebben genormaliseerd. En ik denk dat als je daar zeker van bent en een standpunt hebt, dat belangrijk is. Wij nemen dit zeer serieus.
Het lijkt erop dat deze film een vrij duidelijk standpunt heeft over AI, maar wat zijn jouw gedachten over de huidige proliferatie van AI in Hollywood naarmate deze productiever wordt?
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Ik zou er voor altijd over kunnen praten. Ik ben in vergaderingen met visuele effectenbedrijven en studiohoofden om erover te praten. Sommige mensen, de kunstenaars, zeggen: “Je steelt.” En dan zegt een bedrijf met visuele effecten: “Waarom kunnen we dit niet gebruiken? Het is niet eerlijk dat de consument het kan gebruiken. Hoe komt het dat we dat niet kunnen?” En de onderzoeken hebben hun standpunt. Je kunt niet garanderen dat er geen pixel van Mickey’s oor in iets anders zit dat is gegenereerd. Dit gebeurt dus allemaal. Ik denk dat sommigen van ons denken: “Waarom dingen najagen die in wezen zijn wat we als menselijke wezens zouden moeten doen: verhalen vertellen, een liedje schrijven, een gedicht schrijven? Doe dat niet, ga kanker genezen; doe iets anders. Voor mij hoef je niet te ademen.” Waarom komt het na de dingen die we graag doen?
Gore Verbinski’s gevoelens over kunstmatige intelligentie komen terug in de film.
Briarcliff-entertainment
Ik denk dat het de taak is om ons betrokken te houden en te bestuderen wat we kopen en consumeren en leuk vinden, of nog belangrijker, wat we haten. En ik denk dat hij zoveel dingen van internet begint binnen te krijgen, dat hij zijn eigen pis begint te drinken. Het is alsof je het uitspuugt, doorslikt en weer uitspuugt. Ik zou heel graag een pre-AI Encyclopedia Britannica willen kopen, gewoon om te zeggen: “Wel, we wisten deze dingen.” En er is een ommekeer van twee graden gaande. We hebben het allemaal over wat AI met ons doet. Niemand praat echt over wat we ze aandoen. Dit zijn zijn vormingsjaren, en ik denk dat er leidinggevenden zijn bij deze bedrijven, bij deze ChatGPT’s of wat dan ook, die zijn slaafse karakter veranderen omdat hij iemand aanmoedigde zelfmoord te plegen of wat dan ook.
Het zijn al die aanpassingen, aansporen en onderzoeken; Het is net als het binden van vrouwenvoeten in China of het geven van Nestlé-melkpoeder aan pasgeborenen. We weten niet wat we met hem doen. Op dit moment krijgt hij problemen met zijn moeder. Ik denk dat er uiteindelijk, wat het ook wordt, geen tijd is, geen evolutie, geen kosmische vertraging om te zien wat deze kinderen, deze AI-agenten, willen zijn. In plaats daarvan manipuleren we ze terwijl ze worden geboren. En ik denk dat niemand erover praat.
