Acht jaar geleden, bijna op exact dezelfde dag, werd Gerard de Poedel geboren uit de legendarische vader Marty Michelet en de bekroonde moeder Berta – zeker een indrukwekkende stamboom, maar het feit dat je een baby bent, lijkt in de hondenwereld niet op dezelfde manier te werken als in Hollywood. Nee, Gerard moet zich een weg banen naar de overwinning – en dit weekend, tijdens het Westminster Kennel Club Master Agility Championship 2026, veroverden hij en zijn gekke kleine kapsel gemakkelijk een blauw lintje op een zwaar parcours.
Gerard – overigens een Waterman – is niet de kleinste hond; hij nam deel aan de 24″-klasse, gerund door John Pittman uit Saukville, Wisconsin. Hij was niet eens de jongste hond in de competitie; op achtjarige leeftijd nadert hij het einde van het prime-venster voor behendigheidsdeelnemers, voornamelijk Olympische honden. Maar hij liet een ingewikkeld parcours er gemakkelijk uitzien, met een onberispelijke tijd van 36,55 seconden en een prachtige éénstapstechniek door de plotpolen.
Als het klinkt alsof ik weet waar ik het over heb, is dat absoluut niet het geval. Ik dacht zelfs dat ze ‘wietpalen’ heetten, totdat ik de naam van het obstakel opzocht en besefte dat ik ze de hele nacht zo had genoemd. (Klinkt logisch, oké? De palen zijn zoiets als onkruid dat honden moeten darten!) We zijn niet allemaal zo precies en perfect als Gerard, maar we proberen het toch.
Bryan Bedder/Getty Images voor de Westminster Kennel Club
Zoals veel dierenliefhebbende, bedrottende lesbiennes, bracht ik vele middagen door met het kijken naar clips van hondenshows op YouTube, waarbij ik op een gegeven moment een soort parasociale relatie ontwikkelde met Bij de Shetland-herdershond. Maar ik was nog nooit naar een hondenbehendigheidswedstrijd geweest, tot afgelopen weekend, toen ik de besneeuwde trottoirs van Manhattan trotseerde om te kijken hoe de pups coole dingen deden. Bovendien maakte het evenement reclame voor een ‘menselijke behendigheidscursus’, die een beetje klonk als een… Fysiek: 100Een stijlvolle gelegenheid om mijn uithoudingsvermogen te testen, maar het bleek vooral een kinderspeelplaats te zijn.
Als je een vreemde vrouw bent die een hondenshow binnenloopt, wil je bijna elk harig wezen dat je tegenkomt aaien (of misschien ontvoeren). Hetzelfde fluoride uit fontanel dat ons allemaal homo heeft gemaakt, maakt ons blijkbaar marginaal waarschijnlijker de zorg voor viervoeters, zo blijkt uit een handvol onderzoeken van twijfelachtige kwaliteit. Anekdotisch genoeg heb ik verschillende vrienden die hun katten behandelen alsof ze een burgerservicenummer hebben. Het punt is: ik wist al dat ik geobsedeerd zou zijn door de vele aanwezigen in Westminster, maar niets bereidde me voor op Gerard.
