“Ik ben momenteel paddenstoelen aan het plukken in het Amazone-regenwoud en denk na over de paradox van de wet van vergankelijkheid. Ik heb het hier overal gezien, ten goede of ten kwade, en het drukt op mijn hart. Hoe kun je oefenen met het accepteren van verandering zonder echt verlies te bagatelliseren of jezelf een verhaal te vertellen dat lijden moreel noodzakelijk maakt?”
—Lezersinzending
Lang voordat ik er een taal voor had, de verandering kwam als een roeping. Er is een gemeenschappelijk verhaal dat alle transgenders het gevoel hebben dat ze in het ‘verkeerde lichaam’ zijn geboren. Elementen hiervan resoneren met mij; Ik heb me altijd ongemakkelijk gevoeld bij mannelijkheid, altijd aangetrokken tot vrouwelijkheid. Sprakeloos over het waarom, raakte ik afstandelijk en depressief binnen de grenzen van de rigide genderverwachtingen van de samenleving. Maar een aanhoudende jeuk bleef onder mijn huid zitten, een jeuk die alleen maar erger werd, hoe ik ook probeerde het te verdoven, totdat ik accepteerde dat ik niet op deze manier kon blijven leven.
Dus ik durfde te veranderen. Ik transformeerde mezelf om mezelf volledig te uiten en vond affiniteit met wezens die hetzelfde doen. Ik worstelde en zwaaide, en uiteindelijk nestelde ik me in mijn pop, troost vindend in de hoop dat mijn vleugels zich op een dag zouden spreiden. Het gebeurde langzaam, onvolmaakt: scheuren in het membraan, spatten van kleur, licht en lucht. De meeste dagen heb ik het gevoel dat ik tevoorschijn ben gekomen. Het leven is rijker en levendiger dan ik me ooit kan herinneren. Op andere dagen, Ik voel me nog steeds niet klaar.
De waarheid is dat het verhaal van een vlinder niet begint of eindigt met het tevoorschijn komen uit de pop. De meeste soorten brengen het grootste deel van hun leven in deze vroegere vormen door, maar leven slechts een paar vluchtige weken als de prachtige volwassenen die we kennen en waar we van houden. Sommigen lijken zelfs sporen van herinneringen uit hun tijd als rupsen te behouden. En hun transformaties zullen na de dood doorgaan terwijl hun lichamen uiteenvallen en hun materie wordt herschikt. In een bredere visie de metamorfose eindigt nooit.
Dan worden vlinders in de verkeerde lichamen geboren, of zijn het gewoon rupsen een fase van hun wording? Vroeger schuwde ik alle overblijfselen van mijn leven. Het enige wat ik zag was verloren tijd. Nu kan ik met dankbaarheid terugkijken op mijn jongere zelf omdat ik hier ben gekomen. Overgang is in wezen een daad van liefde. Hij is ook mijn grootste leraar. Hij leerde mij dat verandering mogelijk is en dat alles echt voorbij gaat. Het verzacht de pijn niet, maar het heeft me wel geholpen om door vele andere levensmetamorfosen heen te komen: genezen van pijn, een partner worden, ouder worden.
Ik weet niet of vlinders lijden of rupsen lijden in de pop. Het enige dat ik weet is dat ze veranderen. Het boeddhisme leert dat alle dingen geboren worden en sterven, dat het lijden dieper wordt als we ons eraan vastklampen. Ik denk niet dat het een richtlijn is om onnodige pijn te laten voortduren of verliezen te minimaliseren. Het boeddhisme legt ook de nadruk op compassie en schadebeperking. Onze wereld is in transitie. Wij willen veranderen. Ontkenning leidt ons op een gevaarlijk pad, maar als mensen hebben we de gave om voor een ander te kunnen kiezen.
Het is zowel bemoedigend als hartverscheurend om te beseffen dat niets eeuwig duurt. Rijken komen op en vallen, bomen torenen en vallen. Hoop vliegt en valt, pijn komt en gaat. Cellen in je lichaam sterven voortdurend af en worden geboren, mensen hetzelfde. Nog niet zo lang geleden was het water dat door je heen stroomde een golf die op een verre kust klotste. Sporen van sterrenstof, elementen die ooit in supernova’s werden afgevuurd, omhullen nog steeds je ziel. Het ontkennen van vergankelijkheid is ontkennen de magie die ons maakt.
Wat als vergankelijkheid een liefdesverhaal was? Wat als dit het verhaal is dat je jezelf vertelt, in plaats van een morele verplichting? Wat als de transitie en al zijn soep de verzen waren van een eindeloos epos? Je bent hier, in deze fladderende vorm, slechts voor een moment, een fractie van een seconde, in het geheugen van het universum. In plaats van je hierdoor te laten verdoven voor de vluchtige verschijnselen om je heen, laat het je verlevendigen. Laat de kortstondige aard van het bestaan je hart breken. En houd dan nog meer van hem.
