Dertig jaar geleden bracht Star Trek een huiveringwekkende politieke thriller uit die fans blijft uitdagen

In Star Trek: de originele serieDE USS Enterprise keerde nooit meer terug naar de aarde. In De volgende generatieDoor Picard Enterprise-D zo nu en dan bezocht en wanneer Diepe ruimte negen debuteerde, plaatste het uitgangspunt de bemanning in de marge van de Federatie. Maar in een tweedelige thriller die dertig jaar geleden werd uitgezonden, op 1 en 8 januari 1996, Diepe ruimte negen Ik maakte een reis terug in de tijd naar de idealistische aarde van de 24e eeuw, waar zelfs de hemel in een slangenkuil kon veranderen.

Met ‘Homefront’ en ‘Paradise Lost’ DS9 het kreeg te maken met paranoia, autoritarisme en militair overwicht. Deze afleveringen bleven ook vragen stellen over hoe het Trek-publiek naar Starfleet keek. In vredestijd had Starfleet tijd om te gaan zitten en zijn problemen te bespreken. Maar wat gebeurt er tijdens een aanhoudend interstellair conflict?

Seizoen 4 was een keerpunt voor Diepe ruimte negen. Worf (Michael Dorn) heeft zich bij de cast gevoegd en brengt een aantal recente mee Volgende generatie nostalgie naar de serie. Ondertussen concentreerde de serie zich op de groeiende dreiging van vormverwisselaars die verschillende regeringen infiltreerden; toen iedereen een shapeshifter kon zijn, begonnen de Federatie en Starfleet in paniek te raken.

In Homefront worden Sisko (Avery Brooks) en Odo (René Auberjonois) door admiraal Leyton (Robert Foxworth) als veiligheidsadviseurs naar de aarde teruggeroepen nadat een diplomatieke conferentie is gebombardeerd. Dit brengt Sisko weer tot zichzelf TNG-uniforme stijl gedurende een groot deel van de aflevering, een symbolische keuze die weergeeft waar de aflevering over gaat: de geïdealiseerde wereld van TNG Heeft het werkelijk zin als het wordt onderzocht?

Nemen Diepe ruimte negen Vanuit de ruimte brachten deze afleveringen de gruizige, compromisloze stijl van de serie naar de zonneatmosfeer van de aarde. Het is één ding als Trek over Bajorans en Cardassians praat, maar als de Aarde zelf het doelwit van kritiek is geworden, DS9 het verlegde een grens die andere Trek-series zelden deden.

Sociale allegorieën zijn allemaal leuk en aardig, maar in TNG In dit tijdperk werden twijfelachtige daden gepleegd door andere soorten en regeringen, niet door de Federatie en Starfleet. “Homefront” en “Paradise Lost” keren deze situatie om door Sisko druk te laten uitoefenen op een ineffectieve voorzitter van de Federatie om de veiligheidsmaatregelen op aarde te verhogen; dit houdt onder meer in dat Starfleet-officieren Phasers op straat moeten hebben en verplichte bloedtesten voor officieren en hun families om te controleren op shapeshifters.

Het publiek staat een groot deel van de eerste helft aan de kant van Sisko; een shapeshifter plaatste daadwerkelijk een bom op aarde en we zagen mensen op het station allerlei dingen doen om spionnen en saboteurs te vinden. Het is dus pas wanneer Sisko’s vader, Joseph Sisko (Brock Peters), zich daadwerkelijk verzet tegen de impliciete schending van zijn burgerlijke vrijheden, dat we ons beginnen af ​​te vragen wat er nog meer aan de hand is. Sisko had gelijk om samen te werken met Leyton om de aarde veiliger te maken, toch?

Zoals we in deel twee leren, plaatste Leyton de bom niet, maar zorgde hij voor een stroomstoring, waardoor het leek alsof een verhulde vloot van Dominion-oorlogsschepen op weg was naar de aarde. Er is hier een slimme mix van echte en verzonnen bedreigingen, aangezien in beide afleveringen daadwerkelijke vijandige shapeshifters verschijnen, vermomd als Leyton en later Chief O’Brien (Colm Meaney). Een zwakkere versie van dit verhaal, misschien degene die je je misschien voorstelt TNG— hij zou hebben gesuggereerd dat de bom nep was, dat er geen vormverwisselaars op aarde waren en dat Leyton gewoon een gek was met een verlangen naar macht. Maar we leren dat Sisko ooit de eerste stuurman van Leyton was, en wat nog belangrijker is, hij respecteert hem echt.

Tegenwoordig is het gemakkelijk om te zeggen dat Leyton een echte politicus vertegenwoordigt, gemotiveerd door macht en militarisme, en dat is waar. Maar DS9 hij maakt Sisko, het meest vooruitstrevende personage, tot zijn vriend, waardoor Sisko medeplichtig wordt aan de erosie van de mensenrechten, wat ons pas duidelijk wordt als Sisko’s vader tegen hem tekeer gaat. Leyton is geen slechterik met een snor, en in het grote pantheon van dubbelhartige Starfleet-admiraals komt hij over als een van de kalmste en meest redelijke figuren.

Dit verhaal werkt omdat, net als in StarTrek VI, we staan ​​aanvankelijk aan de kant van een Starfleet-kapitein wiens meningen iets conservatiever lijken. Kirk vertrouwde de Klingons nooit en zou dat ook nooit doen. Sisko weet hoe hij de Dominion moet bevechten en is niet bang om indien nodig een zware klap uit te delen met Phasers. Maar in beide verhalen leren we dat, hoewel we het misschien eens zijn met het uitgangspunt dat de vijand verschrikkelijk en gevaarlijk is, we bepaalde grenzen niet kunnen overschrijden om terug te vechten.

Star Trek is niet altijd logisch geweest de tweedeling dat Starfleet zowel een militaire organisatie als een groep ruimteverkenners is. Maar met deze twee afleveringen, Diepe ruimte negen Het is gelukt om je een nieuwe manier te laten voelen om naar Starfleet te kijken: blij dat mensen als Sisko in de buurt zijn om door de amorele mist te kijken, maar bezorgd dat Starfleet altijd op het punt staat te veranderen in een van de rijken waartegen het zich verzet.

Star Trek: Deep Space Negen, Seizoen 4, afleveringen 11 en 12 worden gestreamd op Paramount+.