“Waarom ben ik zo?” schrijft Ella Quittner op de omslag van haar kookboek. Ze is heerlijk obsessief: ze probeert altijd de luchtigste pannenkoeken, de knapperigste aardappelen, de sappigste kip te vinden. Zijn nieuwe kookboek, Geobsedeerd door het bestehet staat vol recepten, maar ook zo grappige foto’s en expressieve essays dat ze ook dienst doen als koffietafelboek. Hier is een leuke Q&A met Ella…
Wat verraste je bij het schrijven van een kookboek?
Er is absoluut een dorp voor nodig. Als ik het zelf had gedaan, zou het een zwart-witafdruk zijn geweest in mijn handschrift van de seriemoordenaar.
En hier bracht je briljante fotografen, stylisten en ontwerpers mee.
Meestal schrijf ik alleen, maar dit project voelde alsof ik een circus of een debutantenbal opvoerde.
Hoe lang duurde het allemaal?
Drie jaar. Het is zo’n dik boek. Ik heb anderhalf jaar lang overal naartoe gereisd, van een spekfestival in Iowa tot Rome en het platteland van Japan. Tussen die reizen door deed ik thuis onderlinge tests.
Het proces ziet er erg leuk uit.
Op de set besefte ik dat alles wat mooi en gemakkelijk lijkt, eigenlijk moeilijk te verwezenlijken is. Dit geldt voor bruiloften, kinderen, familiefoto’s en zelfs kookboeken. Net buiten beeld is er chaos, angst, emotie, spanning en drie gebakken eieren die niet goed leken.
Het geweervuur lijkt hevig.
Onze set was zelfs nog intenser dan normaal omdat we head-to-head shots moesten maken van bijvoorbeeld 20 of 30 roereieren of pannenkoeken die er tegelijkertijd klaar uit moesten zien – dus de assistent-foodstylisten zijn helemaal aan het malen en koken zes dingen tegelijk met armen waarvan je niet wist dat je ze had – en we deden het allemaal in de 85 vierkante meter grote keuken van mijn appartement.
Hoe was jij als kind?
Heel obsessief. Ik doorliep fasen waarin ik me op een onderwerp concentreerde en er alles over leerde op een manier die een normaal sociaal leven onmogelijk maakte. Ik had bijvoorbeeld de 100 gevaarlijkste haaien uit mijn hoofd geleerd. Mijn oudere zus liet me kennismaken met mummies en King Tut. Ik had een Lisa Frank fase; Ik plakte haar stickers overal in mijn kast en vond het een diep magisch gebied.
Heb jij favoriete recepten uit het boek?
Bewerk dit alstublieft zodat het minder als grootheidswaanzin klinkt, maar ik kook eigenlijk alleen uit mijn boek. Ik bedoel, uiteraard kook ik uit de boeken van mijn vrienden en lees ik recepten, maar wanneer ik iets wil maken, weet ik de versie die ik precies heb aangepast aan mijn voordeel en mijn textuurprofiel: gestoofde kool in tomaat en boter, Comté gekarameliseerde sjalotteneierenmijn chocoladekoekjes en wodkadip die ik minstens elke twee weken maak.
Ook de typografie is prachtig.
We werkten samen met Renata De Oliveira bij HarperCollins en Chris Cristianoeen buitengewoon creatief directeur. Ik schreef een essay voor het begin van elk hoofdstuk, dus we vroegen ons af hoe het zou zijn De New Yorker deze gigantische tekstmuren opmaken zodat je weet dat het leuk zal zijn en dat het geen zin heeft om huiswerk te maken en je in slaap te brengen? Wij hebben ingehuurd Olivia de Recatter illustratie van ‘Screams and Murmurs’, en zijn illustraties weerhielden mij ervan mezelf te serieus te nemen.
Kun je ons iets vertellen over de gigantische vlinderdassen?
Er zijn twee leuke pasta-wendingen: de ene is een rare pastatoren met een gehaktbal erop en de andere zijn deze vlinderdassen. We hadden zoveel plezier op de set omdat we dachten dat we high fashion channelden. Het zou een Celine-advertentie kunnen zijn! Niet dat dat kon, maar het voelde zo!
Zelfs de foto van de slagroom was een spektakel.
Op een dag, onze decorontwerper Kalen KaminskiDat is echt een verademing. Hij zei tegen mij: ‘Zou het gek zijn als ik een buste zou huren bij een bustenmagazijn in New Jersey?’ En wij zeiden: DOE HET. We noemden de buste Deb en gaven haar de persoonlijkheid van een soort keurige, afkeurende Victoriaanse dame, boos dat we domme dingen met haar deden.
Het is leuk.
Nadat je haar hebt ingesmeerd met slagroom en een foto hebt gemaakt, zie je haar op een van de nachtkastjes boos van me weglopen. We waren erg verdrietig toen Deb naar huis moest.
Voel je, nu het boek uit is, de droefheid van het boek?
Ik had het er gisteravond nog over met een andere kookboekenschrijver! Ik hoor dat het kan gebeuren na de boekentour. Maar omdat ik een enorme introvert ben, ben ik soms opgelucht dat de belangrijke dingen voorbij zijn, zodat ik mijn joggingbroek weer kan aantrekken en Grey’s Anatomy kan kijken.
Heel erg bedankt, Ella! Gefeliciteerd je ongelooflijke boek.
PS Negen kookboeken die hun brood verdienenEN achter de schermen van tijdschriftomslagen.
