Godheden met meerdere hoofden, vreemde festivals in het bos, planten met gezichten die lijken op geesten en werelden die op de ruggen van dieren drijven zijn slechts enkele van de droomachtige gebeurtenissen die aanwezig zijn in het werk van Leonora Carrington (1917-2011). De Anglo-Mexicaanse kunstenaar, geboren in een Lancashire-familie uit de hogere klasse, was gefascineerd door het concept van de ‘ander’. Ze verdiepte zich in sprookjes en volksverhalen van onder meer Beatrix Potter en Lewis Carroll en kwam in opstand tegen de strenge verwachtingen van vrouwen in de Engelse high society.
Carrington reisde veel, waarbij hij zich liet inspireren door klassieke sculpturen en renaissanceschilderijen in Florence, waar hij kunst studeerde en later de eerste bijwoonde Internationale surrealistische tentoonstelling in Londen toen hij 19 was. Het duurde niet lang voordat hij naar Parijs vertrok, waar de beweging een vlucht had genomen. En passend is dat deze maand een grootschalig overzicht van Carringtons werk wordt geopend Museum van Luxemburg in Parijs, waar hij talloze schilderijen en tekeningen tentoonstelde die hij tijdens zijn carrière maakte.
Het surrealisme is vrijwel onlosmakelijk verbonden met het Parijs van de eerste helft van de twintigste eeuw, toen grootheden als Joan Miró, Salvador Dalíen André Breton, de grondlegger van de beweging, kwamen samen en deelden ideeën. De opwinding trok jongere kunstenaars uit andere delen van de wereld aan, zoals Carrington en de Spaanse schilder Varo-remedies. Daar ontmoette Carrington de Duitse kunstenaar Max Ernst, met wie ze gedurende een periode van ongeveer drie jaar een romantische relatie opbouwde, een periode waarin elk van hun praktijken door de ander werd beïnvloed.
Jongere vrouwelijke kunstenaars die zich associeerden met de surrealistische beweging werden soms naar beneden gehaald vrouwelijke dochtersof “kindvrouwen”, aangezien hun rol werd gezien als die van muzen voor mannelijke kunstenaars. Carrington zei ooit: “Ik had geen tijd om iemands muze te zijn … ik had het te druk met rebelleren tegen mijn familie en leren kunstenaar te worden.”
En nadat ze naar Mexico waren geëmigreerd om aan de onrust van de Tweede Wereldoorlog te ontsnappen, werden Carrington en Varo goede vriendendie een interesse delen in koken, alchemie en kosmische krachten. Hoewel ze afzonderlijk schilderden, delen hun werken deze interesse in het esoterische en mysterieuze. Carrington was vooral geïnteresseerd in ideeën over transformatie, waarbij huiselijke ruimtes zoals de keuken of slaapkamer dienden als omgevingen vol magie, verwondering en voldoening.
Leonora Carrington opent op 18 februari en loopt door tot 19 juli. Ontdek meer over het museum website.
