“We zijn begonnen door iedereen regelmatig afbeeldingen te laten verzamelen. Gewoon openhartige snapshots terwijl we bezig waren. Alles. Schetsen, screenshots, aantekeningen, halve gedachten, ontroerende momenten. Na verloop van tijd werd het een enorme container met elementen”, zegt Simon. Het team deed een stap terug om dit archief met zelfgeproduceerd materiaal in vogelvlucht te bekijken en was van mening dat de duurzaamheid van een boek (in tegenstelling tot de kortstondige, voortdurende en onvoltooide aard van de inhoud) een interessant format zou zijn om het project te consolideren. Een publicatie zou een onveranderlijk bewijs worden van hun creatieve methoden, bevroren in de tijd.
In haar toewijding aan papier heeft het team een aantal belangrijke beslissingen genomen met betrekking tot de lay-out van het boek. Op zoek naar iets dat beslist ‘anti-Pools’ en ‘anti-casestudy’ was, was het doel van DixonBaxi niet om de publicatiepagina’s al te veel samen te stellen, maar om ze nog expressiever te maken. Schermafbeeldingen, foto’s, modellen en tekeningen kruisen elkaar in een collage van verschillende kleuren en vormen. Dingen die de energie van het werk overbrengen en ‘er samen in zijn’, zegt Simon, stonden voorop in de beeldtaal van het boek.
“Meestal is alles wat mensen zien gepolijst en gepolijst. Gladgestreken. Het maakt het moeilijk om te zien dat creativiteit rommelig, onzeker en vol verkeerde afslagen is. Creativiteit wordt vaak gepresenteerd als zekerheid, terwijl het in werkelijkheid vol twijfel, onenigheid, opwinding en momenten is waarop je je totaal verloren voelt… Het punt van het boek is chaos”, voegt hij eraan toe.
Gedrukt in neongroen en geproduceerd in het zware twaalf-inch vinylformaat (een knipoog naar bureaus die platenhoezen beginnen te ontwerpen), Remixen het is een poster die je moeilijk kunt missen, waar hij ook staat: “Je opent hem misschien niet, maar je kunt hem niet negeren”, zegt Simon. Voor DixonBaxi ging het maken van het boek over “het herinneren van het voorrecht om samen dingen te creëren en dat gevoel gaandeweg niet te verliezen.” Op de pagina’s met lappendekenbeelden staan fragmenten die langzaam een gesprek vormen over creativiteit en het runnen van een bureau – een collectieve typografische draad die het idee demonstreert dat “creativiteit niet van één enkele auteur of één enkel moment komt. Het komt van mensen die in realtime op elkaar reageren, vertrouwen opbouwen, ideeën aandringen, in twijfel trekken en vooruit helpen”, besluit Simon.
