Terwijl de intieme ‘blauwe’ beelden van Reynaldo Rivera worden gepubliceerd in een nieuw fotografieboek, denkt hij na over de chaos, het drama en het gevaar van nieuwe liefde
“Liefde is niet voor mietjes” Rinaldo Rivera waarschuwt mij. ‘O mijn God, de liefde heeft me meer dan eens bijna gedood, maar ik zou het opnieuw doen. Dat is de tragedie van dit alles.’ De in Mexico geboren fotograaf spreekt met mij via Zoom vanuit zijn huis in Los Angeles. Hij kantelt de camera zodat ik de kat die zojuist op zijn schoot is gesprongen even kan bewonderen. ‘O, ze is weer weg,’ klaagt hij. “Ze zijn erg ongrijpbaar. Net als liefde.”
Zijn nieuwste fotografieboek, Eigen terreinuitgegeven door Semiotext(e), richt het zich op die hellehond: liefde. Het omvat beelden uit de jaren tachtig tot nu en brengt wat hij zijn ‘blauwe’ werken noemt samen: de meest openhartige en erotische beelden uit zijn archief, waarvan er vele nooit voor publieke consumptie bedoeld waren: naakte zelfportretten (met en zonder minnaars), uitkledende vrienden, omhelzende koppels, liggende figuren van naakte slapers, douchescènes, close-ups van penetraties. Aangevuld met ongelooflijke begeleidende teksten van Costanza Debré, Chris KrausBrontez Purnell, Colm Tóibín en anderen zijn een krachtige reflectie op de verwoestende kracht van verlangen en nieuwe liefde.
“De meeste van die dingen waren voor mij bedoeld”, zegt hij. “Daarom is de titel van het boek Private Property. Het is ook de titel van een nummer van Lucha Reyes, een van mijn favoriete zangers…”Laat niemand het durven Ik kijk je ongeduldig aan, pomdat mijn arme zielen kronkelt van jaloezie (‘Niemand durft met verlangen naar je te kijken, omdat mijn arme ziel verwrongen is van jaloezie’).”
Rivera’s melodramatische romantische filosofie werd gevormd door het luisteren naar de platen van de grote Spaanse zangers. “Zo leerde ik over liefde, door naar die vrouwen te luisteren. Mexicaanse vrouwen, of wie deze liedjes ook schrijft, lijden anders dan Amerikaanse vrouwen”, vertelt ze. Zoals in het geval van fotografie, waartoe hij zich aangetrokken voelde vanwege zijn vermogen om ‘Behouden“Mensen bij hem in een tastbare vorm, liefde gaat over bezit. “De teksten zijn altijd zo van: ik hou van je, dus je kunt mij als mijn man alles aandoen.” Je kunt me aanrijden met je auto, mijn geld stelen, wat dan ook. Alles is in orde. Maar neem mij niet kwalijk, klootzak, dat is de enige grens in het zand die ik niet zal overschrijden.
Rromantisch lLiefde moet vereerd maar gevreesd worden. “Je kunt niet over liefde praten zonder te praten over scheidingen en psycho-vriendjes. Ik kom uit een zeer disfunctionele achtergrond, maar er was een tijd dat ik echt geloofde dat liefde de verlosser zou zijn. En het is nooit bij me opgekomen dat je in liefde neergestoken, gewond en gedood kunt worden; dat er zoveel mensen sterven in liefde.”
In Propiedad Privada zijn terugkerende figuren te zien: vrienden en muzen die Rivera in de loop der jaren vele malen heeft gefotografeerd, vaak aan het begin van hun nieuwe liefdes. Toen hij dit boek voor het eerst bedacht, zou het Ex gaan heten, verwijzend naar deze reeksen van verlopen liefdes. “Ik heb mijn hele leven vrienden gefotografeerd, met jongen één, jongen twee, jongen drie. Elke keer hebben ze dezelfde stomme blik van liefde, van ‘Dit is echt. Dit is de juiste.’ Het is verbazingwekkend hoe je voor zo’n kort moment verliefd wordt en dan blijft hopen op de rest.”
Maar liefde is toch zeker een daad van geloof en is geloof niet een soort hoop? “Geloof is een andere benadering van hoop. Hoop is echt iets specifieks”, legt hij uit. “Hoop is wat je in een waardeloze baan houdt omdat je hoopt op loonsverhoging. Je hoopt dat je man je niet bedriegt. Je hoopt, je hoopt, je hoopt, je hoopt, je hoopt, je hoopt. Arme mensen leven van hoop; we groeien op met hoop, dus het is normaal om op alles te hopen. Maar op het moment dat je ergens op moet hopen, is het al een probleem. Vooral in een liefdesverhaal is de hoop al voorbij als de hoop begint. We zijn op weg naar het einde, gekwetst door al die liefde.
Voor Rivera, liefde en hoop het kunnen allebei ‘geladen sigaren’ zijn, maar het is niet zonder hoop. Propiedad Privada getuigt van de kortstondige aard van verlangen, maar er zou niets veranderen als het alles opnieuw zou kunnen doen. “Romantiek is iets geweldigs om te ervaren. Er is een moment van gelukzaligheid als je seks hebt en je echt sterren ziet. Als je aankomt, is het alsof je op een andere planeet bent; het is net heroïne. Dat is wat ons in cirkels laat draaien, omdat we verliefd willen zijn. Liefde is het hoogtepunt; hoop is de drug.”
Eigen terrein van Reynaldo Rivera is uitgegeven door Semiotext(e) en is nu beschikbaar.
