Voel de energie. Jonathan Anderson schudt het huis van Diorwaarmee hij zijn radicale herlancering in de couture bracht. Klassiek, dit was het niet. Anderson’s aanpak is experimenteel, verrassend, levendig creatief en speels.
De grote tent, waarvan het plafond versierd was met bloemen, weerspiegelde het bloementhema van de show, geïnspireerd door een boeket cyclamen, vastgebonden met een eenvoudig zwart lint dat aan Anderson werd gegeven toen hij het huis binnenkwam door niemand minder dan Giovanni Galliano. Als modeheld van Anderson is hij ook Dior’s meest opmerkelijke (en beruchte) ontwerper. Hij zat op de eerste rij en gaf toe dat hij, ondanks het feit dat hij enkele van de meest weelderige en memorabele momenten op de catwalk had gecreëerd, nog nooit eerder een Dior-show had gezien.
Het was een nieuwe ervaring voor hem, en voor ons, toen Anderson zijn verbazingwekkende visie onthulde. Een drietal zandloperjurken met plooien en bolvormige rokken opende de show, in navolging van de vorm van haar openingslook in haar eerste confectiecollectie. Hun vormen, zowel gestructureerd als licht, weerspiegelden de sensuele vaten van de beeldhouwer Maddalena Odundo die meewerkten aan de versies van de Lady Dior-tas. Het drietal jurken zwaaide alsof ze over de catwalk zwaaiden voorgerechten voor het handwerkfestival dat eraan kwam.
Door Galliano’s cyclamenboeket in zijde en borduurwerk na te bootsen, ontvouwde Andersons visie op bloemenvrouwen uit de 21e eeuw. Er was een bedwelmende overvloed. De lichamen waren gehuld in transparante, knopachtige mantels, omwikkeld met verenblaadjes en intens geborduurde chiffon of bloemen. Kleine lampenkapjurken bezaaid met bloemenborduurwerk weerspiegelden de rinkelende vorm van een lelie.
Anderson recycleerde 18e-eeuwse sluiers, stapelde ze in kleine lampenkaprokken en gebruikte meteorische rotsen voor de sieraden. Tot de grond reikende grastassen met franjes, lieveheersbeestje-clutches en zelfs een zilveren maliënkoldertasje brachten een vleugje speelsheid in de accessoires.
Maatwerk heeft een sleutelrol gespeeld in de geschiedenis van Dior. Anderson omschreef zijn creatie op coutureniveau als ‘als het uitvoeren van techniek’. Precisie kwam in de vorm van langwerpige barjassen, jassen met trompetkraag en blitse smokingjasjes. Jurken bedekt met bloemblaadjes en borduursels zorgden voor de meeslepende romantiek die de couturecategorie belooft.
Anderson beschouwde couture als een essentiële kunst die door oefening behouden moet blijven en veranderde het werkschema van het huis om meer tijd te besteden aan het creëren van couture. De energie en het experiment dat hij in de collectie stopte, vinden hun oorsprong in de aanpak van de oprichter. De heer Dior was een radicale creatieveling die nooit stopte met experimenteren met het silhouet. Mensen waren geschokt door de schokkende extravagantie van zijn New Look. Anderson heeft met zijn debuutcollecties voor heren, dames en couture laten zien dat hij net zo gedurfd wil zijn.
Fotografie door Christina Fragkou.
