Een papegaai opgesloten in een te kleine kooi, een kwal die boven paddenstoelen en varens zweeft en een gevlekte octopus die als middelpunt in een weelderig boeket dient, zijn slechts enkele van de surrealistische taferelen in het werk van Martin Witvoet. De kunstenaar staat bekend om zijn raadselachtige schilderijen waarin flora en fauna samenkomen om rekening te houden met de onderlinge verbondenheid en veerkracht van de natuur.
Wittfooth verdeelt momenteel zijn tijd tussen Savannah en Brockville, hoewel hij van plan is dit jaar definitief naar laatstgenoemde te verhuizen. Voordat hij begint met de voorbereidingen voor een solotentoonstelling in het voorjaar van 2027 met Hashimoto Contemporary, voltooit de kunstenaar enkele grotere opdrachten.
Hij houdt van de balans tussen grotere oeuvres en afzonderlijke stukken: “Een verenigd veld van concepten en sfeer, om alle stukken in een show een soort gelijksoortige dialoog met elkaar te laten hebben, en als het stof tussen de shows is neergedaald, om individuele werken te hebben om op te focussen, waar ik een beetje kan vertragen en nieuwe ideeën kan laten ontstaan voor de volgende show”, zegt hij.
Samen met Yuko ShimizuWittfooth zal in april ook mentor zijn tijdens de exclusieve Quarantaine-residentie. Dit is de derde keer dat hij deelneemt aan het programma, en het is een programma dat veel vertelt over hoe hij denkt over verbinding. Hij is altijd onder de indruk van “hoe snel er banden ontstaan tussen de studenten, tussen de mentoren, tussen de studenten en de mentoren, en met de hele crew die de show runt”, zegt hij, en voegt eraan toe:
Er is veel nadruk gelegd op het concept dat gemeenschap belangrijk is – als soort hebben we dat op verschillende manieren gewaardeerd sinds we hier zijn – maar voor kunstenaars is het vaak een beetje moeilijk om dat te ontwikkelen en te behouden, gezien de isolerende aard van de manier waarop we werken. Het is ook iets dat donkerder en verwarrender lijkt te zijn geworden in het tijdperk van sociale media, waar persoonlijk contact wordt vervangen door virtuele interacties en virtuele zelfprojectie – communicatiemethoden waarvan ik persoonlijk vind dat ze het essentiële ingrediënt van verbinding missen.
U kunt meer informatie over het programma vinden op kolossaalen onderzoekt Wittfooth’s werk op de zijne website EN Instagram.
