HoofdafbeeldingDsquared2 Herfst/Winter 2026Met dank aan Dsquared2
Er is veel discussie geweest over welk modemerk als eerste een van de sterren van Heated Rivalry zou kunnen pakken, het in Canada geproduceerde gay bromance-drama – met af en toe een hockeywedstrijd – dat de afgelopen zes weken een behoorlijk cultureel fenomeen is geworden. Een Gen-Z-gecodeerde, homo-erotisch beladen kijk op wintersport klinkt helemaal in de straat van Dean en Dan Caten. En ze zijn bovendien Canadees. Het was dus passend dat ze alle anderen achter zich lieten en dat Hudson Williams – oftewel Shane Hollander, eigenaar van dat veelgenoemde huisje dat nu al op ieders zenuwen begint te werken – hun herfst/wintercollectie 2026 opende. Dkwadraat2 show.
Zodra je vooraf de landingsbaan met de nepsneeuwslalom zag, wist je wat er op de agenda stond. Of hij wist tenminste dat het geen verhandeling zou zijn over praktische winterbovenkleding. Hoewel er weliswaar veel gebreide kleding, pufferjassen en dubbellaagse cargo-denim-hybriden waren die bij het thema pasten, evenals gezwollen nylon jachthoeden en een paar gigantische jassen en kragen van dik schapenvacht. Die looks zijn al dertig jaar altijd onderdeel van de Dsquared2-canon – deze keer waren het geremixte truien met intarsia van een snowboarder, of medailles (goud, duh), of het getal 64 – wat geen verlegen typfout van vijf jaar was, maar eerder het jaar waarin het ontwerpduo werd geboren.
Naast die typische Dsquared2-kleding was er ook de typische Dsquared2, nou ja, gestript: blote buiken en hectares benen voor haar en gespierde, gestripte torso’s voor hem, in een ondeugende en sexy versie van de sneeuwkonijntjes. Patagonië ontmoet Playgirl. Je hoeft tenslotte geen genie te zijn om iets te vinden dat op puck rijmt, maar hier zat ook wat humor in de kleding. Hij was daar in een groep jongens die verschillende ledematen bevroor en lang ondergoed als bovenkleding droeg, in echte ‘matte’ bovenkleding met sprankelende ijskristallen, en in de enorme omvang van die jachthoeden. Bijzonder leuk was een opeenvolging van avondjurken en rokken met pofmouwen, bestaande uit dichtgeknoopte puffers en kogelvrije vesten die eruitzagen alsof Emanuel Ungaro in een opwelling de beslissing had genomen om in 1988 een coutureshow te creëren en op te voeren tijdens de Olympische Winterspelen van dat jaar. Wat toevallig plaatsvond in Calgary, Canada. Een mooie verbinding als die er ooit was. Het was ook echt een Olympische prestatie om de modellen een trap af te zien lopen (ze zagen eruit alsof ze van ijs waren, maar toch) in hakloze veterlaarzen die een soort relatie met wintersport hadden kunnen hebben. Ze waren nog steeds fantastisch.
Over die spelen gesproken: de spelen van dit jaar worden in februari in de bergen net buiten Milaan gehouden: de stad is voor de gelegenheid in rep en roer. Eerlijk gezegd was het weer perfect voor Catens luchtige, warmbloedige kijk op niet-zo-klassieke winterkleding.
